nie - do przewidzenia ??

Znowu "nie mogła sobie znaleźć miejsca" - jak to niektórzy mawiają. Kręciła się nerwowo po mieszkaniu. Przekładała rzeczy, które wpadły w jej ręce, niepotrzebnie zmieniając ich miejsce. Będzie miała później nie lada 'zagwostkę', gdzie znajdzie coś, co 'powinno' leżeć "tu i tu". Niestety te refleksje jakoś nie docierały do jej mózgu. Myśli zaprzątała zupełnie inna sprawa. Może nawet - niejedna ...

Wiedziała, po co tu jest. Miała swoje zadanie. Zobowiązała się, aby doprowadzić je do końca i oczywiście z pozytywnym wynikiem. Budowała wciąż przecież swoją markę i miała tego świadomość. Nawet trochę pokory. To pomagało do tej pory realizować wszelkie zlecenia, które otrzymała. Czy miała teraz "zawalić"? W takim momencie? To mogłoby oznaczać ... "No, wykrztuś z siebie to wreszcie!" - zbeształa siebie samą, stając nagle przed lustrem. Widziała w nim niemal całą swoją sylwetkę. Tę aktualnie wypracowaną - na potrzeby 'misji'. 

- "... wypadek przy pracy?!" - dokończyła rozpoczętą myśl. Chwilę potem roześmiała się, robiąc przy tym ironiczną minę do odbicia. To wciąż była ona. Nawet jeśli jej ciało ... jakby nie do końca należało do niej. Choć ogólnie - nie zamierzała zaprzeczać - dobrze czuła się, mając raczej wysportowaną sylwetkę. Nie mogła narzekać na zainteresowanie wyrażane, zarówno przez kobiety, jak i mężczyzn. Tyle, że to ze strony tych ostatnich, mało ją w sumie obchodziło. Nie pojawiła się tutaj, aby wdawać się w jakieś nieistotne - z perspektywy Universum - "romanse". Musiała zachować czujność i mieć czysty umysł. Nie należało rozpraszać się zbytnio kontaktem z tymi, którzy szukali wyłącznie przygód. Takich, o których potem mogliby opowiadać kumplom w barze, chwaląc się własnymi 'podbojami'. Czy potępiała ich za takie zachowanie? Raczej nie. Przyjmowała do wiadomości, że tacy po prostu są. Większość panów to specjalnie ze swymi oczekiwaniami, nawet się nie kryła. Byli niekiedy "szczerzy do bólu" w opowiadaniu o nich. Znaczną część łatwo było zresztą "przejrzeć" po krótkiej wymianie zdań. Miała się więc na baczności, gdy na takich trafiała i umiejętnie unikała niepotrzebnego ryzyka.

- "Nie! Nie! W żadnym wypadku ... nie możesz tak tego nazywać! Miej trochę szacunku dla ... emocji" - odbicie jednak jakby już zaczęło żyć własnym życiem i ... choć nadal odwzorowywało jej ruchy, to myśli z pewnością już nie. Miało w sumie rację. Nie można było w taki sposób określić tego, co ich połączyło. To było jakieś niespodziewane dla niej "pokrewieństwo dusz". Nie sądziła, że może coś takiego się jej przytrafić. Nie jej ... Widocznie jednak - choć bywała w różnych miejscach i miała do czynienia z wieloma osobami - pewnych sytuacji nie mogła przewidzieć. Do tej pory nikomu nie udało się wywołać w niej, takich uczuć. Co sprawiło, że tak się nagle ... "odsłoniła"? Co właściwie on takiego miał w sobie, że ... tak bardzo ją zauroczył? Czy mógł mieć jakąś moc, której się nie spodziewała? Nie przypominał nikogo, kogo kiedykolwiek poznała. Był obcym człowiekiem. Ona była ...

To ona powinna "rozdawać karty". Nie on. Znała swoje 'mocne strony'. Uzyskane doświadczenia pozwalały wyciągać odpowiednie wnioski. Ćwiczyła swoją uważność niemal na każdym kroku. Obserwowała. Notowała w głowie i analizowała. Nie była głupia. Kierowała się najpierw rozumem, a potem dopiero sercem. To jednak nie biło nigdy w taki sposób, jak przy nim. Wyczuwała jakąś nieznaną sobie aurę, otaczającą jego postać. Ona widziała trochę więcej, niż inni. Nie afiszowała się z tą umiejętnością aż nadto, gdyż mogło to zagrażać realizowanym projektom. Czasem lepiej było pozostać w ukryciu i robić swoje. Dzięki tej strategii, niekiedy zadanie było wykonane przed uzgodnionym czasem. Miała wtedy trochę swobody. Zwiedzała miejsca. Smakowała lokalne potrawy. Poznawała ludzi. Miewała także okazje do spotkań ze znajomymi. Ich świat 'zleceniodawców' nie był aż taki mały. Zdarzały się nawet sytuacje, gdy współpracowali przy tych samych zadaniach. Niektóre wymagały pracy zespołowej, więc dobrze było trafić na kogoś sympatycznego, a zarazem profesjonalnego. Można było potem wspólnie cieszyć się z osiągnięcia celu. 

Tym razem też doprowadziła sprawę do finału wcześniej, niż zakładał projekt. Mogła więc trochę się zrelaksować i miło spędzić tych kilka ostatnich dni w tym miejscu. A następnie wrócić do domu na jakiś czas. Lubiła podróżować, jednak potrzebowała również pomieszkać u siebie. Tęskniła do znanych wnętrz i roślin. Otaczający posesję ogród był jej chlubą i miejscem, które ją relaksowało. "Prace polowe" były przyjemnością, a nie jakimś obowiązkiem. Myśl o urokach natury sprawiła, że postanowiła wybrać się na spacer po okolicy. Tego dnia pogoda zachęcała zresztą, aby wyjść z mieszkania i zostawić za sobą, lekko przytłaczające blokowiska. Czy Wszechświat z jego ironicznym poczuciem humoru sprawił, że zatęskniła za obecnością roślin? Te w parku były trochę inne od tych, które znała ... miały jednak pewien dobroczynny wpływ na jej duszę. A może i ciało też. Ach! Te rozchodzące się wokół zapachy! Niektóre miały swe źródło w ziemi. Inne pochodziły z drzew i krzewów. Były też takie, które skądś tam przynosił wiatr. Lubiła spacerować alejkami, zupełnie niespiesznym krokiem. Czasem przysiąść na jakiejś ukrytej wśród zieleni, ławeczce. Wystawić twarz do słońca i poczuć jego delikatny, pieszczotliwy dotyk. Pobrać ciepło, które rozgrzewało potem od środka i sprawiało, że doświadczała chwil szczęścia. 

- "Czy on mógł wybrać inną ławeczkę?" - zapytała swego odbicia.

- "Oczywiście, że tak! Stało się jednak inaczej i nic już tego nie zmieni .. Przecież dobrze o tym wiesz ..." - odparło zapytane i uśmiechnęło się do niej nieśmiało.

"Fakt! Na pewne sprawy nie mam wpływu" - potwierdziła w myślach coś, co wciąż krążyło w jej głowie. Nie mogła o nim zapomnieć. Powracały do niej obrazy spędzonych razem chwil. Nie było ich co prawda, aż tak wiele - data jej powrotu nie była aż tak odległa. I przybliżała się z każdym upływającym dniem. Dostrzegała coraz częściej w jego oczach pytanie, czy ta ich znajomość będzie kontynuowana. Nie mogła mu obiecać zbyt wiele. A może też  tego nie chciała. Pragnęła tylko delektować się każdym dostępnym momentem radości, której doświadczała w jego obecności. Jakby potrafiła, to ... zmagazynowałaby jakoś te chwile wewnętrznego spokoju i odprężenia, gdy uśmiech nie schodził z jej twarzy na długo. Przy nim była niemal sobą. Nie musiała nikogo udawać. Może jedynie ukrywała pewne swoje tajemnice. Ale nie musiała przecież "zdradzać" wszystkich od razu. Nie chciała mu niczego deklarować, jednak ... była niemal przekonana, że zobaczą się kiedyś jeszcze. Niewykluczone, że ona ponownie zawita do jego miasta. A może spotkają się w innym. Możliwości było trochę i to dodawało otuchy. Lub rozbudzało oczekiwania - niewykluczone, że nie tylko w niej. 

Dźwięk telefonu wyrwał ją z rozmyślań. Przytomność powoli wracała, gdy patrzyła przez kilka sekund na wyświetlający się numer. Ten, z trzema ostatnimi cyframi, które były takie same, jak jej. Czy należało ten fakt interpretować, jak ... jakiś kolejny "magiczny znak" od Wszechświata? Nie chciała na razie skupiać się na tym aspekcie. Będzie mogła pomyśleć o tym później. Odebrała wreszcie i uśmiechnęła się do rozmówcy.

- Tak, będę gotowa za 10 minut - potwierdziła, po czym zakończyła połączenie. Zerknęła po raz ostatni w lustro, a potem jej ruchy nabrały większego tempa i były mniej chaotyczne. Odzyskiwała kontrolę. To był najwyższy czas. 

***

Lotnisko było jak zwykle dość gwarne i wypełnione różnymi emocjami. Ludzie żegnali się ze sobą, obiecując oczywiście zachowanie kontaktu. Inni z kolei się witali, więc spontaniczne wybuchy radości i śmiechu rozbrzmiewały dookoła także. To była dobra energia. Jak również pewna nadzieja i dla niej. Tylko, czy należało ją pielęgnować w sobie? Zdawała sobie świetnie sprawę, że nawet jeśli ponownie się zobaczą, to ... będą to już trochę odmienne realia. Oni też mogli stać się innymi istotami. Rozłąka tak czasem wpływa na relacje międzyludzkie. Dopóki dzielimy 'codzienność', czujemy ogromną bliskość. Potem ... bywa różnie.

- Dasz znać, jak już będziesz mogła usiąść w tym swoim ogrodzie z lamką białego wina? - pytanie wysunęło się delikatnie spomiędzy jego warg, a szare oczy z uwagą wpatrywały się w jej, zielone.

- Tak, oczywiście ... możemy korzystać z 'naszego' komunikatora. Myślę, że będę miała zasięg ... w moim ogrodzie - odpowiedziała, próbując przywołać na twarz, uśmiech. Z jednej strony chciała mu wyjaśnić sytuację, ale z drugiej ... brakowało jej do tego odwagi. Poza tym, chyba nie chciała pozostawiać go z zagadkowymi informacjami, a wiedziała, że nie mogłaby inaczej. Nie miała pojęcia przecież, jak zareaguje na ... prawdę - o niej.

- Czy to oznacza, że ... mamy szansę być razem? - podszedł do niej i delikatnie wziął w ramiona. 

Czuła jego ciepło, które dawało jej ten, jakże przyjemny spokój. Tylko w jego obecności tak się czuła. Nieskrępowana bliskością i zmianami, jakie zachodziły wtedy w ich ciałach. Nie bała się. Raczej żałowała, że musi wyjechać. 

- Może ... w jakimś innym życiu - szepnęła mu do ucha, zostawiając ślad ust na jego policzku, a potem wyswobodziła się z męskich objęć. Ujęła rączkę torby i skierowała kroki tam, gdzie powinna iść. Spontanicznie obejrzała się po raz ostatni, wysyłając mu jeden ze swoich uśmiechów. Włożyła w niego tyle mocy, na ile mogła pozwolić sobie w tym momencie.

***

Samolot powoli zbliżał się do miejsca przeznaczenia. Wciąż nie otwierała oczu, ale już czuła energię ziemi. Cieszyło ją to, a jednocześnie - tym razem - lekko smuciło. Nadal pod powiekami tkwił jego obraz. Ciało pamiętało dotyk. Wiedziała, że przyjdzie się jej zmierzyć z efektami podjętych wcześniej decyzji. Powrót do domu oznaczał pewien "reset". Za drzwiami zostawiała 'sprawy zawodowe', z uporem nie wpuszczając ich do środka. Emocje jednak były w niej. Stanowiły integralną cząstkę jej 'wiedźmowego jestestwa'. 

"Trzeba będzie to przepracować ..." - uśmiechnęła się do swoich myśli, po czym wsiadła do czekającego na nią samochodu. Przyszłość jawiła się w intrygujących barwach, gdyż wciąż stanowiła pewną zagadkę ...

[ fragment ]

^^

#piszęBoLubię  #różneTEKSTY >>> cykl:  #Wiedźmy

Rozbudzone nadzieje

Moja wyobraźnia obudziła się niespodziewanie i określone myśli pojawiły się spontanicznie - jak zazwyczaj zresztą 😉 - nabierając kształtów słów, które chciały zaistnieć. Tym razem były one jakby w opozycji do pogody, która powitała mnie dzisiejszego poranka chłodem, szarością oraz mokrym śniegiem. Co prawda dzięki temu ostatniemu świat na jakiś przybrał bardziej magiczny obraz, ale wiadomo ... nic nie trwa wiecznie.

^^

[...]
Wstała z łóżka i na bosaka podeszła do okna. Świat roztaczał już przed nią swoje uroki. Słońce rozsyłało swą życiodajną energię wszędzie tam, gdzie udało się dotrzeć jego promieniom. Niektóre błądziły teraz wśród jej rozczochranych po nocnych imaginacjach, pasmach włosów. Inne delikatnie pieściły twarz i - z niemal dziecięcą - ciekawością zaglądały w oczy. Zmrużyła je więc, aby nie dojrzały tego, co w nich było. Nie chciała odkrywać przed nimi tajemnic swej duszy. Nie była jeszcze na to gotowa. Może kiedyś nadejdzie odpowiednia chwila, aby to uczynić i wtedy wyszepcze im własne sekrety. Cicho wypowiedziane słowa porwie potem zapewne wiatr. A one pofruną z nim z ufnością, nie bacząc na to, że będzie to jednocześnie oznaczało ich koniec. Po nich wszak nadejdą nowe. A potem kolejne, choć prawdopodobnie już nie takie same. Będą bowiem nasycone inną magią uczuć. Była tego w pełni świadoma. Zdobyte dotychczas doświadczenia życiowe niemal utwierdzały ją w tym przekonaniu. 

Spod lekko przymkniętych powiek obserwowała otoczenie, które przez to traciło jakąś ostrość. Widok roztaczający się przed nią, lekko się rozmywał. Miało to jednak pewien urok. Niewykluczone, że to właśnie 'rozmazanie' zwyczajnie dziś do niej pasowało. Podobnie jak do snów. Te stały się zaledwie cieniem lub powidokiem tych, które zaraz po przebudzeniu były w miarę wyraźne. Leciutko uśmiechnęła się na ich wspomnienie. Miała nadzieję, że którejś nocy do niej jeszcze wrócą. Ponownie wezmą za rękę i poprowadzą tam, gdzie bywała szczęśliwa. Do krainy wyobraźni, w której niemal wszystko było dokładnie takie, jak tego oczekiwała. Miejsca, gdzie czekały na nią ciepłe i bezpieczne ramiona tego, którego sobie wyśniła. A może wymarzyła? Jej prywatnego Maga potrafiącego ... co? wywołać zawsze na jej twarzy uśmiech. Ten szczery oraz prawdziwy, gdyż ... wypływał wprost z serca. 

Zadrżała nagle. Może pod wpływem swych myśli, a może tylko? to dotyk chłodnej posadzki pod bosymi stopami zainicjował ten impuls. A ten powędrował wyżej. Wspinał się po nagich kostkach, piął się niestrudzenie po łydkach w górę, aby dotrzeć do nieosłoniętego brzucha, potem drobnych piersi, by wreszcie ... zatrzymać się na odkrytych ramionach. Poczuła, jak jej blada po zimie skóra napina się nieznacznie pod jego wpływem. Przez głowę przemknęła myśl, że może powinna? otulić się leżącym nieopodal szlafrokiem. Rozważała ją tylko chwilę. Uznała, że woli jednak poczekać, aż rozgrzeje ją słońce. Na nowo ...
[...]

Muzyka do dzisiejszego wpisu

^^

#piszęBoLubię   #różneTEKSTY

 

 

Może i boso, ale ...

Niezwykłe w życiu jest to, że ... niekiedy nawet taki mało przyjaźnie wyglądający poranek (było może po godzinie piątej) może stać się ... ???
Ktoś z Czytających ten wpis ma jakieś własne propozycje odpowiedzi? Dla mnie:
> inspiracją - do stworzenia nowej opowieści .. ha, ha ... niezbyt może długiej tym razem, ale cóż! było wcześnie, a mnie znowu groziło spóźnienie do pracy ... 😎

^^

Dzień jakby ... wciąż jeszcze nie zasługiwał na to, aby go tak nazywać. Na dworze było ciemno. Nawet okoliczne latarnie oraz pojedyncze światełka w oknach wysokich budynków, nie były w stanie rozproszyć tego po-nocnego mroku. Widocznie, nie miał ochoty odchodzić. Przedłużał więc swoją obecność, manipulując czasem. Trudno było się mu dziwić. Szczególnie, jeśli mógł to robić ...

Stała boso, patrząc przez szybę na ten wciąż nie do końca chyba, obudzony ranek. Przesiąknięty jeszcze wciąż zapachami i odgłosami nocy. Lekko odrealniony. Niby zaspany, a jednak w jakiś sposób już rozbudzony. Co ona tam widziała? Mógł się jedynie domyślać. Wiedział jednak, że w takich chwilach, jak ta właśnie, ona potrzebuje pobyć sama ze sobą. I chociaż obraz jej ... lśniących tajemniczo tęczówek o niezwykłym odcieniu zieleni był kuszący, to ... nie wykonał żadnego ruchu. Nie miał zamiaru zrobić nic, co mogłoby zburzyć budowaną misternie, imaginację. Miał przecież świadomość, że ... stojąca przed nim bosa postać, posiada pewne wyjątkowe zdolności. Przyciągały go one do niej jeszcze bardziej. Czasem "walczyli ze sobą", ale ... 

"Można przywyknąć do takiego życia ... " - zamruczał cichutko do siebie. Czuł przecież, że energie ich ciał nie pozwoliłyby im, na zbyt długą rozłąkę. Należały wszak do siebie nawzajem ... jak ich dusze.

Objął ją spojrzeniem ponownie. Przylgnął niemal wzrokiem do jej - teraz krótkich - sterczących w różne strony prawie 'kruczo-czarnych' włosów. Następnie zaczął zsuwać go po jej karku, aby powoli osiąść na wysportowanych ramionach. Dotknął każdej z łopatek, zataczając nieznacznie okrąg, wokół każdej z nich. Potem znowu ruszył przed siebie. Czekała go przecież odrobinę kręta droga, na której zdarzały się różne wzniesienia lub wgłębienia. Zwolnił zatem odrobinę, delektując się widokami. Chwilę później ponownie się zaktywizował, przemierzając już gładko kolejne odcinki. Ostatecznie osiągnął swój cel. Dotarł do tych jej gołych stóp. Myśl zawirowała mu w głowie i wprawiła w lekkie drżenie jego ciało. Uwielbiał ich dotykać. Rozbudzać w nich ciepło i podnosić poziom wrażliwości, tworząc przy tym określone emocje. Będące niczym zaproszenie - do ... wspólnej, ekscytującej wędrówki. Tam, gdzie było to ich upragnione "nasze miejsce". Uśmiechnął się. Dokonał już wyboru.

Podszedł do niej powoli, próbując wyczuć jej wibracje i dostroić się do nich. Stanął za nią, lekko górując nad jej sylwetką. Zsunął z siebie puchaty szlafrok w kolorze ciemnego wina. Kolejnym, zręcznym ruchem zarzucił materiał na jej ramiona. Otulał ją więc i szlafrok i on. Obaj wdychali zapach jej skóry. Tyle, że teraz to on stał zupełnie ... boso. A ona była Wiedźmą ... Jak to się mogło potoczyć dalej?

"Mmmm ... można przywyknąć do takiego życia ..." - zamruczał po raz kolejny. No, może tym razem trochę głośniej. Tak, aby ona usłyszała jego głos, a on ... mógł zobaczyć jej uśmiech ... zadowolenia 💕

^^

[ fragment ]

#piszęBoLubię #Wiedźmy

Historyjka o ...

– Ty .. ty .. ty ... – mężczyzna, mimo zdrowo prezentującej się sylwetki, sprawiał wrażenie, jakby za chwilę miał 'zejść na zawał' ... – Ty ... zwa-rio-wa-łaś!? – wykrztusił wreszcie i .. jak na jej gust nazbyt patetycznie, złapał się za miejsce, gdzie powinno swoim rytmem bić, serce. Zdecydowanie nie lubiła tych jego 'pokazów' - szczególnie, gdy poruszany temat był dla niej, na serio ważny. Czasem się zastanawiała, czy Ted zasługuje na to, aby mogła nazywać go "Facetem z jajami".

"Może przez małe 'f', bo jednak facet, tyle że robi sobie wciąż jaja?" – przemknęło jej przez głowę. Było to jakieś rozwiązanie, a może i nawet pocieszenie. Tymczasowe, ale ... nie miała innego. Nikogo innego. A potrzebowała w tym momencie "męskiego spojrzenia". Nawet jeśli dość 'cherliwie' w kwestii mentalnej - jak na jej preferencje - ono się prezentowało. A może się myliła w swych ocenach? Potrzebowała jednak rady. Czy może raczej - sojusznika? Kiedyś w końcu, byli blisko. Rozumieli się, mimo że różnili się od siebie. To był w końcu jej ... "Teddy Bear" - ktoś taki niemal, jak "lek na całe zło". Ich energie się przenikały. Niekiedy rozumieli się 'bez słów'. Mieli swój tajny kod i to w sumie niejeden. Niestety ostatnio za bardzo "szyfrowali" swoje komunikaty. Pogubili się w gąszczu liter, składanych zupełnie nierozważnie oraz często niepotrzebnie wypowiadanych. "Produkowali" nowe przekazy nie patrząc na to, czy ktoś chce ich słuchać. Tak jednak robili niemal wszyscy ... ci, co już przenieśli się do swoich "dorosłych światów".

– Oj, możesz już przestać ... tak ... dramatyzować? – wydusiła wreszcie coś, co cisnęło się jej na usta od chwili, gdy stanął w drzwiach jej domu. Jestem dorosła, tak jak i ty ... dobrze o tym wiesz. Mogę więc robić to, co chcę. To są tylko moje wybory. Moje własne! – podniosła lekko głos, bo ... emocje niemal wylewały się z niej, niczym lawa ... oblepiając powoli jej ciało. 

– Nie musisz się tak unosić, moja droga. – Sapnął lekko. Jakby wciąż teatralnie, ale widać było, że  stara się tę manierę, opanować. Owszem, lubił sobie żartować. Uważał, że śmiech jest dobry. Odprężał. Łączył. Uszczęśliwiał. Każdego. Nawet jeśli ta energia krążyła zwykle tylko chwilę, warto było jej doświadczać, ulegać jej ... Może dlatego właśnie ją wciąż tworzył - wokół siebie ten, którego ona nadal nazywała "Misiaczkiem". Niekiedy co prawda ironicznie - a dokładnie, to wtedy, gdy w jakiejś sprawie nie zgadzali się. Czasem jednak 'pieszczotliwie' - gdy dopadały ją jakieś ... trudne do wytłumaczenia? 'siostrzane uczucia' do ... brata - bliźniaka ... 

Odkrycie, że byli rodzeństwem i to takim dość szczególnym jednak, wiele osób wprawiało w lekkie osłupienie. Z wyglądu niespecjalnie byli podobni, co ... stanowiło jakiś plus. Oboje tak uważali. Każde z nich jednak, miało tęczówki w tym samym kolorze. Barwie bursztynu, choć oficjalnie takiego koloru oczu się nie uznaje. Zatem ... powiedzmy, że były: brązowe, ale o pewnych magicznych jakby, miodowych i ciepłych odcieniach. Te ich oczy niejednej kobiecie, ale też i ... mężczyźnie nieźle namieszały w głowach oraz sercach. Nadal też zachowały swoje wyjątkowe 'właściwości'. Widywali się od kilku lat głównie przy określonych rodzinnych uroczystościach. Dzwonili do siebie z życzeniami urodzinowymi, co było dość zabawne - śmiali się z tego oboje. Każde z nich miało jednak swoje życie. To, już od dawna dorosłe. Nadal odczuwali silną więź, ale ... zarówno ona, jak i on starali się radzić sobie sami. Rzadko prosili o pomoc to drugie. Czasem jednak odczuwali taką potrzebę, aby wkroczyć "z odsieczą" w życie bliźniaka ... Tak właśnie czuł się teraz on, Ted. Przybył może dość nieoczekiwanie, spontanicznie podejmując ten krok. Chciał dla niej dobrze. Popierał jej wybory. Także ten, choć ... wiedział również, że bardzo chciałby zobaczyć jej reakcję, gdyby ośmielił się rzucić w jej kierunku, coś w tonie jednej z ich irytujących ciotek. Coś o tym, że ... 'w jej wieku to już pewnych rzeczy nie wypada ...' – roześmiał się na tę myśl. Z-wizualizował sobie tę sytuację. "Ale by było-ooo ... O, tak! Byłaby Nieziemska afera ... ha, ha .."

– A ty, co tak się teraz szczerzysz, co? – obrzuciła go podejrzliwym wzrokiem, próbując odgadnąć przyczynę zmiany nastroju. Nie była pewna, co miała ona oznaczać. Czy nie dostrzegał, że tym razem jego żarty wcale jej nie bawią? Że wcale nie ma ochoty się śmiać, bo ... niektóre emocje na to nie pozwalają? I że trudno jest 'walczyć', gdy własna dusza podpowiada ci, że ... "to jest ten moment. Działaj!" ... Zdawała sobie sprawę z lekkiego 'wariactwa' tego całego przedsięwzięcia. Chciała jednak poczuć ... to coś! Radość, którą widziała na twarzach tych, co oddawali się swoim pasjom. Szczególnie takim, jak ta. Gdy masz do czynienia z żywiołem, który może się z tobą wesoło bawić, ale może też ... okazać swoje niezadowolenie - w dość dotkliwy sposób, musisz być czujnym. Ona jednak wyczuwała podobne wibracje. Była w końcu znakiem Wody. Kto, jak kto ... ale Ted powinien to rozumieć. Był przecież ...

– Że co? – próbował oprzytomnieć, spoglądając jednocześnie na Kate. W oczach coś mu nagle - jakby zamigotało, choć szybko zniknął z nich ten błysk. – Aha ... To wracając do pierwotnego wątku naszej dzisiejszej rozmowy. Tej, którą nadal prowadzimy ... – dodał z psotnym uśmiechem ... – Chciałem ci jeszcze na koniec powiedzieć, że ... Moim zdaniem ... Wiesz, no jednak ... W twoim wieku to już nie wypada tak ... nagle wszystko rzucić i wyjechać, aby ... uczyć się surfingu! I niechaj nic bardziej głupiego nie przyjdzie ci do głowy - przykładowo: aby wracać z jakimś młodym instruktorem, bo ... niektóre cioteczki w Rodzie tego nie przeżyją. Zostaniesz wyklęta, moje słowa zapamiętaj ... – zakończył teatralnie, po czym ... oczywiście zaczął się śmiać. Śmiechem zaraźliwym, płynącym 'prosto z serca', takim który oczyszcza zarówno duszę, jak i ciało, bo działa ... niczym odprężający masaż. 

Spojrzała na niego i nieoczekiwanie! ta energia nią zawładnęła. Chwilę później, podwójne "chichoty" ulatywały przez okna i drzwi tarasowe do ogrodu, a tam ... zamieniały się w różnokolorowe motyle, które poruszały się ... w tylko sobie znanym celu i kierunku. By jednak nieodmiennie zachwycać ... swoim kruchym pięknem ...

[fragment]
{ ??? }

... to chyba już wiecie, o czym jest ta historyjka ... 😉

 

 #piszęBoLubię #OPOWIEŚCI  #Wiedźmy #MagiaWyobraźni

... a'la świąteczna bajeczka

[ początek - ??? ] 😎

Tak, to też mnie się przy-trafia ... w głowie pojawia się potrzeba napisania jakiegoś bardzo lekkiego tekstu. Podobnego właśnie do 'bajeczek dla dzieci', które jednak ... Hmmm .. chyba nie do końca tak tylko "dla dzieci" - bym rzekła. Otóż i przykład ... 

^^

Dawno, oj! bardzo dawno temu ... Daleko, łoj! jak daleko ... mieszkała sobie księżniczka. Wtedy wiele ich siedziało po różnych zamkach i pałacach, a niektóre to nawet miały zwierzątka ... taki smok to fajna sprawa w sumie. I to na każde czasy niemalże ... Magia zawsze kryła w sobie określone ślady energii. A ta Siła właśnie, niezmiennie zachwycała Wszechświat, więc ... "niemożliwe jest możliwe" - podobno ... gdy się tego bardzo pragnie ... 

Wracając jednak do wątku bohaterki. Uznajmy, że ... no .. była jedną z wielu żyjących wtedy księżniczek. Była może znana w określonych kręgach, ale wielkiej tam sławy nie miała. Uroda w rzeczywistości 'przeciętna', majątek oraz koneksje - 'poziom średni', charakter ... Ugh! tu właśnie! "zaczynały się schody", czyli ... "łatwa w obejściu nie była". A to za sprawą swojej ciekawości, którą podobno odziedziczyła nietypowo, bo po swojej pra-babce ... Ta cecha charakteru była bowiem dość uciążliwa dla otoczenia. Ile można razy odpowiadać na pytania? Czasem nawet te same? Bo jej się wydawało, że danego dnia ktoś może udzielić zupełnie innej odpowiedzi na takie: "Dlaczego kolor czerwony ma tyle energii?"

Pewnego dnia ktoś z królewskiego otoczenia [księżniczka, bo bohaterka była jednak córką ... jakiegoś tam monarchy ... lol .. ] podpowiedział, że może by tak przygotować dla niej specjalną i trochę inną koronę. Taką w kolorze, o który tak często pytała. Wtedy można byłoby podjąć próbę wyjaśnienia, że barwa ma tyle energii, co ona sama. Znaczy się ... zbyt wiele ...". Tak też się stało i ostatecznie księżniczce podarowano nowy atrybut, a poprzedni zamknięto w jakiejś skrzyni, w zamkowych piwnicach. Oczywiście rzadko tam ktokolwiek zaglądał. Młoda kobieta była jednakże zachwycona swoją indywidualną ozdobą. Nosiła ją bardzo chętnie i gdyby mogła to ... w ogóle nie zdejmowałaby jej z głowy. Nie było to zbyt 'mądre zachowanie'. Korona - choć w innym kolorze, niż tradycyjnie noszono - była przecież bardzo kosztowna. Robiono ją wszak na tzw. "specjalne zamówienie"  .. a nawet w tych czasach król miał określoną władzę 'nad ludem'. Stworzenie takiego 'arcydzieła' nie mogło bowiem być uznawane za ... "przyjacielską przysługę". O, nie! Należało sowicie wynagrodzić tego, kto stworzył takie "cacko" - ono mogło uszczęśliwić jego córkę. 'Jej Młoda Wysokość' za nic jednak miała rady dworzan, doradców, Ochmistrzyni i nawet własnych rodziców. Odkąd zresztą się urodziła, robiła co chciała. Para królewska miała już czterech synów i już raczej nie myślała o kolejnym potomku. W rodzinie ich obojga rodzili się głównie chłopcy. Można więc sobie wyobrazić zaskoczenie wszystkich zgromadzonych - w końcu nie mieli takiego sprzętu, jak my teraz - gdy okazało się, że Królowa Matka urodziła córkę. Nawet specjalne "pępkowe" zostało z tej okazji zorganizowane i ... może dlatego wciąż krążyły legendy o imprezce, jak i ... samej księżniczce. Niewykluczone też, że z tego względu (lekko 'wypaczonych', gdyż przekazywanych "z ust do ust" opowieści), nie interesowało się nią zbytnio ... wielu 'Amantów' o podobnym rodowodzie. W tym przypadku bowiem, należałoby walczyć (i to nie raz!) z samą zainteresowaną raczej - to ona stanowiła pewne 'niebezpieczeństwo' dla męskich rodów. Tak obiektywnie rzecz ujmując ... Cóż! 

Miała już skończone 19 lat i ani razu nikt jeszcze nie starał się, aby 'poprosić o jej rękę' ... jakkolwiek  makabrycznie [ żarcik ] może to brzmieć. Wkrótce to nawet już mogła uchodzić za ... przysłowiową "starą pannę" .. Ech! Żeby tak chociaż ... jakiś dziki kot był w to 'wmieszany' (utrudniał zdobycie uczuć kobiety .. no, nie! taka prawda ... nie było na to szans ... ). Księżniczce co prawda, ani w głowie były jakiekolwiek "amory". Była ciekawska i wciąż w sumie wolna. Nie miała zbyt wiele obowiązków - jak to osoby o jej pozycji społecznej. Czasem towarzyszyła ojcu w patetycznych uroczystościach ... niekiedy dawała się przekonać matce, aby zajęła się bardziej kobiecymi zajęciami ... Niekiedy te spotkania doświadczonych przez życie kobiet były nawet całkiem pożyteczne. Nasłuchała się różnych opowieści. Można rzec, że z każdą kolejną uszy jej rosły - aby wychwycić wszystkie istotne informacje. Mogły się przecież kiedyś tam, przydać. A ona przecież miała pewien plan. Tajemnicę, o której wiedziała tylko ona. Zachichotała mimowolnie, rozbawiona tymi wszystkimi myślami. Zapomniała jednak, że wcześniej wychyliła się dość mocno z okna swej komnaty. Ku swemu lekkiemu przerażeniu uświadomiła sobie też, że ... znowu nie posłuchała Ochmistrzyni. Tak! Nie chciało się jej ... przypiąć korony do loków. Teraz ... było już jednak za późno. Nie, nie mogła cofnąć czasu i zachować się inaczej. Jej atrybut 'statusu społecznego' powędrował ... Gdzie?

Hmmm ...  co tu zresztą gadać więcej ...
wystarczy? spojrzeć na zdjęcie ...

 

 ^^

[ fragment ] 

>> lub początek pewnej opowieści .... jeszcze nie wiem [autor - przyp. Redakcji] 😁

#piszęBoLubię #różneTEKSTY
#zabawa #zRedakcją .... lol ...

... follow by ... ???

Some part of that story you can find on ... Attention, please .. ha, ha .. on my insta profile. I very like to write but sometimes i don't have enough time for long texts so ... i use another space than blog. I hope it's clear for you ... You can look for another pieces or not. Yours choice. Without any pressure .. i hate that emotions connected with it. So .. i hope that you will enjoy my words .. 

^^
He was dreaming. He doesn't know only .. name of space. Is it real? What does it mean 'real'? How to recognize worlds from imaginations and ... "true life"? Which is which? He was feeling that his mind was burning. Because of thoughts or possibilities. He doesn't know what he should do in that situation. After unknown woman with deep green eyes tried to explain suprising moments of first meeting he was confused. A little for sure. He expected "common date" for .. checking if .. they have any chance for relationship. He had women as a friend. Sisters. Friends' wifes or their partners, girlfriends .. whatever 'name' for them, you want to use .. Relation with her was unexpected pleasant. They talked about life rules ... work .. family ... mates .. animals ... own passions among nice and free vibes, atmosphere.

He was feeling good close her .. even if only 'net' company until today. Plans and his expectations looked in that way. Earlier. Now was different situation. His imaginations ruined at first. A little hope appeared when he heard short 'story'. Chance for making real his dreams was ... still was. He felt a little excitation. Smiled. Tried to be "cool guy" .. for her ... - his thoughts drifted away for some time. He couldn't control that. His smile was making more wide.

Suddenly he felt new touch on his arm. It was amazing. Like touch of magic ... and then he heard sounds. Very, very pleasant for ears. His nose started to wake up. He didnt' know what is that aromate but .. it was so nice for him. He closed eyes for moment. And made unexpected turn. He couldn't wait more. He hoped only that ... some people tell us true and they are 'real'. We can touch them by our senses. That more close relation than imaginations. Or maybe he wanted that mostly? He took deeper breath and ... until he opened eyes he heard laugh. It was so similar - by vibes - to that, which he heard here earlier. And a few sekunds later he felt touch of her lips on owns. To him was starring pair deep green points.

- Hello, Al .. i'm so sorry for being late but ... you know me a bit and you know that ... i'm like "Lazy Lady" .. I'm glad that you alive sill - after meeting my crazy sister, Zu. I hope that she didn't tell you any hers strange stories which she likes to invent. - woman from photos was smiling to him. She looked so wonderful. Like from his dreams. Her voice was like sound from sirenes .. thouse from legends of course .. 

He wasn't sure but ... she could be that magic creature ... for him for sure. He was happy ... He loved cats. For their unknown power ... strenght of souls .. skills and characters ...

***

Explanation: it's not my cat but ... i have rights to photo - it's made by me

#piszęBoLubię #Wiedźmy #bezRedakcji

"[...]

- Czy jest to jakaś część większej całości?
- Jeszcze nie wiem .. miałam ochotę tylko .. opowiedzieć Wam o tym ...  

[...]"  >>> czyli: [#SŁOWoOdAutora]

Przyrzeczenia ...

"Wchodzę do mieszkania. I ... już czuję to napięcie. Zaczynam nim oddychać. Wiem, że nie chcę tego, ale ... moje ciało ma do wykonania własne, zaprogramowane działania. A ja tak bardzo chciałabym ... "obrócić się na pięcie" i trzasnąć jak najgłośniej drzwiami. A potem zbiec schodami ... i by w trakcie tej szaleńczej 'ucieczki' ... ulotniły się ze mnie emocje, które - znienacka! - opętały mi umysł.. Ewentualnie ... skręciła kark. Nic bym wtedy już nie czuła ... no, może jednak coś tam, tak ... Niewykluczone, że nawet więcej, niż wyłącznie Radość. Spełnienie marzeń - że znowu się zobaczymy. Nieważne, a może wręcz przeciwnie? że w innych realiach. Nie można mieć przecież wszystkiego 😉 w jednym życiu. Bądźmy realistami ... ale zawsze pozostanie ta nadzieja ... że będziemy mieć szansę odnaleźć siebie ... siebie samych. Tego przecież sobie życzyłam, zdmuchując świeczki tak niedawno. Może czas zająć się własnymi sprawami. Nawet jeśli ... " 😎

Coraz bardziej jednak irytowała ją myśl, że podpisuje stworzone przez nią teksty - może i używając przyjętych ogólnie i zrozumiałych znaków - pierwszą literą swojego imienia, stawiając po niej kropkę. A nawet ona do niego nie należała. Nie wymyślił jej przecież. Sęk w tym, że ich imiona zaczynały się tą samą literą. Miało to pewien 'smaczek'. Oboje to niemal od razu dostrzegli i swego czasu wprowadził ich ten motyw, w wyjątkowo dobry nastrój. To jednak było kiedyś tam. Teraz było inaczej. Czuła, że ponosi sama za tę sytuację jakąś winę. Czy mogła jednak przewidzieć konsekwencje podjętych działań? Nie była wróżką i nie potrafiła dostrzec przyszłości. A może należało uważniej słuchać słów ... Cóż, nadal się widocznie uczyła. Życia. Odnotowała w myślach, że przygryza usta - co było oznaką dużego wzburzenia w jej przypadku. Robiła to jakoś bezwiednie, a musiała niekiedy kontrolować się w relacjach z niektórymi ludźmi. Przykładowo przy nim. Odkąd wymyślona przez nią prywatna "kampania promocyjna" zaczęła przynosić konkretne efekty - spore i prawie namacalne zainteresowanie jego obrazami oraz planowaną wystawą - zaczął się zachowywać, niczym "Artysta". Taki przysłowiowy - Gwiazda! z kaprysami, zmianami nastroju oraz zdania. "Popularność i fani mogą jednak nieźle namieszać w głowie, jak widać" - pomyślała i lekko się skrzywiła, patrząc jak on pochyla się nad swoim wypasionym laptopem. Spędzał tam coraz więcej chwil i chyba wolał spędzać czas ze swoją wirtualną Społecznością, niż z nią. Z jednej strony było to ostatnio nawet wygodne. Nie marudził chociaż, że ona ciągle znajduje sobie jakieś zajęcie, a on ma "kryzys twórczy". Jeśli jednak zaczęła otrzymywać coraz częściej propozycje współpracy, to dlaczego miałaby nie skorzystać? Lubiła pewną różnorodność w tym świecie liter. Czasem zajmowała się redakcją, innym razem korektą, zdarzało się pisanie recenzji, bądź wymyślanie tekstów ... nie tylko dla innych. Miała też czas, aby napisać niekiedy coś własnego. Takiego wyłącznie dla siebie, dla wewnętrznej potrzeby. Inspiracje na różne historie były przecież na wyciągnięcie ręki. Wystarczyłoby tylko na jakiś czas się zatrzymać ... i uważniej spojrzeć na otoczenie. Zaprzestać myślenia głównie o realizowaniu prywatnych marzeń. Bywało więc, że brulion w bordowej okładce zapełniał się nowymi znakami. A potem oczywiście lądował na dnie określonej szuflady. Tej oczywiście, do której on nigdy nie zaglądał. Wymagałoby to przecież schylenia karku, a on wysoko nosił podbródek ostatnimi czasy. Im bliżej było do wystawy, tym stawał się bardziej wkurzający. Gdy już odrywał się od monitora, oczekiwał, że rzuci to, co ona robi w danej chwili i zajmie się tworzeniem tekstu pod następny obraz, który oczywiście musi obejrzeć cały niemal świat. Nie tylko ten wirtualny, choć powoli zagrabiał przestrzeń temu ... realnemu. Tłumaczyła mu, że nie jest jakąś maszynką, która na zawołanie oderwie się od swych zajęć, przestawi się na jego twórczość i 'wypluje' z siebie pasujące do niego słowa. Niestety nie odnosiło to spodziewanego skutku. Miała coraz częściej wrażenie, że przestał traktować ją, jako Partnerkę życiową. Nie była dla niego nawet ... jednorazową Muzą. Żadnego przecież z promowanych obrazów nie była inspiracją, bo stworzył je przed ich związkiem. Teraz natomiast poczuł, że należy je przypomnieć. Generalnie nie miałaby z tym problemu. Podziwiała talenty innych ludzi oraz ich pasje. Niektórych nie podzielała lub nie rozumiała. Tym bardziej zatem była ich ciekawa ... o ile dana osoba potrafiła interesująco o tym opowiadać. Miło było patrzeć na emocje, których doświadczała w trakcie opowieści o tym, co robi, a nawet jakie ma dokonania. Choćby taki obraz lub ... książka. Chciała obserwować tę autentyczną euforię, która niemal rozpiera rozmówcę. To lubiła i może z tego względu chciała zostać w tym świecie. A może jednak nie musiała z tego rezygnować? "Wystarczyłoby" tylko odejść od niego ... Artystów wszak tu nie brakowało ... 😁

***

... chowamy się niekiedy za słowami 

innych ludzi - być może czasami 

mamy podobne emocje ...

- i niewykluczone, że nie potrafimy 

nazwać własnych i podzielić się nimi

więc tak jest dla nas prościej 

... by przytaczać cudze myśli

wziąć je - bywamy tacy pyszni

oby znaków określonych użyć ...

i uchodzić za kogoś ciekawszego 

oraz połechtać mile swoje Ego

jasne! można się tym łudzić

... a czy na to miano się zasługuje

czas pokaże - kto prawdą szafuje

spełniając tylko własne marzenia ..

- tego prędzej lub później dopadną

konsekwencje igraszek z ... Magią

jeśli zapomina o ... przyrzeczeniach

                                            J-a.M. 

Spojrzała ostatni raz na kartkę wyrwaną z - do połowy zapisanego brulionu, którą zostawiła na stole i uśmiechnęła się. Co prawda z lekkim smutkiem w kącikach warg, ale ... od czegoś należało zacząć. Chwilę później zamknęła za sobą drzwi. Oczywiście nie czekała na windę ...

***

#piszęBoLubię #czytamBoChcę