Nowe znajomości ...

Tkwił nadal w swoim miejscu, analizując obecne położenie. Zaczął nawet liczyć samochody, zaparkowane niedaleko, aby ... po co to robił? Jakie wnioski mógł wyciągnąć z aktualnej sytuacji? Czy liczby mogły być w jakiś sposób pomocne? Miał lekki mętlik w głowie. Czuł się dziwnie. Brak konkretnych informacji coraz bardziej mu przeszkadzał. Na co on się właściwie zdecydował? Wszak lubił wiedzieć 'na czym stoi'. Może właśnie dlatego wybrał kilka lat temu taki kierunek studiów. Tam nie było miejsca na 'spontaniczność'. Ważne były dane, na których można było się oprzeć. Niczym w księgowości, choć ten obszar akurat jego nie pociągał. 

Niespodziewanie, dotarł do niego zapach palącego się papierosa. Owszem! Zdarzało mu się korzystać niekiedy z różnych używek. Nie był fanem 'jarania' czegokolwiek, ale w tym momencie ... poczuł chęć, aby też 'zaciągnąć się' jakimś dymkiem. Rozejrzał się więc dookoła, próbując ustalić, skąd poniósł się ten charakterystyczny 'aromat'.

Niedaleko stała jakaś obca mu kobieta, w trochę jakby zbliżonym do niego wieku. Niemal łapczywie wchłaniała to, co zawierała w sobie biała bibułka. Nagle pochwyciła jego spojrzenie i ... lekko się uśmiechnęła. Może nawet przepraszająco? Jej oczy miały podobną barwę do tej, którą miał on. W tym momencie przybrały ciemniejszy odcień, oznaczający - może? - pewne zaniepokojenie. Jakby też czuła się nieswojo i próbowała jakoś tym emocjom zaradzić. Najłatwiej było 'uspokoić nerwy' właśnie czymś takim, jak papieros. Miewał podobne chwile. Żałował, że nie zabrał ze sobą niczego, co mogło ... choćby na chwilę ukoić jego uczucia. Chciał dowiedzieć się jak najszybciej, co go właściwie czeka. O co w tym wszystkim chodzi. To zaskakujące otoczenie ... obecność nieznanych mu osób ... niepewność odnośnie przyszłości oraz dokonanego wyboru działała jednak ... stresująco. 

"– Może choćby i taki dymek sprawiłby, że ... poczułbym się odrobinę lepiej?" – pytanie jakoś tak samo, pojawiło się w jego głowie. Zanim jednak zrobił cokolwiek, usłyszał cichy głos.

– Chcesz zapalić? – zapytała, podchodząc bliżej. Wyciągnęła ku niemu dłoń z prawie pełną paczką. Chwilę później, gdy zdecydował się skorzystać z okazji, podsunęła mu zapalniczkę. Zerknął mimowolnie na napis, który widniał na niej. Nie potrafił zachować powagi, gdyż jego treść wydała się mu dość zabawna. Chyba domyśliła się uczuć, jakie aktualnie miał. A może jednak potrzebowała zwyczajnej rozmowy. – Wiesz ... – umknęła gdzieś w bok spojrzeniem szarych oczu. – Ja rzadko w sumie palę. Dziś jednak poczułam, że ... przed tą dziwną - jakby na to nie patrzeć - podróżą, muszę kupić sobie coś, co może będzie mnie w stanie zrelaksować. Dopiero kilka chwil temu, gdy wysiadłam z samochodu spostrzegłam, jakie słowa widnieją na zapalniczce. I wiesz, co? – wpatrywała się w niego takimi samymi niemal oczami, próbując jakby dociec, czy będzie odpowiednią osobą do jakichś - niewykluczone, że - prywatnych zwierzeń – Poczułam, że są mi bliskie ... ha, ha .. – roześmiała się nagle, a on  nie potrafił zachować powagi, słysząc te rozbawione tony w jej głosie.

– Czyli co? Mam się ciebie obawiać? – zażartował, delektując się smakiem pierwszego tego dnia, papierosa. Poczuł się lekko zrelaksowany. Może to była kwestia tytoniu, a może jej obecności. Miała w sobie coś, co sprawiało, że nie musiał 'udawać' kogoś, kim nie jest. Mógł być sobą. 

– Nie chciałabym, abyś miał takie odczucie, ale ... chyba coś w tych słowach jest prawdą ... Choć na pewno nie działają na moją korzyść – roześmiała się ponownie. – Lubię jednak szczerość, zatem ... tak! Taka właśnie jestem - zgodnie z teksem: 'Znajdę problem do każdego rozwiązania' ... Ale niech to na razie, zostanie tylko między nami, dobra? – mrugnęła do niego, następnie przydeptała wypalonego papierosa, po czym oddaliła się na pewną odległość. 

On miał wciąż rozbawienie na twarzy. Może decyzja, którą podjął nie była taka zła? Przyszłość zaczęła jawić się w nowych, całkiem interesujących barwach. Podobnie, jak ta kobieta ...

[ fragment ]

#piszęBoLubię     #różneTEKSTY     cykl: #Wiedźmy

W nieznane ...

Wiadomość, że nagle rezygnuje ze studiów, rozeszła się dość szybko. On sam niespecjalnie chciał 'afiszować się' ze swoją nieoczekiwaną decyzją. 

"– Jak widać, pewne informacje docierają do innych, różnymi drogami i za naszymi plecami. Czy tego pragniemy, czy nie." – pomyślał, gdy kolejni bliżsi i trochę dalsi znajomi zaczęli go wypytywać o ten wątek. Nikomu jednak nie potrafił wyjaśnić, dlaczego tak naprawdę to robi. Zaczął więc 'zasłaniać się' koniecznością wyjazdu, ale oczywiście powodów takiej decyzji też nikt nie poznał. Snuto więc różne przypuszczenia i temat był 'maglowany' przy najróżniejszych okazjach. Sprawa bowiem wyglądała dość tajemniczo, a wiadomo że ... ludzie lubią odkrywać sekrety. Szczególnie te, należące do innych.

Starał się więc ograniczyć kontakt z tymi, którzy wciąż powracali do tej sprawy. Lekko nawet w duchu zżymał się, że inni wolą interesować się bardziej cudzym życiem, niż swoim własnym. Uważał, że powinni uszanować jego wybór oraz niechęć do tłumaczeń. On sam natomiast zaczął odliczać dni do chwili, w której ... być może tak - można byłoby to w ten sposób określić - rozpocznie nowe życie. Powracał też często do lektury listu, choć niemal już znał na pamięć, jego treść. Od tamtego momentu, gdy czytał go po raz pierwszy, zaczął patrzeć na otaczającą go 'rzeczywistość, w odmienny sposób, niż dotychczas. Dostrzegał rzeczy, na które wcześniej nie zwracał uwagi. Jakby słowa - ale któż mógł być ich nadawcą? - obudziły w nim coś, co trwało jednak sobie, gdzieś głęboko ukryte. Cóż! Dawno wyrósł z dziecięcych wyobrażeń, że jest kimś niezwykłym i może mieć jakąś moc. Niczym bohater różnych filmów z obszaru fantastyki, które nadal lubił oglądać. Teraz natomiast, ponownie odżyły w nim jakieś dziwne nadzieje. Nie chciał więc walczyć z tym uczuciem. Pozwolił mu się owładnąć.

***

Obiecany w liście samochód, podjechał cicho pod jego dom. Gdyby nie fakt, że czekał na niego i co kilka minut wyglądał przez okno na ulicę, być może nawet by go nie dosłyszał. Z biciem serca wziął swój bagaż i odwrócił się do stojących niedaleko ludzi. Kobieta miała smutek na twarzy, który przebijał się wyraźnie przez ... przybrany na tę chwilę, delikatny uśmiech. Nie wiedział, czy starała się dodać sobie nim odwagi, czy może jemu. W jej brązowych oczach widział jednak wyraźnie miłość, która pomagała jej uszanować wybór, jakiego dokonał. Natomiast mężczyzna o niebieskich tęczówkach miał poważną minę. W jego ruchach dostrzegał pewne napięcie. Od tamtej pamiętnej rozmowy, podczas której i tak niewiele się w sumie dowiedział, ich dotychczas bliskie relacje, jakby się ochłodziły. Żadne z nich jednak nie dążyło do tego, aby podjąć wątek.

Chwila lekko się przeciągała, a on nie wiedział, jak ma się pożegnać. Wreszcie przemógł się, mając świadomość, że nie wypada tak długo czekać na siebie temu, kto po niego przyjechał. Spontanicznie objął 'matkę' i ucałował delikatnie jej policzek. Poczuł na nim drobną i słonawą wilgoć. Przytulił ją więc mocniej, a potem się do niej uśmiechnął. Potem podszedł do 'ojca' i też wymienił się z nim uściskiem. Nie chciał mieć w pamięci 'suchego pożegnania'. Ci ludzie przecież byli dla niego ważni, troszczyli się i wspierali go w różnych momentach jego życia tutaj. Dali mu naprawdę bardzo wiele. Trudno było tak się od nich zupełnie 'odciąć'. Choć teraz poniekąd to robił. Wyjeżdżał. Nie wiadomo dokładnie dokąd i na jak długo. Nie był pewien, czy Akademia była czymś takim, jak uczelnia, na którą przyjeżdżali młodzi ludzie z różnych stron, z rzadka wracając do swych domów. Życie studenckie oznaczało też przecież trochę wolności, fantazji, przygód.

***

Zdziwił się trochę, gdy kierowca w ciemnych okularach na nosie i raczej niechętnie odzywający się w trakcie podróży, przejechał przez bramę z napisem "teren prywatny". Spodziewał się, że pojadą prosto na lotnisko. Czyżby mieli jeszcze kogoś po drodze zabrać? W liście w zasadzie nie było wspomniane, o której dokładnie jest lot. Inna sprawa, że więcej tam było tajemnic, niż wyjaśnień. Otrzymał informacje, że ktoś po niego przyjedzie, a potem zawiezie w miejsce, skąd miał odlecieć. Miał nie martwić się szczegółami wyjazdu oraz kosztami, co go oczywiście ucieszyło. To też był jeden z motywów, które zaważyły na jego ostatecznej decyzji. 

Lekko kręta droga pośród dość gęsto rosnących wokoło drzew i krzewów, zakończyła się wreszcie i jego oczom ukazał się widok, którego się nie spodziewał. Kierowca bowiem zaparkował na niedużym placu, na którym stało kilka innych, podobnych samochodów. Z niektórych wysiadali jacyś obcy mu ludzie. Rozglądali się z zaciekawieniem, choć widać było na ich twarzach też zaskoczenie i niepewność. Opuścił pojazd, wziął z rąk małomównego mężczyzny swój bagaż i stanął z boku. Nie był pewny, jak ma się zachować, więc postanowił poczekać na rozwój sytuacji. Musiało być przecież jakieś jej wyjaśnienie. Miał tylko nadzieję, że je otrzyma.

[ fragment ]

#piszęBoLubię     #różneTEKSTY     cykl: #Wiedźmy

Marzenia o ...

Już, jako mały dzieciak ... uwielbiał 'gapić się' w niebo. Fascynowało go. Szczególnie, gdy pojawiały się na nim chmury. Czasem miały barwę bieli, a innym razem więcej tam było szarości, która też przybierała odmienne odcienie. Podobnie, jak jego tęczówki. Ich kolor też się zmieniał - oczywiście pod wpływem różnych emocji, których doświadczał. Kobieta, którą przez wiele lat uważał za swoją 'rodzoną' matkę, żartowała czasem, że ... wystarczy spojrzeć w jego oczy, aby uzyskać informację,  jaki ma aktualnie nastrój. 

O tym, że wychowujący go ludzie nie są jego prawdziwymi rodzicami, dowiedział się pewnego dnia. Stało się to za sprawą pewnej koperty w dość intrygującym kolorze, mianowicie: różowym. Była zaadresowana właśnie do niego. Leżała na jego biurku w pokoju, przyciągając swą barwą wzrok. Wrócił właśnie z zajęć na uczelni. Tego dnia dość późno się kończyły i ... marzył tylko o tym, aby wziąć odprężający prysznic i położyć się do łóżka. Wiadomość, którą odczytał ... a potem nieoczekiwana rozmowa z 'rodzicami' podziałała na niego, jak 'kubeł zimnej wody'. 

Teraz leżał pod kołdrą w swoim pokoju i rozmyślał. Analizował informacje. Próbował się z nimi jakoś oswoić. Nie spodziewał się takich 'rewelacji'. Wcześniej jakoś nigdy go specjalnie nie zastanawiało, dlaczego ma inny kolor oczu, niż jego ... Opiekunowie? Miał problem z dobraniem odpowiednich słów. Pewna cząstka duszy pragnęła nazywać ich tak, jak wcześniej to robił. Inna z kolei coraz bardziej wzbraniała się przed tym. Powracały do niego pytania, na które wciąż nie potrafił odnaleźć odpowiedzi.

'Czy kiedykolwiek by mi powiedzieli prawdę, gdyby w skrzynce nie pojawiła się ta różowa koperta? A może właśnie czekali na ten moment? To kim ja właściwie jestem?' - huczały mu w głowie, nie chcąc ani na chwilę zmniejszyć swojej skali. Były niemal, jak jakieś tornado, które wywróciło znany mu świat do góry nogami. Musiał tak wiele spraw przemyśleć. Próbował zrobić jakiś 'bilans', wpisując po obu stronach to, co przemawiało za tym, aby zaakceptował tę propozycję z listu, jak również to, co było w kontrze do tejże. Wreszcie zmęczony, zasnął.

Niemal pierwszy widok, który zobaczył po przebudzeniu i wstaniu z łóżka, podziałał na niego, niczym impuls. Przywołał wspomnienia, a jednocześnie ... czy był jakimś 'znakiem z nieba'? Ono jakby zapraszało go, aby do niego wkroczył. Przecież tyle razy wyobrażał sobie, że Ziemia ... nie jest jedyną Krainą w tej przestrzeni. Nadarzała się okazja, aby sprawdzić tę 'imaginację'. Może też otrzyma więcej informacji o swoim pochodzeniu. Był ciekaw tej historii. Chciał ją poznać, zrozumieć i ... niewykluczone, że też? Zaakceptować.

***

– Jak to? Rzucasz studia? Tak nagle?! Niemal tuż przed obroną? Co się stało? – pytania promotora mnożyły się, niczym przysłowiowe króliki. Nie miał szans, aby nadążyć za nimi i odpowiadać na bieżąco. Może nawet tego nie chciał. Jak miał wytłumaczyć sytuację, w której się znalazł? Jak wyjaśnić, że rezygnuje ze znanego uniwersytetu - będąc na początku piątego roku - aby rozpocząć naukę w tajemniczej Akademii? Jak długo mogła ona potrwać? Do czego go zaprowadzić? Tego nie wiedział. Coś jednak 'ciągnęło go' w tę właśnie stronę. Przyćmiło nawet wcześniejsze marzenia, które starał się realizować i to z całkiem niezłym skutkiem. Odnosił tutaj przecież sukcesy. Miał swoje plany. Czy treść listu z różowej koperty miała je przekreślić? Tak się jednak złożyło, że przesłoniła ona w istotnym stopniu to, co jeszcze do niedawna .... było dla niego ważne.

[ fragment ]

#piszęBoLubię     #różneTEKSTY     cykl: #Wiedźmy

Magia kolorów ...

Nie była nadal pewna ... pomimo swojego - jakby nie patrzeć - 'słusznego' już wieku i poniekąd zdobytego w tym czasie doświadczenia, czy to powiedzenie poznane dopiero na Ziemi, mogło mieć jakieś odzwierciedlenie w ich świecie. Słowa brzmiące: "Historia kołem się toczy" zapadły jej jakoś tak w pamięć, a teraz ... przypłynęły - jakby 'na zawołanie'. Pasowały do sytuacji. 

Nigdy swoim córkom Wiedźmom nie wspomniała - a tym bardziej ... jak na razie jedynej Wnuczce o podobnie zielonych tęczówkach - o tym, że ...

Wróciła - na kilka chwil? - do wspomnień, które na długie lata ukryła. Były gdzieś tam głęboko 'zakodowane' w jej pamięci. Były tak odległe. Dotyczyły jakby jej, zupełnie innego życia. Tak! Pewne obrazy niemal 'wyczyściła z dysku' - jeśli mogłaby posłużyć się bardziej nowoczesnym słownictwem. Cóż! Zasady w ich Krainie pozostawały takie same - niezależnie od zmian zachodzących po objęciu tej przestrzeni przez Wszechświat. Ona zatem również musiała się im podporządkować, jeśli pragnęła przynależeć wciąż do miejsca, który od dawna uważała za swój dom. To 'odkurzenie' wspomnień nastąpiło pod wpływem jednej z ostatnich rodzinnych narad. Miały taki swój zwyczaj w Rodzie ... określone sytuacje 'wymagały' spotkania w gronie najbliższych. Podzielenia się informacjami, odczuciami, możliwymi pomysłami i znalezieniem wspólnie - najlepszego rozwiązania.

Nie chciała jako pierwsza zabierać głosu. Przeszłość przesłoniła jej na jakiś czas 'teraźniejszość'. Nieoczekiwanie! powrócił obraz pewnego mężczyzny z Ziemi. Miał być może? tak samo niesamowicie niebieskie oczy jak te, które poniekąd ... 'zawróciły w głowie' jej wnuczce. Niewykluczone, że posiadał podobny czar, chociaż ... - tak obiektywnie, z ich perspektywy - był tylko człowiekiem, więc raczej ... nie posiadał 'mocy', które studiowały w Akademii istoty jej znane - Magowie, Wiedźmy, Czarodzieje. A jednak miał jakiś 'urok', jeśli ...

Nie potrafiła mu się oprzeć. Jego ciepłemu spojrzeniu, uśmiechowi, wypowiadanym przyjemnym głosem słowom. Niewykluczone, że zadziałało jakieś tam ówczesne poczucie euforii. Jej projektowy zespół zajął wreszcie najwyższe miejsce na podium. Było zatem co świętować w jednym z bardziej znanych lokali na Ziemi i z czego wciąż jeszcze - choćby tego wieczoru lub może i nocy - cieszyć się. Nie było do końca dla nich istotne, w jakim towarzystwie celebrują swoje upragnione zwycięstwo. Jedynym miejscem, w którym przecież mogli spotkać się wszyscy - jakże różnorodni - członkowie grupy, była właśnie ta Kraina. A do klubu zaglądali często jej mieszkańcy. Tacy właśnie chociaż, jak ... Maks. Nadal pamiętała to imię. Może miało jakieś 'konotacje' z tymi chwilami, które spędzili wspólnie i to ... 'na maksa'.

Nieoczekiwanie jej policzki nabrały koloru czerwieni. Poczuła to, więc lekko schyliła głowę, aby nikt nie dostrzegł, co się z nią właśnie dzieje. Pewne tajemnice musiały nimi pozostać. Przynajmniej na razie. Skupiła się więc na 'roztrząsanym' aktualnie wątku, ale z innej perspektywy.

Dopuszczała w myślach możliwość, że w jej życie 'wmieszał się' lekko Wszechświat. Wiedziała, że miewa swoje 'kaprysy' oraz lubi eksperymentować, analizować, badać, jak również testować własne teorie. Pamiętała opowieści rodzinne, w których pojawiał się aspekt ... 'przekazania władzy' właśnie jemu. Podobno od tego czasu wiele się zmieniło w przestrzeni, która obejmowała znane jej - historia była ważnym 'przedmiotem' w Akademii - Krainy. Nie do wszystkich miała dostęp, podobnie też jak inni. 

Jednak wspomnienia o dawno poznanym mężczyźnie, wciąż miały władzę nad jej sercem i w jakiś sposób też ciałem oraz umysłem. Tak wielką, że nie słyszała zbyt dobrze wypowiadanych przez różne - towarzyszące jej kobiety, słów. Obecnie to ona 'pełniła funkcję' Nestorki ich Rodu. Z jej zdaniem się więc liczono i może nawet? oczekiwano, że zabierze w którymś momencie głos. Tymczasem ona żyła wciąż przeszłością, z której trudno było jej się wyswobodzić. 

Pamiętała bowiem moment, w którym ... nieoczekiwanie dla siebie samej - pozwoliła 'uwieść się'. Temu nieznanemu mężczyźnie o oczach w kolorze nieba, wody lub kwiatów, zwanych niezapominajkami. A później ... Hmm, no, cóż! Okazało się, że znalazła się w podobnej sytuacji, jak jej - niewykluczone, że nie jedyna - wnuczka. Z tą różnicą, że ona ... urodziła ostatecznie, syna o szarych oczach. 

A ten mógł przecież też być już ... ojcem. Czy tak właśnie było? Tego nie wiedziała. Niestety nie interesowała się jego życiem, odkąd ... 

Może to ją odróżniało od wnuczki, w której wyczuła jakąś odmienną, choć bliską energię. Coś jej podpowiadało, że ta przedstawicielka nowego Pokolenia ma więcej mocy, niż ona miała kiedyś ... że 'tak łatwo nie odpuści' i zachowa na dłużej w sercu ...  emocje związane z pierwszymi chwilami macierzyństwa ... Na swój sposób, kibicowała jej staraniom ...

[ fragment ]

#piszęBoLubię     #różneTEKSTY     cykl: #Wiedźmy

... za Głosem Serca ...

Owszem! Znała historię - 'Księgę Wiedźm' musiała przeczytać każda z nich. Oczywiście w odpowiednim momencie ich życia. Była niczym przysłowiowa 'Biblia' dla tych, którzy mieszkali na Ziemi. Wiedziała zatem, jakie panują w jej Krainie reguły. Miała świadomość, że 'złamała' kilka z nich. Nie zrobiła tego jednak specjalnie. Może? Nie była gotowa, aby zrealizować ten swój pierwszy projekt według otrzymanych instrukcji. Zbyt mocno zaangażowała się w 'zadanie' i ... pozwoliła sobie poszybować wyżej - w stronę nieba. Taką barwę miały bowiem jego tęczówki. Niewykluczone, że tak właśnie było. Ona sama nie potrafiła znaleźć jakiejś logicznej odpowiedzi na pytania, które nadpływały ... szczególnie po jej powrocie.

– Jak mogłaś być tak nieodpowiedzialna?! – pytanie poszybowało wprost do jej osoby. Zmierzało do celu z prędkością, która nie pozwalała znaleźć czasu na obronę. Zerknęła więc w popłochu na swą matkę, a potem babkę. To z ich zdaniem najbardziej się liczyła. Nie z tym, które miała w głowie jej ciotka, czyli siostra matki będąca jednocześnie córką babki. Nigdy jakoś nie czuła specjalnej więzi z tą kobietą. Kojarzyła się z 'najgorszą' wersją Wiedźmy. Zarówno z wyglądu, jak i charakteru. Niekiedy zastanawiała się, jak może wiązać je tak bliskie pokrewieństwo. Ciotka uchodzić mogła za 'starą pannę', która jednak z wyróżnieniem ukończyła Akademię. Dlaczego nie związała swojego późniejszego życia z tą znamienitą Instytucją, pozostawało wciąż dla niej, pewną zagadką. Rodzinne tajemnice miały bowiem pozostać na zawsze .... 'wewnętrznymi sekretami Rodu'. To też była jedna z zasad, obowiązujących w tym świecie.

– Daj spokój! Takie sytuacje już się zdarzały ... – odparła za nią matka, krzyżując spokojne spojrzenie z tym, które kierowała jej rodzona siostra w stronę jej córki. Kochała obie. W odmienny sposób oczywiście, gdyż ... z każdą z nich łączyło ją coś innego. Na tyle jednak silnego, że ... nie chciała wybierać, za którą ostatecznie stanie. Tzw. 'więzy krwi' były niezwykle dla niej istotne. Kto był jej teraz jednak bliższy? 

– Owszem! Znamy kilka takich 'przypadków' i w naszej Rodzinie ... – odezwała się niespodziewanie, dotąd milcząca babka Jej wciąż magicznie lśniące oczy w kolorze zieleni, spoczęły na wnuczce. Z pewną czułością, a jednocześnie z jakimś trudnym do wytłumaczenia 'żalem'. Co mogła myśleć w tej właśnie chwili? To miało pozostać tylko jej tajemnicą. – Nie jestem tylko pewna, czy jesteś gotowa, aby ... 'pogodzić się' z tym, co nastąpi – spojrzała raz jeszcze uważnie, na najmłodszą w Rodzie.

– Będę miała przecież Akademię ... nowe wyzwania oraz projekty - wrócę tam, jak tylko ... dojdę do siebie – odparła, zaprzeczając tak naprawdę swoim emocjom. Nie wyobrażała sobie, że kiedykolwiek zapomni o tym, jaki smak ma ...  'macierzyństwo'. Powzięła decyzję, wbrew wszelkim regułom ... Musiała jednak 'odegrać' pewną przydzieloną jej rolę. Nie była gotowa, aby odejść z tej Krainy. Zbyt mało miała wciąż umiejętności, by zacząć żyć ... gdzieś indziej. Przykładowo na Ziemi. 

***

Z niewytłumaczalnym bólem w sercu, zerknęła po raz ostatni na małą istotkę. Och! Gdybyż tylko miała ten sam kolor oczu, co ona ... Niestety, było inaczej. Dla niej, jak i dla urodzonej dopiero co córki nie było wspólnej przyszłości. Dzieci o szarych oczach trafiały do wybranych rodzin na Ziemi. Ich matki nigdy nie miały się dowiedzieć, do których. Ojcowie natomiast ... w ogóle nie byli świadomi, że dali komuś życie. Takie realia nie były 'dobrym startem' dla tych, którzy mienili się Czarodziejami. Zarówno kobiet, jak i mężczyzn. Jak miało potoczyć się życie jej córki?

***

Czasami - nawet w najbardziej 'tradycyjnych Rodach' zdarzały się osoby, które można byłoby określić mianem buntownika. Ona takim się właśnie stała. Oczywiście nie afiszowała się specjalnie z taką 'rolą'. Nie mogła tego zrobić. Musiała 'odgrywać' pewien scenariusz. Jednocześnie natomiast szukać wskazówek, które pomogłyby jej w odkryciu, gdzie jest jej dziecko. Nie mogła o nim zapomnieć, choć udawała, że jest zupełnie inaczej. Szczególnie musiała pilnować się przed ciotką, która na wszelkich rodzinnych spotkaniach, przyglądała się jej z jakąś większą uwagą. Nie było łatwo zachować pewne tajemnice przed kimś, kto też mienił się Wiedźmą. Było to też jednak dla niej, niczym 'wyzwanie'. Która z nich okaże się sprytniejsza, bardziej utalentowana lub doświadczona. Ta specyficzna 'gra' toczyła się od wielu lat i nikt z Rodu nie potrafił jej zatrzymać. Emocje były może silniejsze, niż rozum.

[ fragment ]

#piszęBoLubię

Gdzie jest ... ?

Uważała, że to Ziemia była jej ... 'ojczyzną'. Tutaj się wychowała i przez wiele lat była niemal pewna, że ... należy do tej właśnie Krainy. Niewykluczone jednak, że się myliła. Była niczym 'podróżnik', który nie potrafi nigdzie poczuć, że jest 'w domu'. Ten stan 'zawdzięczała' swoim rodzicom Tym, którzy chyba nigdy nawet nie próbowali? sprawdzić, jak układa się jej życie. Czy przypadkiem nie potrzebuje ich wsparcia. W przeciwieństwie przecież do jej 'ziemskich opiekunów', chociaż matka miała, wystarczające moce. Mogła sprawić, że jej życie będzie lepsze niż to, które miała ... 

Czasem próbowała znaleźć odpowiedzi - na różne pytania, które zabiegały o jej uwagę. Jednym z tych ostatnich było to, które dotyczyło bezpośrednio ... no, tej trochę jednak dość zaskakującej, różowej koperty. To ona niejako 'otworzyła' jej oczy lub też i drzwi - do zupełnie innego świata, niż ten jej dotychczasowy. Pokochała Akademię od chwili, gdy ją ujrzała. Była niczym ta - 'bezpieczna przystań', do której chciało się wracać po różnych podróżach - projektach.

Tamtego dnia podjęła chyba najlepszą? - decyzję w swoim życiu. Tym, które miała oraz znała. Obudziła się w niej jakaś nowa nadzieja oraz siła. Uwierzyła, że ... może nie być kimś 'przeciętnym', czyli poniekąd 'zwykłym'. Czas spędzony w tamtej magicznej Krainie - w jakiś tam dość znaczący sposób - 'odcisnął się' na jej psychice. Czuła się niemalże, jak bohaterowie znanych książek, autorstwa Pani znanej, jako: J.K. Rowling ... była swego czasu ich wierną fanką. Z wypiekami na bladej twarzy czytała o tym, co się im przydarzało. Czuła z nimi jakąś dziwną więź. Lekko 'magiczną'. Później zrozumiała, dlaczego tak było.

Dość sporym zatem rozczarowaniem okazał się moment, o którym śniła na jawie oraz we śnie. Oczekiwała, że wraz z wręczeniem upragnionego dyplomu otrzyma też - podobnie jak jej 'Przyjaciele z Akademii' - propozycję dalszej współpracy. Rozważała, która oferta byłaby dla niej najciekawsza. Okazało się jednak, że traciła tylko czas na ... odważne marzenia. Niewykluczone, że Imć Wszechświat chciał 'utrzeć jej lekko nosa'. Może faktycznie poczuła się ... zbyt pewna siebie. Własnej Mocy. Co było jednak w tym złego? Poznała wszak swoje możliwości. Dowiedziała się - podczas nauki w Akademii, która zwykle polegała na realizacji konkretnych projektów, więc była dość praktyczną wiedzą - o sobie samej bardzo dużo. Poznawała własną duszę oraz historię. Towarzyszyły jej różnorodne emocje. Niekiedy trudno było jej sobie z nimi poradzić. Miała jednak grupkę przyjaciół, jak również 'przydzielonego' na określony czas, Mentora. Byli jej 'zapleczem' - niemal miała stuprocentową pewność, że będą ją wspierać, jeśli tylko będą w stanie. Była im za to na swój własny - może? dziwaczny (prywatny) - sposób wdzięczna. Nigdy nie dali jej do zrozumienia, że ... 'nie będzie w stanie czegoś zrobić bądź osiągnąć'. Ufali w jej energię. Ona potrzebowała niekiedy tej ich wiary w nią. Cieszyła się więc, że podtrzymywali ją na duchu w trudniejszych momentach, których nie brakowało - podczas realizacji określonych zadań. Swoim podejściem uczyli ją ... także pewnej 'pokory' wobec sił, które nie były tak oczywiste. Nad wybranymi, nie potrafiła zapanować - mimo, że tego bardzo pragnęła. Magia objawiała się w różnych momentach i z odmienną siłą. Nikt - nawet ci będący 'Ekspertami' z Akademii - nie mógł przewidzieć, jak się owa Moc objawi oraz kiedy ... Należało jednak pamiętać, że Wszechświat bywał nieprzewidywalny - tak bardzo lubił eksperymentować. ..

Niestety po ukończeniu Akademii - trochę w sumie w naturalny sposób? - przestała być cząstką tego świata. Dokładniej - w tym momencie, gdy ... uściśnięto jej tylko dłoń, wręczając coś, co miało być 'nagrodą', a okazało się tylko - jedynie pamiątką. Po tamtych niezwykłych - dla niej na pewno - czasach. Niekiedy wspomnienia napływały do niej, wzbudzając na nowo jakiś żal. Może rozczarowanie. Niewykluczone, że i Tęsknotę. Za miejscem, w którym czuła się ... najbardziej sobą - czyli Czarodziejką ... 

Czy Ziemia mogła być wciąż dla niej odpowiednim miejscem?

[ fragment ]

#piszęBoLubię     #różneTEKSTY     cykl: #Wiedźmy

Lekko? Zaplątani ...

Faktycznie! Odkąd tę przestrzeń przejął 'we władanie' Imć Wszechświat, coś takiego jak tzw. 'anomalie' się zdarzały. Anioły, które wcześniej opiekowały się tą częścią, nie były bowiem tak ciekawskie. Nie miały potrzeby eksperymentowania, testowania, sprawdzania. Życie w określonych Krainach toczyło się dość spokojnie. W jednej z nich stworzono Akademię, w której najbardziej utalentowani Magowie - a mówimy tu zarówno o tzw. 'płci pięknej', jak i tej mniej, mogły rozwijać swoje wrodzone umiejętności. Charakteryzowały ich oczy w kolorze bursztynu. Jakby ich żywiołem była Woda. Niewykluczone, że tak właśnie było. Krążyły różne legendy. Każdy opowiadający miał swoją 'wersję zdarzeń' oraz perspektywę. Słowa przekazywane ustnie, jak i te - już później zapisywane - nie musiały w pełni odzwierciedlać tego, co działo się w przeszłości.

Nikt zatem nie miał pewności, jak to się stało, że ... do Akademii zaczęły uczęszczać nowe istoty. Te, zamieszkujące inne przestrzenie. Może to 'zwykła ciekawość' sprawiła, że Magowie postanowili otworzyć się na tych, którzy pochodzili z innych światów. W pierwszej kolejności zainteresowali się oczywiście tym, gdzie żyły Wiedźmy. Niejeden Mag zastanawiał się, dlaczego żyją tam wyłącznie 'kobiety'. Nietuzinkowe oraz odmienne od tych, które znali oni. Okazało się, że też były obdarzone pewnymi mocami i potrafiły z nich świadomie korzystać. Zdarzało się więc, że urok ich soczyście zielonych tęczówek, działał. Wystarczająco mocno, aby ... niektórzy chcieli się do nich zbliżyć. Bardziej. Nawet wiedząc o tym, że ta relacja nigdy łatwa nie będzie. Mieszkali wszak w tak odrębnych Krainach, rządzących się od lat własnymi zasadami.

Pewnym co prawda rozwiązaniem - dla niektórych przynajmniej - okazała się planeta zwana potocznie Ziemią. Z daleka wyglądała kiedyś jak niebiesko-zielona piłka. Może z tego względu - poprzez wybrane skojarzenia - interesowała zarówno Magów, jak i Wiedźmy. Może nie wszystkich oczywiście z tą samą siłą. Głównie zafascynowani byli nią 'studenci' Akademii. Tam bowiem realizowali różne projekty, które miały ich przybliżyć do momentu, gdy odbiorą wymarzony dyplom. Nie było to takie proste jednak. 

Najtrudniej oczywiście było tym, których zwano Czarodziejami. Od początku swojego życia zamieszkiwali Ziemię, często nie mając w sumie pojęcia, kim są. Istoty te były - podobnie, jak Magowie - zarówno kobietami, jak i mężczyznami. Zostali zrodzeni ze związków Wiedźm z niebieskookimi mieszkańcami tej Krainy. Nie było ich jednak aż tak wielu, jak można byłoby się spodziewać. Wynikało to głównie z pewnego kodeksu, jakim się kierowały istoty o magicznie zielonych oczach. Wspominała o tym ich słynna 'Księga', z której wiedzę czerpały wszystkie pokolenia tychże. 

***

Umysł jednak nie zawsze chce współpracować z sercem. Kieruje się swoimi regułami lub ... ich brakiem. Może na to liczył właśnie ciekawski Wszechświat, obserwując poczynania istot z podległej mu przestrzeni. 

***

Pamiętała tę opowieść. Była jedną z jej ulubionych może nawet. Głównie ze względu na fakt, że była tak mało prawdopodobna. Ale się zdarzała i ... powtarzała niekiedy. Czy akurat ona mogła być w niej ... 'postacią pierwszoplanową'? Jaki los szykował dla niej Wszechświat? Tego nie była pewna. Natomiast coraz bardziej utwierdzała się w przekonaniu, że ... ten 'gburowaty' Czarodziej zaczynał coraz częściej zaprzątać jej myśli. Czuła, że to niezbyt pozytywne określenie jego osoby, nie jest prawdziwe. Pamiętała wspólnie spędzony czas na rozmowie. Potrafił - jeśli oczywiście tego chciał - pokazać się z zupełnie innej strony. Miał poczucie humoru, które akurat jej - bardzo się podobało. Było może trochę ironiczne, kpiarskie lub 'pikantne', jednak .... jej to odpowiadało. Konwersacja z nim miała swój urok. Był niczym jakieś 'wyzwanie' dla jej intelektu. Do tej pory takie emocje wzbudzali w niej tylko Magowie poznani w Akademii. Bądź wybrane 'Siostry', które tam spotkała.

Coraz częściej odnosiła wrażenie, że ... wplątała się w coś, z czego trudno jej będzie wydostać się. Życie nabierało nowego smaku - może 'kulinarnie' nie była gotowa, ale! ... przecież była ciekawska ...

[ fragment ]

#piszęBoLubię     #różneTEKSTY     cykl: #Wiedźmy