wtorek, 15 sierpnia 2023

Strefa Magii ...

Z pewną ulgą usiadła na miejscu pasażera. Jedyną torbę, którą miała, położyła obok siebie. Z tyłu wszak było wystarczająco przestrzeni zarówno dla  niej, jak i jej dość skromnego bagażu. 

– To gdzie mam panią zawieźć? – usłyszała nagle pytanie, którego zupełnie się nie spodziewała. Była przekonana, że kierowca wie, gdzie i jak ma jechać. Ona przecież nie miała pojęcia, jak dostać się ... na najbliższe w okolicy lotnisko. Tak sobie bowiem wyobrażała tę docelową podróż. List nie zawierał zbyt wielu przydatnych informacji - przynajmniej dla niej.

"– Czyżby jego nadawca ... 'testował' mnie w jakiś sposób, analizując prywatną skłonność do ... ryzyka, inteligencję, kreatywność lub też umiejętność adaptowania się do okoliczności, które się zmieniały"? – zastanowiła się nagle, próbując znaleźć naprędce jakieś rozwiązanie. Nieoczekiwanie 'złapała' w lusterku spojrzenie kierowcy. A potem ujrzała jeszcze, jego szeroki uśmiech. Niemal zgłupiała ...

– Pan sobie ze mnie żartuje, tak? – spytała wreszcie, lekko wojowniczym tonem, który chyba przejęła od matki. Obie potrafiły w określonych momentach 'najeżyć się' i poniekąd zaznaczać wyraźnie, co myślą. 

– Owszem! Pozwoliłem sobie na coś takiego. Proszę wybaczyć, ale ... tak rzadko mam okazję przebywać w towarzystwie Wiedźm ostatnio ... – powiedział, odwracając się ze swego miejsca w jej stronę. Powoli zdjął ciemne okulary. Jego czarne, jak węgiel włosy, kręcące się wokół całkiem przystojnej twarzy, na chwilę je znowu ukryły. Odgarnął je i wtedy ... Magiczna poświata bursztynu znalazła wreszcie dla siebie, trochę wolnej przestrzeni. Roztoczyła wokoło swój niezwykły czar.

Znieruchomiała. Niemal zahipnotyzował ją ten kolor i głębia, jaką miały jego oczy. Dotarły do niej jakieś tam 'szczątkowe informacje' o Istotach, które zwano Magami. Wiedziała, że to oni stworzyli Akademię i mieli istotny wpływ na to, jak była ona 'zarządzana'. Niewykluczone też, że to oni decydowali, kogo dobrze będzie do niej zaprosić. Komu dać szansę rozwijania pewnych umiejętności. Możliwość mieli jednak tylko ... 'Wybrani'. Ci o określonym kolorze oczu. Królował więc oczywiście bursztyn, a potem soczysta zieleń traw oraz szarości ziemskich chmur. 

– Wiem, że to mało elegancko, jeśli mężczyzna wychodzi pierwszy z taką propozycją, ale ... moglibyśmy zmniejszyć dystans? – zapytał, uśmiechając się szeroko.

– Mam się przesiąść do przodu, czy jak? – wyrzuciła nagle z siebie słowa, oczywiście bez większego zastanowienia. Wciąż była pod wrażeniem barwy jego tęczówek. Starała się też jednocześnie przypomnieć sobie, co właściwie wie, o kimś takim, jak on. W Rodzie czasem dyskutowano o tych postaciach, ale ... gdy była w pobliżu, szybko wątek kończono. Jakby był jakąś tajemnicą, którą ... niekoniecznie należy się dzielić - głównie z 'małoletnimi'. 

– Jeśli masz chęć, to zapraszam na fotel obok siebie – roześmiał się nieoczekiwanie, jednak przyjaźnie. – Nie to jednakże miałem na myśli ... – olśniewający uśmiech nie schodził mu z twarzy.

– A co niby? – nadal nie rozumiała sytuacji, w jakiej się znalazła. Jakby jej umysł nie działał w 'standardowy' sposób, tylko był wciąż lekko zamroczony. Dziwnie się czuła.

– Wydaje mi się .. ale może faktycznie to tylko? moje odczucie – roześmiał się ponownie – że jesteśmy w podobnym wieku. Moglibyśmy więc chyba mówić sobie po imieniu, zamiast używać sztywnej lekko formy tutejszej, czyli 'pani' lub 'pan'. Nie sądzisz, że tak byłoby przyjemniej? W końcu spędzimy ze sobą kilka godzin w tym samochodzie. A może i będziemy mieli okazję widywać się też później? – dodał jeszcze, co zabrzmiało lekko zagadkowo.

Oderwała wreszcie wzrok od jego oczu i spojrzała przez szybę na okolicę. Musiała pozbierać myśli. Nie spodziewała się, że zanim wyruszą, czeka ją tyle niespodzianek. Niewiadomych. Tajemnic. Liczyła, że po prostu ruszą w drogę - niczym obce sobie istoty, które w jakimś momencie życia, zetknęły się ze sobą. Miała nadzieję, że podczas tej podróży będzie podziwiać jedynie widoki oraz znajdzie czas na pewne przemyślenia. A tu pytań pojawiało się coraz więcej. 

– Mów mi: Wiedźma – odezwała się wreszcie. – Tak chyba na razie będzie najlepiej – dodała cicho, unikając jego magicznego wzroku. 

– Hmm ... – mruknął, po czym odwrócił się od niej, aby włączyć silnik. Ten, sympatycznie 'zawarczał', jakby zgłaszał swą gotowość do działania. – Okej, nie musisz mieć ochoty ... ani na znajomość ze mną, ani rozmowę. Szanuję twój wybór. Zresztą na tyle, co znam Wiedźmy .. ha, ha .. – spojrzał przy tym znowu w lusterko – nie ma sensu was do niczego namawiać. Lubicie mieć własne zdanie. Nienawidzicie, gdy ktoś do czegoś was zmusza lub narzuca swoją opinię. Nie ma sprawy ... Ruszajmy! – dodał, po czym skupił się na swoim zadaniu. Samochód powoli włączył się do ruchu.

***

Od tej chwili ... wymienili może kilka zdawkowych komunikatów. On już nie nalegał na 'zbudowanie' nawet i koleżeńskiej relacji, a ona ... potrzebowała chyba ciszy. Czasu, aby poukładać sobie w głowie pewne kwestie. Na spokojnie. Bez zbędnego pośpiechu. Droga miała im wszak zająć kilka godzin - jak wynikało z informacji, które usłyszała od 'swego kierowcy'. Ona pozostała na swoim miejscu, próbując nie zerkać zbyt często w lusterko, w którym odbijała się jego twarz. Ozdobiona ponownie ciemnymi szkłami okularów. Nic zatem nie mogła wywnioskować z jego oczu. Obawiała się pytać. Jego obecność - aura tworzona przez ciało, działała na nią onieśmielająco. 

***

Zdziwiła się - po raz kolejny tego dnia, gdy okazało się, że ... oni wcale nie kierują się wprost na lotnisko. Samochód wjechał w jakąś przestrzeń, przypominającą ogromną, prywatną posesję. Natura pyszniła się tu, bez żadnego skrępowania pokazując swe atuty. Rosnące drzewa i krzewy szumiały jakieś melodie. Ptaki ukryte pośród ich listowia, śpiewały własne piosenki. Wokoło roztaczały się różnorodne zapachy. Delektowała się tymi chwilami do momentu, gdy ... pojazd wreszcie zatrzymał się. Obok mu podobnych. Zrozumiała, że to jest koniec jakiegoś tam etapu jej podróży. Wysiadła więc, zabierając swój bagaż. Nieoczekiwanie jej zielonym oczom ukazał się obraz ... który miał na długo pozostać w jej wspomnieniach.

[ fragment ]



#piszęBoLubię     #różneTEKSTY     cykl: #Wiedźmy




niedziela, 13 sierpnia 2023

W.prawo do ...

Gdy wszystkie kobiety wyszły, a ostatnia zamknęła cicho drzwi jej pokoju, stała jeszcze chwilę w tym samym miejscu. Nie mogła się ruszyć, jakby słowa, które usłyszała, były jakimś zaklęciem. Co ona właściwie wiedziała o tej ... Akademii? Miała jakieś informacje, ale do tej pory specjalnie się tematem nie interesowała. Musiała skupić się raczej na pozyskaniu wiedzy, którą posiadały starsze Wiedźmy. Zarówno te z jej Rodu, jak i gdzieś tam z nim powiązane. Nauka niektórych umiejętności nie była dla niej łatwa. Zdawała sobie sprawę, że aby dostać się do tego magicznego miejsca, o którym czasem snuły opowieści kobiety z jej Rodziny, należało mieć określone predyspozycje oraz chęć zdobywania nowych doświadczeń. Ukończenie Akademii natomiast, dawało pewną pozycję w ich Krainie. Wzbudzało szacunek i respekt, ponieważ ... nie wszystkim się to udawało. Przyczyny bywały różne, jak to w życiu.

Ostatnie słowo obudziło wreszcie, jej umysł i ciało. Spojrzała na swoją rękę, w której ściskała różową kopertę. Poluzowała uchwyt, aby nie uszkodzić zbytnio papieru. Potem podniosła dłoń i przyjrzała się jej bliżej. Po jednej stronie były jej dane, zapisane odręcznie. Po drugiej natomiast, nie było nic. 

"– Czyżby sam kolor sugerował nadawcę i poniekąd treść? – zastanawiała się, patrząc na papierowy przedmiot. Ten wątek jakoś umknął jej uwadze, gdy niekiedy przysłuchiwała się niektórym rozmowom. – Nie dowiem się tego, jeśli nie otworzę wreszcie, tego dziwnego listu" – pomyślała. Nie była jednak pewna, czy ma dziś jeszcze siłę, aby 'zmierzyć się' z tym, co krył różowy prostokąt. – Jutro się tym zajmę – mruknęła wreszcie do siebie i odłożyła przesyłkę na szafkę. Potem ledwo 'doczłapała' do łazienki, aby z niej udać się do łóżka. Zakopała się w pachnącej pościeli i z przyjemnością zamknęła powieki. Sen, jakby tylko na to czekał. Niemal natychmiast 'porwał ją' tam, gdzie wszystko było możliwe, łatwiejsze, wspaniałe. 

***

– Jak sądzisz? Przeczytała ten list, czy dała sobie z tym spokój? – pytanie zatrzymało się w powietrzu, jak tylko pożegnały większość przybyłych. Odwróciła się w stronę głosu i spojrzała przelotnie na postać, stojącą niedaleko. Wszystkie dobrze znały jej córkę.

– Obie dobrze wiemy, że nikogo nie należy do czegoś zmuszać, bo odnosi to zwykle odwrotny skutek – odparła wreszcie, skupiając już bardziej wzrok, na zielonookiej kobiecie. – Ona sama - podobnie, jak i my swego czasu, powinna dokonywać własnych wyborów. Poza tym jest późna pora, a ona wyraźnie była zmęczona. Czy coś się stanie, jeśli temat odłożymy do jutra? – zapytała, spoglądając lekko wojowniczo na jedną z Sióstr.  

– Jestem po prostu ciekawa! A ty nie? – usłyszała w odpowiedzi. 

Owszem, była podekscytowana tą sytuacją. Zastanawiała się przecież ostatnimi laty - nie raz i nie dwa, czy i kiedy jej latorośl otrzyma szansę, którą i ona miała. Podobnie jak inne kobiety z ich Rodu. Nie wszystkim udało się zrealizować marzenia o uzyskaniu dyplomu. Może i nawet dalszej współpracy. Dawała ona określony prestiż, większe możliwości zdobywania kolejnych umiejętności, jak również pewną 'adrenalinę', za zastrzykiem której, niektórzy przepadali ...

– Też jestem zaintrygowana, co ostatecznie zrobi – odparła wreszcie, spokojniejszym nieco głosem. – Dziś jednak tego się raczej nie dowiemy, choćbyśmy nie wiadomo, jak tego chciały. W sumie, to ... Ja też chyba się już położę – dodała, po czym wyminęła zgrabnym ruchem stojącą kobietę, życząc jej spokojnych snów. Mimo, że nie do końca w to wierzyła. Znała nie tylko swoją córkę, ale i młodszą Siostrę. Ta ekscytowała się wieloma sprawami z życia ich Rodziny. Przeżywała je niekiedy zbyt mocno, co lekko ją męczyło. Uważała, że należy uszanować cudze decyzje. Nie naciskać, forsując swoje zdanie, czy opinię. Nie wybiegać też zanadto ... w przyszłość, zamartwiając się, co może i kiedy się zdarzyć. Może i wszystkie w tej Krainie były Wiedźmami, ale każda z nich była jednak inna. Miała odmienne doświadczenia, emocje, moc. Na szczęście ona nie miewała problemów ze snem. Lubiła wkraczać w tę przestrzeń, gdzie czuła się swobodna i mogła ją dowolnie kreować. Uśmiechnęła się.

***

"– Ziemia to jednak zaskakujące miejsce" – pomyślała, gdy znalazła się 'w punkcie odbioru', podanym w liście. Owszem, kiedy była młodsza ... zdarzało się jej tutaj bywać z matką. To była jakaś forma 'wakacji za granicą'. Tylko, że jako dziecko, postrzegała tę przestrzeń w zupełnie inny sposób. Teraz znalazła się tutaj sama, zdana na ... 

Wyjęła z torby, lekko pomiętą różową kopertę i po raz nie wiadomo już który, spojrzała na list. Oprócz słów była tam jakaś ... dziwaczna mapa. Co konkretnie przedstawiała i jak niby miała jej pomóc? Tego niestety nie odgadła. Mogła być jednak i dla niej pewną wskazówką. Podobny 'rysunek' bowiem widniał na budynku, przy którym miał czekać na nią samochód. Dostrzegła nawet jakiś, więc poczuła się trochę lepiej. Była duża szansa, że przybyła tam, gdzie należało się zjawić. Uśmiechnęła się lekko, z pewnym zadowoleniem. A potem zerknęła wyżej, na litery układające się w słowa. 

– 'Farby i tynki dekoracyjne' – odczytała, aby za chwilę roześmiać się cichutko. – No, proszę! Faktycznie! Dekoracja taka, że ... ale ja może nie znam się na sztuce – dodała, po czym ruszyła przed siebie. Nie było grzecznie spóźniać się. Szczególnie, że nie znała okolic i wolała jednak mieć pewność, że dotrze do swego miejsca przeznaczenia. Poczuła lekki dreszczyk ekscytacji. Rozpoczynała swoją przygodę, jak kiedyś jej matka, ciotki, babki ... Mogła tworzyć własną i nową mapę życia. 

[ fragment ]



#piszęBoLubię     #różneTEKSTY     cykl: #Wiedźmy


piątek, 11 sierpnia 2023

Zajmij miejsce ...

'Wydostała się' wreszcie z przestrzeni, która ją jednak - lekko przytłaczała. Miała jednocześnie świadomość, że 'powinna' - stać się, cząstką ich Rodu. Była wszak jego Przyszłością. Przekazywały sobie nawzajem wiedzę, którą nie tak łatwo było pozyskać. Wynikała głównie z obserwacji, doświadczeń, ale również i wiary w to, że informacje otrzymane od najbliższych, są prawdziwe. Nie chciały oczywiście 'konkurować' - w żaden sposób - z Akademią, stworzoną przez Magów ... może tylko? przy delikatnym wsparciu Aniołów, które ... - niewykluczone, że nie do końca ufały pewnym wyborom Kogoś, kto sam je 'powołał do życia'. 

Określone 'przekazy' były sprawdzone, więc nie wymagały, aby je od nowa udowadniać lub testować. Choć czasem 'korciło ją', aby to zrobić. Znaleźć swój własny, a nie 'narzucony' w jakiś sposób przepis. Choć jednocześnie zdawała sobie sprawę, że w pewnych obszarach nie czuje się dobrze. Jak choćby właśnie dziś, gdy znowu otrzymała zadanie sporządzenia określonej ... 'potrawy'. Owszem, można byłoby użyć tego określenia w tym przypadku. Niekiedy była rodzajem wywaru, innym razem 'eliksirem', a bywało też, że po prostu? zwyczajnym, ale smacznym posiłkiem. Takowy również miał prywatną moc.

Wiedziała, że tylko 'praktyka' uczyni ją bardziej obeznaną w wybranych tematach. Jeśli chciała 'wypełnić swój los', tudzież jakieś tam ... może nawet 'zobowiązanie' wobec Rodu, musiała ćwiczyć. Choć nie zawsze miała na to chęć. Pewne kwestie niespecjalnie ją interesowały.

***
Szła, znaną dobrze drogą do domu, starając się delektować chwilą. Wieczorna aura była wyjątkowo przyjemna tego dnia. Mogła być pewną rekompensatą za czas, który nie był dla niej łatwy. Oderwała więc myśli od tego, co jeszcze niedawno wprawiało ją w niezbyt dobry humor. Wdychała okoliczne zapachy. W niemal wszystkich mijanych ogródkach, kwitły kwiaty. Różnorodne, gdyż mieszkanki domostw, odgrodzonych od siebie nawzajem uroczymi drewnianymi płotkami, miały własne preferencje. Ta różnorodność - kolorów, zapachów, rodzajów roślin - bardzo się jej podobała. Budziła ciekawość. Pozwalała odczuwać odmienne emocje. Takich pragnęła. Nie lubiła stagnacji. Oczekiwała, że w jej życiu coś będzie się działo. 

Później, gdy wracała wspomnieniami do tej właśnie chwili i tych myśli, zadawała sobie pytanie, czy ... przypadkiem 'nie sprowokowała' Wszechświata. Może on miał jakieś monitory, na których obserwował podlegającą mu od jakiegoś czasu, przestrzeń? Dlaczego jednak zwrócił uwagę akurat na nią? Nie uważała się przecież, za specjalnie ciekawą Wiedźmę. Ot, taką raczej 'zwyczajną', których nie brakowało przecież w jej Krainie. Wykonywały swoje 'profesje' z większym lub mniejszym zapałem. Żyły  obok siebie, starając się jednak jakoś wspierać. Miały w końcu tylko siebie - 'kobiecą energię'.

***
Otworzyła wreszcie drzwi rodzinnego domu i - starając się być jak najciszej - weszła do środka, zapalając jedną z lampek. Dawała przyjemne światło i nie raziła w oczy. Wprowadzała też całkiem sympatyczny i bezpieczny nastrój. Lubiła taki. Potrzebowała go może? - dziś chyba jeszcze bardziej, niż zwykle. Pokonywała więc kolejne metry - otulana delikatnym półmrokiem, aby dotrzeć do swego pokoju. Chciała - choćby nawet na krótką chwilę - położyć się na łóżku, odprężyć i wyciszyć - po tym wyjątkowo męczącym dniu. 

Okazało się to jednakże ... niemożliwe. W jej 'azylu' usadowiła się bowiem matka, wraz z kilkoma najbliższymi kobietami z Rodziny. W ręku trzymała różową kopertę, a jej twarz miała zagadkowy wyraz. Podobnie, jak i pozostałych. Zdziwiona spojrzała na nie, próbując dociec, jaka była przyczyna tego ... 'zgromadzenia'. Urodziny już miała, a inna okazja jakoś nie przychodziła jej do głowy.

– Witajcie! – wydusiła wreszcie z siebie jakieś słowo, które mogło być odpowiednie na tę chwilę. Choćby na początek. – Mamo! Czy coś się stało? – postanowiła jednak nie zwlekać, tylko jak najszybciej wyjaśnić tę zaskakującą dla niej, sytuację.

– Można byłoby tak rzec – odezwała się jej rodzicielka, wymieniając dziwne spojrzenia z pozostałymi przedstawicielkami Rodu. – Myślę, że ... dostąpiłaś pewnego zaszczytu. Masz szansę rozwinąć swoje umiejętności bardziej, niż możemy to zaofiarować my – dodała. Uśmiechnęła się przy tym nieznacznie, ale widać było, że jest z jakiegoś powodu dumna. Szkoda, że ona nadal nic nie rozumiała.

– Aaa ... A czy mogłabyś powiedzieć coś więcej? – wydukała, niepewnym wzrokiem wpatrując się w - jakby zadowolone wciąż, oblicze matki. 

– Jesteśmy niemal wszystkie pewne, że otrzymałaś zaproszenie do Akademii – odezwała się nagle jedna z jej ciotek lub też kuzynek. – Też kiedyś otrzymałam list, który był w podobnego koloru kopercie. Zresztą nie tylko ja. U nas to niemalże, jak tradycja – uśmiechnęła się z aprobatą, jakby ta sytuacja była czymś normalnym. Tzw. 'naturalną koleją rzeczy". Czymś, do już niemal czego przywykły, bądź czego się spodziewały. W przeciwieństwie do niej. 

– Ale ja chyba nadal nie rozumiem, o co chodzi ... – przyznała wreszcie niechętnie, niepewna jak zareagują na jej słowa. Czuła się jednak lekko skołowana. Wiedziała, że Rodzina ma swoje tajemnice, do których nie każda z nich w danym momencie, miała dostęp. Czekała - w miarę cierpliwie - aż uznają, że dojrzała do tego, aby odkryć pewne 'sekrety' lub uzyskać określone informacje.

– Weź i przeczytaj – Matka podała jej wreszcie różowy prostokąt, trzymany do tej pory w smukłych dłoniach i uśmiechnęła się delikatnie – Możemy przecież później wrócić - do rozmowy ... Daj proszę znać, gdy będziesz na nią gotowa. Będziemy czekać – dodała, po czym niemal w tym samym momencie, wszystkie postacie wstały ze swych miejsc, aby mogła ... zostać sama - na jakiś czas ...

[ fragment ]



#piszęBoLubię     #różneTEKSTY     cykl: #Wiedźmy

czwartek, 10 sierpnia 2023

Nowe znajomości ...

Tkwił nadal w swoim miejscu, analizując obecne położenie. Zaczął nawet liczyć samochody, zaparkowane niedaleko, aby ... po co to robił? Jakie wnioski mógł wyciągnąć z aktualnej sytuacji? Czy liczby mogły być w jakiś sposób pomocne? Miał lekki mętlik w głowie. Czuł się dziwnie. Brak konkretnych informacji coraz bardziej mu przeszkadzał. Na co on się właściwie zdecydował? Wszak lubił wiedzieć 'na czym stoi'. Może właśnie dlatego wybrał kilka lat temu taki kierunek studiów. Tam nie było miejsca na 'spontaniczność'. Ważne były dane, na których można było się oprzeć. Niczym w księgowości, choć ten obszar akurat jego nie pociągał. 

Niespodziewanie, dotarł do niego zapach palącego się papierosa. Owszem! Zdarzało mu się korzystać niekiedy z różnych używek. Nie był fanem 'jarania' czegokolwiek, ale w tym momencie ... poczuł chęć, aby też 'zaciągnąć się' jakimś dymkiem. Rozejrzał się więc dookoła, próbując ustalić, skąd poniósł się ten charakterystyczny 'aromat'.

Niedaleko stała jakaś obca mu kobieta, w trochę jakby zbliżonym do niego wieku. Niemal łapczywie wchłaniała to, co zawierała w sobie biała bibułka. Nagle pochwyciła jego spojrzenie i ... lekko się uśmiechnęła. Może nawet przepraszająco? Jej oczy miały podobną barwę do tej, którą miał on. W tym momencie przybrały ciemniejszy odcień, oznaczający - może? - pewne zaniepokojenie. Jakby też czuła się nieswojo i próbowała jakoś tym emocjom zaradzić. Najłatwiej było 'uspokoić nerwy' właśnie czymś takim, jak papieros. Miewał podobne chwile. Żałował, że nie zabrał ze sobą niczego, co mogło ... choćby na chwilę ukoić jego uczucia. Chciał dowiedzieć się jak najszybciej, co go właściwie czeka. O co w tym wszystkim chodzi. To zaskakujące otoczenie ... obecność nieznanych mu osób ... niepewność odnośnie przyszłości oraz dokonanego wyboru działała jednak ... stresująco. 

"– Może choćby i taki dymek sprawiłby, że ... poczułbym się odrobinę lepiej?" – pytanie jakoś tak samo, pojawiło się w jego głowie. Zanim jednak zrobił cokolwiek, usłyszał cichy głos.

– Chcesz zapalić? – zapytała, podchodząc bliżej. Wyciągnęła ku niemu dłoń z prawie pełną paczką. Chwilę później, gdy zdecydował się skorzystać z okazji, podsunęła mu zapalniczkę. Zerknął mimowolnie na napis, który widniał na niej. Nie potrafił zachować powagi, gdyż jego treść wydała się mu dość zabawna. Chyba domyśliła się uczuć, jakie aktualnie miał. A może jednak potrzebowała zwyczajnej rozmowy. – Wiesz ... – umknęła gdzieś w bok spojrzeniem szarych oczu. – Ja rzadko w sumie palę. Dziś jednak poczułam, że ... przed tą dziwną - jakby na to nie patrzeć - podróżą, muszę kupić sobie coś, co może będzie mnie w stanie zrelaksować. Dopiero kilka chwil temu, gdy wysiadłam z samochodu spostrzegłam, jakie słowa widnieją na zapalniczce. I wiesz, co? – wpatrywała się w niego takimi samymi niemal oczami, próbując jakby dociec, czy będzie odpowiednią osobą do jakichś - niewykluczone, że - prywatnych zwierzeń – Poczułam, że są mi bliskie ... ha, ha .. – roześmiała się nagle, a on  nie potrafił zachować powagi, słysząc te rozbawione tony w jej głosie.

– Czyli co? Mam się ciebie obawiać? – zażartował, delektując się smakiem pierwszego tego dnia, papierosa. Poczuł się lekko zrelaksowany. Może to była kwestia tytoniu, a może jej obecności. Miała w sobie coś, co sprawiało, że nie musiał 'udawać' kogoś, kim nie jest. Mógł być sobą. 

– Nie chciałabym, abyś miał takie odczucie, ale ... chyba coś w tych słowach jest prawdą ... Choć na pewno nie działają na moją korzyść – roześmiała się ponownie. – Lubię jednak szczerość, zatem ... tak! Taka właśnie jestem - zgodnie z teksem: 'Znajdę problem do każdego rozwiązania' ... Ale niech to na razie, zostanie tylko między nami, dobra? – mrugnęła do niego, następnie przydeptała wypalonego papierosa, po czym oddaliła się na pewną odległość. 

On miał wciąż rozbawienie na twarzy. Może decyzja, którą podjął nie była taka zła? Przyszłość zaczęła jawić się w nowych, całkiem interesujących barwach. Podobnie, jak ta kobieta ...

[ fragment ]



#piszęBoLubię     #różneTEKSTY     cykl: #Wiedźmy

wtorek, 8 sierpnia 2023

W nieznane ...

Wiadomość, że nagle rezygnuje ze studiów, rozeszła się dość szybko. On sam niespecjalnie chciał 'afiszować się' ze swoją nieoczekiwaną decyzją. 

"– Jak widać, pewne informacje docierają do innych, różnymi drogami i za naszymi plecami. Czy tego pragniemy, czy nie." – pomyślał, gdy kolejni bliżsi i trochę dalsi znajomi zaczęli go wypytywać o ten wątek. Nikomu jednak nie potrafił wyjaśnić, dlaczego tak naprawdę to robi. Zaczął więc 'zasłaniać się' koniecznością wyjazdu, ale oczywiście powodów takiej decyzji też nikt nie poznał. Snuto więc różne przypuszczenia i temat był 'maglowany' przy najróżniejszych okazjach. Sprawa bowiem wyglądała dość tajemniczo, a wiadomo że ... ludzie lubią odkrywać sekrety. Szczególnie te, należące do innych.

Starał się więc ograniczyć kontakt z tymi, którzy wciąż powracali do tej sprawy. Lekko nawet w duchu zżymał się, że inni wolą interesować się bardziej cudzym życiem, niż swoim własnym. Uważał, że powinni uszanować jego wybór oraz niechęć do tłumaczeń. On sam natomiast zaczął odliczać dni do chwili, w której ... być może tak - można byłoby to w ten sposób określić - rozpocznie nowe życie. Powracał też często do lektury listu, choć niemal już znał na pamięć, jego treść. Od tamtego momentu, gdy czytał go po raz pierwszy, zaczął patrzeć na otaczającą go 'rzeczywistość, w odmienny sposób, niż dotychczas. Dostrzegał rzeczy, na które wcześniej nie zwracał uwagi. Jakby słowa - ale któż mógł być ich nadawcą? - obudziły w nim coś, co trwało jednak sobie, gdzieś głęboko ukryte. Cóż! Dawno wyrósł z dziecięcych wyobrażeń, że jest kimś niezwykłym i może mieć jakąś moc. Niczym bohater różnych filmów z obszaru fantastyki, które nadal lubił oglądać. Teraz natomiast, ponownie odżyły w nim jakieś dziwne nadzieje. Nie chciał więc walczyć z tym uczuciem. Pozwolił mu się owładnąć.

***

Obiecany w liście samochód, podjechał cicho pod jego dom. Gdyby nie fakt, że czekał na niego i co kilka minut wyglądał przez okno na ulicę, być może nawet by go nie dosłyszał. Z biciem serca wziął swój bagaż i odwrócił się do stojących niedaleko ludzi. Kobieta miała smutek na twarzy, który przebijał się wyraźnie przez ... przybrany na tę chwilę, delikatny uśmiech. Nie wiedział, czy starała się dodać sobie nim odwagi, czy może jemu. W jej brązowych oczach widział jednak wyraźnie miłość, która pomagała jej uszanować wybór, jakiego dokonał. Natomiast mężczyzna o niebieskich tęczówkach miał poważną minę. W jego ruchach dostrzegał pewne napięcie. Od tamtej pamiętnej rozmowy, podczas której i tak niewiele się w sumie dowiedział, ich dotychczas bliskie relacje, jakby się ochłodziły. Żadne z nich jednak nie dążyło do tego, aby podjąć wątek.

Chwila lekko się przeciągała, a on nie wiedział, jak ma się pożegnać. Wreszcie przemógł się, mając świadomość, że nie wypada tak długo czekać na siebie temu, kto po niego przyjechał. Spontanicznie objął 'matkę' i ucałował delikatnie jej policzek. Poczuł na nim drobną i słonawą wilgoć. Przytulił ją więc mocniej, a potem się do niej uśmiechnął. Potem podszedł do 'ojca' i też wymienił się z nim uściskiem. Nie chciał mieć w pamięci 'suchego pożegnania'. Ci ludzie przecież byli dla niego ważni, troszczyli się i wspierali go w różnych momentach jego życia tutaj. Dali mu naprawdę bardzo wiele. Trudno było tak się od nich zupełnie 'odciąć'. Choć teraz poniekąd to robił. Wyjeżdżał. Nie wiadomo dokładnie dokąd i na jak długo. Nie był pewien, czy Akademia była czymś takim, jak uczelnia, na którą przyjeżdżali młodzi ludzie z różnych stron, z rzadka wracając do swych domów. Życie studenckie oznaczało też przecież trochę wolności, fantazji, przygód.

***

Zdziwił się trochę, gdy kierowca w ciemnych okularach na nosie i raczej niechętnie odzywający się w trakcie podróży, przejechał przez bramę z napisem "teren prywatny". Spodziewał się, że pojadą prosto na lotnisko. Czyżby mieli jeszcze kogoś po drodze zabrać? W liście w zasadzie nie było wspomniane, o której dokładnie jest lot. Inna sprawa, że więcej tam było tajemnic, niż wyjaśnień. Otrzymał informacje, że ktoś po niego przyjedzie, a potem zawiezie w miejsce, skąd miał odlecieć. Miał nie martwić się szczegółami wyjazdu oraz kosztami, co go oczywiście ucieszyło. To też był jeden z motywów, które zaważyły na jego ostatecznej decyzji. 

Lekko kręta droga pośród dość gęsto rosnących wokoło drzew i krzewów, zakończyła się wreszcie i jego oczom ukazał się widok, którego się nie spodziewał. Kierowca bowiem zaparkował na niedużym placu, na którym stało kilka innych, podobnych samochodów. Z niektórych wysiadali jacyś obcy mu ludzie. Rozglądali się z zaciekawieniem, choć widać było na ich twarzach też zaskoczenie i niepewność. Opuścił pojazd, wziął z rąk małomównego mężczyzny swój bagaż i stanął z boku. Nie był pewny, jak ma się zachować, więc postanowił poczekać na rozwój sytuacji. Musiało być przecież jakieś jej wyjaśnienie. Miał tylko nadzieję, że je otrzyma.

[ fragment ]



#piszęBoLubię     #różneTEKSTY     cykl: #Wiedźmy

poniedziałek, 7 sierpnia 2023

Marzenia o ...

Już, jako mały dzieciak ... uwielbiał 'gapić się' w niebo. Fascynowało go. Szczególnie, gdy pojawiały się na nim chmury. Czasem miały barwę bieli, a innym razem więcej tam było szarości, która też przybierała odmienne odcienie. Podobnie, jak jego tęczówki. Ich kolor też się zmieniał - oczywiście pod wpływem różnych emocji, których doświadczał. Kobieta, którą przez wiele lat uważał za swoją 'rodzoną' matkę, żartowała czasem, że ... wystarczy spojrzeć w jego oczy, aby uzyskać informację,  jaki ma aktualnie nastrój. 

O tym, że wychowujący go ludzie nie są jego prawdziwymi rodzicami, dowiedział się pewnego dnia. Stało się to za sprawą pewnej koperty w dość intrygującym kolorze, mianowicie: różowym. Była zaadresowana właśnie do niego. Leżała na jego biurku w pokoju, przyciągając swą barwą wzrok. Wrócił właśnie z zajęć na uczelni. Tego dnia dość późno się kończyły i ... marzył tylko o tym, aby wziąć odprężający prysznic i położyć się do łóżka. Wiadomość, którą odczytał ... a potem nieoczekiwana rozmowa z 'rodzicami' podziałała na niego, jak 'kubeł zimnej wody'. 

Teraz leżał pod kołdrą w swoim pokoju i rozmyślał. Analizował informacje. Próbował się z nimi jakoś oswoić. Nie spodziewał się takich 'rewelacji'. Wcześniej jakoś nigdy go specjalnie nie zastanawiało, dlaczego ma inny kolor oczu, niż jego ... Opiekunowie? Miał problem z dobraniem odpowiednich słów. Pewna cząstka duszy pragnęła nazywać ich tak, jak wcześniej to robił. Inna z kolei coraz bardziej wzbraniała się przed tym. Powracały do niego pytania, na które wciąż nie potrafił odnaleźć odpowiedzi.

'Czy kiedykolwiek by mi powiedzieli prawdę, gdyby w skrzynce nie pojawiła się ta różowa koperta? A może właśnie czekali na ten moment? To kim ja właściwie jestem?' - huczały mu w głowie, nie chcąc ani na chwilę zmniejszyć swojej skali. Były niemal, jak jakieś tornado, które wywróciło znany mu świat do góry nogami. Musiał tak wiele spraw przemyśleć. Próbował zrobić jakiś 'bilans', wpisując po obu stronach to, co przemawiało za tym, aby zaakceptował tę propozycję z listu, jak również to, co było w kontrze do tejże. Wreszcie zmęczony, zasnął.

Niemal pierwszy widok, który zobaczył po przebudzeniu i wstaniu z łóżka, podziałał na niego, niczym impuls. Przywołał wspomnienia, a jednocześnie ... czy był jakimś 'znakiem z nieba'? Ono jakby zapraszało go, aby do niego wkroczył. Przecież tyle razy wyobrażał sobie, że Ziemia ... nie jest jedyną Krainą w tej przestrzeni. Nadarzała się okazja, aby sprawdzić tę 'imaginację'. Może też otrzyma więcej informacji o swoim pochodzeniu. Był ciekaw tej historii. Chciał ją poznać, zrozumieć i ... niewykluczone, że też? Zaakceptować.

***

– Jak to? Rzucasz studia? Tak nagle?! Niemal tuż przed obroną? Co się stało? – pytania promotora mnożyły się, niczym przysłowiowe króliki. Nie miał szans, aby nadążyć za nimi i odpowiadać na bieżąco. Może nawet tego nie chciał. Jak miał wytłumaczyć sytuację, w której się znalazł? Jak wyjaśnić, że rezygnuje ze znanego uniwersytetu - będąc na początku piątego roku - aby rozpocząć naukę w tajemniczej Akademii? Jak długo mogła ona potrwać? Do czego go zaprowadzić? Tego nie wiedział. Coś jednak 'ciągnęło go' w tę właśnie stronę. Przyćmiło nawet wcześniejsze marzenia, które starał się realizować i to z całkiem niezłym skutkiem. Odnosił tutaj przecież sukcesy. Miał swoje plany. Czy treść listu z różowej koperty miała je przekreślić? Tak się jednak złożyło, że przesłoniła ona w istotnym stopniu to, co jeszcze do niedawna .... było dla niego ważne.

[ fragment ]



#piszęBoLubię     #różneTEKSTY     cykl: #Wiedźmy

czwartek, 3 sierpnia 2023

Magia kolorów ...

Nie była nadal pewna ... pomimo swojego - jakby nie patrzeć - 'słusznego' już wieku i poniekąd zdobytego w tym czasie doświadczenia, czy to powiedzenie poznane dopiero na Ziemi, mogło mieć jakieś odzwierciedlenie w ich świecie. Słowa brzmiące: "Historia kołem się toczy" zapadły jej jakoś tak w pamięć, a teraz ... przypłynęły - jakby 'na zawołanie'. Pasowały do sytuacji. 

Nigdy swoim córkom Wiedźmom nie wspomniała - a tym bardziej ... jak na razie jedynej Wnuczce o podobnie zielonych tęczówkach - o tym, że ...

Wróciła - na kilka chwil? - do wspomnień, które na długie lata ukryła. Były gdzieś tam głęboko 'zakodowane' w jej pamięci. Były tak odległe. Dotyczyły jakby jej, zupełnie innego życia. Tak! Pewne obrazy niemal 'wyczyściła z dysku' - jeśli mogłaby posłużyć się bardziej nowoczesnym słownictwem. Cóż! Zasady w ich Krainie pozostawały takie same - niezależnie od zmian zachodzących po objęciu tej przestrzeni przez Wszechświat. Ona zatem również musiała się im podporządkować, jeśli pragnęła przynależeć wciąż do miejsca, który od dawna uważała za swój dom. To 'odkurzenie' wspomnień nastąpiło pod wpływem jednej z ostatnich rodzinnych narad. Miały taki swój zwyczaj w Rodzie ... określone sytuacje 'wymagały' spotkania w gronie najbliższych. Podzielenia się informacjami, odczuciami, możliwymi pomysłami i znalezieniem wspólnie - najlepszego rozwiązania.

Nie chciała jako pierwsza zabierać głosu. Przeszłość przesłoniła jej na jakiś czas 'teraźniejszość'. Nieoczekiwanie! powrócił obraz pewnego mężczyzny z Ziemi. Miał być może? tak samo niesamowicie niebieskie oczy jak te, które poniekąd ... 'zawróciły w głowie' jej wnuczce. Niewykluczone, że posiadał podobny czar, chociaż ... - tak obiektywnie, z ich perspektywy - był tylko człowiekiem, więc raczej ... nie posiadał 'mocy', które studiowały w Akademii istoty jej znane - Magowie, Wiedźmy, Czarodzieje. A jednak miał jakiś 'urok', jeśli ...

Nie potrafiła mu się oprzeć. Jego ciepłemu spojrzeniu, uśmiechowi, wypowiadanym przyjemnym głosem słowom. Niewykluczone, że zadziałało jakieś tam ówczesne poczucie euforii. Jej projektowy zespół zajął wreszcie najwyższe miejsce na podium. Było zatem co świętować w jednym z bardziej znanych lokali na Ziemi i z czego wciąż jeszcze - choćby tego wieczoru lub może i nocy - cieszyć się. Nie było do końca dla nich istotne, w jakim towarzystwie celebrują swoje upragnione zwycięstwo. Jedynym miejscem, w którym przecież mogli spotkać się wszyscy - jakże różnorodni - członkowie grupy, była właśnie ta Kraina. A do klubu zaglądali często jej mieszkańcy. Tacy właśnie chociaż, jak ... Maks. Nadal pamiętała to imię. Może miało jakieś 'konotacje' z tymi chwilami, które spędzili wspólnie i to ... 'na maksa'.

Nieoczekiwanie jej policzki nabrały koloru czerwieni. Poczuła to, więc lekko schyliła głowę, aby nikt nie dostrzegł, co się z nią właśnie dzieje. Pewne tajemnice musiały nimi pozostać. Przynajmniej na razie. Skupiła się więc na 'roztrząsanym' aktualnie wątku, ale z innej perspektywy.

Dopuszczała w myślach możliwość, że w jej życie 'wmieszał się' lekko Wszechświat. Wiedziała, że miewa swoje 'kaprysy' oraz lubi eksperymentować, analizować, badać, jak również testować własne teorie. Pamiętała opowieści rodzinne, w których pojawiał się aspekt ... 'przekazania władzy' właśnie jemu. Podobno od tego czasu wiele się zmieniło w przestrzeni, która obejmowała znane jej - historia była ważnym 'przedmiotem' w Akademii - Krainy. Nie do wszystkich miała dostęp, podobnie też jak inni. 

Jednak wspomnienia o dawno poznanym mężczyźnie, wciąż miały władzę nad jej sercem i w jakiś sposób też ciałem oraz umysłem. Tak wielką, że nie słyszała zbyt dobrze wypowiadanych przez różne - towarzyszące jej kobiety, słów. Obecnie to ona 'pełniła funkcję' Nestorki ich Rodu. Z jej zdaniem się więc liczono i może nawet? oczekiwano, że zabierze w którymś momencie głos. Tymczasem ona żyła wciąż przeszłością, z której trudno było jej się wyswobodzić. 

Pamiętała bowiem moment, w którym ... nieoczekiwanie dla siebie samej - pozwoliła 'uwieść się'. Temu nieznanemu mężczyźnie o oczach w kolorze nieba, wody lub kwiatów, zwanych niezapominajkami. A później ... Hmm, no, cóż! Okazało się, że znalazła się w podobnej sytuacji, jak jej - niewykluczone, że nie jedyna - wnuczka. Z tą różnicą, że ona ... urodziła ostatecznie, syna o szarych oczach. 

A ten mógł przecież też być już ... ojcem. Czy tak właśnie było? Tego nie wiedziała. Niestety nie interesowała się jego życiem, odkąd ... 

Może to ją odróżniało od wnuczki, w której wyczuła jakąś odmienną, choć bliską energię. Coś jej podpowiadało, że ta przedstawicielka nowego Pokolenia ma więcej mocy, niż ona miała kiedyś ... że 'tak łatwo nie odpuści' i zachowa na dłużej w sercu ...  emocje związane z pierwszymi chwilami macierzyństwa ... Na swój sposób, kibicowała jej staraniom ...

[ fragment ]



#piszęBoLubię     #różneTEKSTY     cykl: #Wiedźmy