Czy to się uda?

Tydzień temu był podobno taki dzień, któremu ktoś nadał własną nazwę: "BLUE Monday" - tak z angielska. Miano na dodatek się przyjęło i w Polsce - nie wiedzieć czemu. Gdybym miała przetłumaczyć jego nazwę na język ojczysty, to - z moją znajomością tego obcego - pewnie powiedziałabym: Niebieski Poniedziałek. Dziś też jest ten dzień tygodnia. Ma jednak kolor szarych chmur, które od kilku dni suną nad Warszawą. Kolejny, który można byłoby zakwalifikować do tego, który nazwałam #DzieńPodKocykiem. Tyle, że nie mogę sobie na to pozwolić. Jestem przecież w pracy, choć ciałem w zaciszu własnego mieszkania. Duchem zaś ... chyba błądzę w tym kolorze.

Lubię go. Niemal wszystkie jego odcienie, począwszy od jakichś lekko rozmytych niebieskości, aż do lekko ponurych granatów. Barwa bowiem kojarzy mi się nieodmiennie z wodą - najbardziej z morzem, które jakoś od dziecka pokochałam. Oczywiście moje myśli kierują się także ku niebu. Ono też czasem ukazuje pełen wachlarz odcieni. Przyznam, że trochę zazdroszczę niektórym swoim Znajomym. Czego?

Umiejętności zatrzymania w kadrze wybranych chwil. Odzwierciedlenia ich niemal w 100% na zdjęciu. Czasem nawet nie potrzebują profesjonalnego sprzętu, aby uchwycić to, co widzimy "gołym okiem". Próbuję niekiedy iść ich śladem, zafascynowana zaklętymi w pliku .jpg obrazami. Często natury, która ich otacza. Niestety efekty mnie nie zadowalają. Widzę różnicę w kolorach, dostrzegam brak ostrości, a bywa że nawet niefrasobliwie złapię w kadrze coś więcej ... ha-ha-ha ... Niespodzianki. Bohaterowie "drugiego planu". Czy tak jest na tym zdjęciu, które zrobiłam pewnej styczniowej soboty w  Ogrodzie Saskim???

 - trudno jednoznacznie to ocenić. Moja uwaga skupiła się bowiem na ... ??? ... i tak powstała kolejna opowieść w stylu: #DreamOfTWOWizards

💛 💧💧 💛 💧💧 💛 💧💧 💛 💧💧 💛 💧💧 💛

– Myślałaś trochę o mojej propozycji? 

Czekała w napięciu, przez cały niemal dzień na chwilę, gdy z jego ust wyfrunie to pytanie. Czy trochę myślała? Trochę? Cały niemal czas próbowała znaleźć odpowiedź. Taką, która zarówno by ją usatysfakcjonowała, jak i była najbliższa prawdy. Tego, co czuła w sercu i czegoś zgodnego z jej stanem ducha. Umysł bowiem buntował się strasznie przed wydaniem ostatecznej zgody. Przywoływał różne argumenty, dowodzące niezbicie, że chyba zwariowała. Usłużnie podpowiadał, że w jej wieku to już pewnych rzeczy nie wypada robić. W końcu ... lada dzień miała uzyskać srebrną odznakę. Takie wyróżnienie zobowiązywało. Było jak awans w wojsku, który potwierdza się kolejnym 'znaczkiem' na mundurze. Tylko ... czy ona prosiła o to? Nigdy nie lubiła ograniczeń, jakie stwarzali inni ludzie. Nie rozumiała, dlaczego chcą zmieniać ją, według własnego wzoru. Może wcale nie był taki idealny? Na pewno nie pasował do niej. Miała własny, który tworzyła odkąd pojawiła się na tym świecie. Chciała być sobą i tylko sobą, a nie czyjąś kopią. 

– Hallo! Hallo! Ziemia do ... Wenus. Słyszycie mnie tam?! – jego głos, niby wesołe dziecko podbiegł do niej bliżej, szukając najkrótszej drogi do jej prawego ucha. Poczuła mocny, a jednocześnie pełen czułości uścisk. Ujrzała uśmiech na jego twarzy, a zaraz potem - figlarny błysk w oku. Uśmiechnęła się mimowolnie. Jakby w odpowiedzi. To było takie naturalne przy nim. Lubiła te momenty.

– Ach! Wybacz ... faktycznie, znowu się zamyśliłam. Chciałabym odpowiedzieć na twoje pytanie. Wiem, że czekasz na moje słowa. Mogą zmienić bowiem zarówno moje życie, jak i twoje. Może z tego powodu wciąż nie mam pewności, co i w jaki sposób mogłabym ci przekazać. Wierz mi, wiele chwil upłynęło mi na rozmyślaniach. Zrobiłam sobie nawet w notesie taki "bilans zysków i strat" ... ha-ha-ha – roześmiała się, lekko rozbawiona tym, że przyznaje mu się do swoich własnych dziwactw. Określeń. Skojarzeń. Czy ... był w stanie je zrozumieć? Użyć ich, jako wskazówek, które pomogą rozwikłać zagadkę. Kobiety często unikały mówienia wprost. Może ich tego nie nauczono? Wpojono natomiast niemal, że powinny wykazywać się taktem, delikatnością wobec innych, empatią itp. Gdzie była przestrzeń na ich prawdziwe emocje? Także na te, może nie przypominające anielskich cech? Gniew. Zazdrość. Zdrada. Szczęśliwie, odkąd się 'poznali' na internetowych łączach, nie doświadczała już tych uczuć. Jakby ta znajomość z nim sprawiła, że zatarły się obrazy ostatnich lat jej życia. Niezbyt udanego niestety. Może i lada dzień miała wstąpić w szeregi kobiet w wieku 50+. Nie zamartwiała się tym zupełnie. Nie czuła w sobie tych wszystkich lat. Szczególnie w jego towarzystwie. Zarówno tym wirtualnym, od którego się zaczęło ... jak i tym teraźniejszym. Dobrze było spotkać się z nim znowu i niemal 'utonąć' w jego objęciach i kolorze oczu. Były niebieskie. Jak morze. Jak niebo. Jak płatki drobnych niezapominajek, które tak bardzo lubiła.

– Co w takim razie wyszło z tych ... hmmmm – przerwał na chwilę i zamruczał jej cicho do ucha – matematycznych? wyliczeń? Ha-ha-ha – poczuła, jak jego ciepłe ciało lekko drga, jakby rozbawienie łaskotało każdą jego komórkę. Lubiła ten jego śmiech. Uśmiech. Radość, której miał jakieś niewyczerpane pokłady w sobie.

– Wiesz, trudno mi jest uwierzyć, że już za kilka dni będą moje kolejne urodziny. Pięćdziesiąte! Wyobrażasz to sobie? Ja próbuję się oswoić z tą świadomością. Zabawne, że jako dziewczynka nie mogłam się doczekać tego dnia, gdy oficjalnie będę starsza - ooo ... kolejny rok. Było to jak gra - wejście na wyższy poziom, co dawało kolejne przywileje. Oraz prezenty oczywiście ... ha-ha-ha – roześmiała się na to skojarzenie, czy też może wspomnienie. Coś jednak w tym było. W jakiś sposób mogło wyjaśnić pewne jej odczucia. – Szkoda, że taki stan lekkiej euforii odczuwałam może do ... tak, chyba do tej słynnej 'osiemnastki'. Od tamtej pory urodziny przestały chyba mnie cieszyć. Coś mi się wydaje, że ... niedługo zacznę się nimi martwić - jak niektóre moje koleżanki. Ha-ha – śmiech powoli ogarniał i jej ciało. Nabyła pewnych przydatnych umiejętności w ciągu swojego życia. Nabrała większego dystansu do siebie i otaczającej ją rzeczywistości. Potrafiła dostrzec swoje zalety i wykorzystać je. Nauczyła się także trudniejszej sztuki. Zmiany swoich 'wad' w atuty. To wszystko sprawiało, że od jakiegoś roku, może nawet dwóch, osiągnęła taki stan, który dawał autentyczne zadowolenie z obecnego życia. Teraz natomiast - od dobrych kilku miesięcy - było dodatkowo p-osładzane. Nim.

– Ależ, Kochanie! Nie rozważaj proszę, tej mojej propozycji - w taki sposób. Nie skupiaj się na kwestii upływu lat, tylko samej uroczystości. Pomyśl! To dzień twojego pojawienia się na tym świecie. Do końca życia będę celebrował tę datę. Przypomina mi o tym, że mam ciebie! – niespodziewanie zagarnął ją do siebie. Przybliżył usta do jej ciemnych włosów, w których pojawiało się coraz więcej bieli, czy może szarości. "Srebrne niteczki" - bardziej podobało mu się to określenie. Kochał ją i nie przeszkadzało mu, że jej ciało się zmieniało. On widział jej duszę. Jakże podobną tej, która drzemała w nim. Nie miała dla niego znaczenia ta różnica wieku między nimi. Gdyby mógł, postarzałby się w ciągu jednej nocy. Dla niej - jeśli miałoby to sprawić, że poczuje się bardziej komfortowo w ich związku. Nie potrafił tego jednak sprawić. Wciąż dysponował wysportowanym, zręcznym i silnym ciałem faceta przed czterdziestką. Nie był więc żadnym "gołowąsem", któremu zależy tylko na "jednorazowej przygodzie". Chciał, aby to zrozumiała wreszcie. Pragnął, aby mu zaufała. Zasługiwał na to. Był dojrzałym mężczyzną. Miał swoje doświadczenia z kobietami. Dwa rozwody. Troje dzieci. Masa przelotnych i nic nie znaczących znajomości. Tak wybierał, idąc raczej za głosem serca, a nie rozumu. Czy ?? mógł go jakoś tam "tłumaczyć" fakt, że był ... Artystą? 

Odkąd tylko nauczył się trzymać w ręku kredki, ołówek, długopis czy wreszcie ... pędzel, tworzył własne obrazy. Nie potrafił tej potrzeby wyrażania siebie w taki sposób - pohamować. Sporo uwag w jego uczniowskim dzienniczku brzmiało właśnie tak: 

"Syn nie uważa na lekcji, tylko bazgrze coś cały czas w zeszycie"
"Zamiast zadanej pracy domowej, umieścił w zeszycie rysunki. Twierdził, że rozwiązanie jest zawarte w treści ... komiksu! Proszę pilnie porozmawiać z synem"
"Zapełnił całą tablicę rysunkami i zabrakło kredy. Przyznał się, ale utrzymywał, że miał wtedy wenę"

Wszystkie brzmiały podobnie i według niego były idiotyczne. Szczęśliwie dla niego, rodzice nie zamierzali przejmować się specjalnie opiniami nauczycieli. Posłuchali tylko kilku. Tych, którzy doradzali szkoły i zajęcia, które mogłyby rozwinąć jego talent. Ewidentnie go posiadał. Potrzeba malowania była niemal jak narkotyk. Zawsze była najważniejsza. Postawił ją na swoim własnym piedestale. To przez tę jego dziwną 'miłość' do niej, obecnie posiadał status - podwójnego rozwodnika. A nie miał przecież nawet czterdziestki. Trochę też 'namąciła' sława i pieniądze, jakie przyniosły mu jego prace. Pierwsza żona nie wytrzymała tej presji. Zrobiła się zazdrosna o niemal wszystko. Zarzucała mu romanse podczas jego częstych wyjazdów związanych z plenerami, wystawami, autorskimi spotkaniami. Nie miała racji. W tamtym okresie był zakochany tylko w niej. Niestety sama powoli 'wyleczyła go' z tego uczucia. Był coraz bardziej zmęczony jej pretensjami i wszczynanymi kłótniami. Najbardziej wkurzało go jednak ... że robiła to przy dzieciach. Zaczęła nimi manipulować. Bardzo to przeżył, bo kochał obie córki. Tak samo mocno. Były do siebie przecież tak podobne. Bliźniaczki ...  

– Wiesz, to słowo "Kochanie", które wymawiasz ... wzdrygam się za każdym razem. Brzmi tak miękko. Pięknie. Może aż za bardzo ... – urwała, nie wiedząc, jak zakończyć zdanie. Dziwnie się czuła. Nie pamiętała już chwil, w których jakiś mężczyzna tak by się do niej zwracał. Czasem tak mówiły do niej niektóre koleżanki - podczas babskich ploteczek i opowieści. Na pociechę, delikatnie poklepując po plecach czy ramieniu. Ale! to brzmiało jednak zupełnie inaczej. Słowo wypowiadane przez niego miało inną melodię. Na dodatek przeznaczoną tylko dla niej. Czuła to. Nie wiedziała jednakże, jak ma się zachować. Najłatwiej było się uśmiechnąć i przemilczeć. Poskromić reakcje obronne.

– Lubię tak do ciebie mówić, ponieważ ... – zbliżył usta do jej policzka. Delikatny obłoczek powietrza wydmuchanego wraz z oddechem, połaskotał ją w szyję, w kierunku której odpłynął – ... jesteś moim "Kochaniem"! – dokończył, złożył pocałunek na jej skórze i cicho się roześmiał. – Dlatego chciałbym, aby moje "Kochanie" nie zastanawiało się zbyt długo nad odpowiedzią. Moim zdaniem ona jest bardzo prosta. Brzmi:

"TAK! To ma sens i może się udać"

Nadal trzymał ją w objęciach. Czuła spokój. Widziała wpatrzone w nią niebieskie tęczówki. Czy takie właśnie były? Czy odbijało się w nich jednak niebo? A może miały barwę wody morskiej - dostojnych granatów lub radosnych lazurów? Chciała uwierzyć. Pozwolić sobie śnić ten sen. Obecne życie nie mogło być chyba rzeczywiste, realne. Było zbyt piękne. Jak w bajkach dla dzieci, gdzie zawsze można liczyć na szczęśliwe zakończenie. Nawet, jeśli księżniczka ma w rzeczywistości prawie 50 lat, jest lekko zaokrąglona w kształtach od kulinarnych przyjemności oraz ...

– TAK! To ma sens i może się udać! – powtórzyła nagle, z jakąś ... Mocą. Naprawdę chciała uwierzyć - że jeśli się czegoś bardzo pragnie, to otrzymuje się to w darze. Należy go zatem przyjąć. Z uśmiechem. Poza tym ... Co właściwie miała do stracenia? Zyskać mogła natomiast bardzo wiele. Już teraz poczuła się o wiele lepiej. Samodzielnie podjęła decyzję. "Wzięła tego byka za rogi" - jak się mawia czasem. Nagle poczuła jeszcze coś. Ogromną Radość. Wypełniała ją coraz bardziej, przynosząc jakąś dawno zapomnianą ... Rozkosz. Uśmiechnęła się. Szeroko i szczerze. Do tych błękitów i granatów obiecujących tak wiele, cierpliwie kołyszących się w jego oczach.

– Wspaniale! – słowo musiało wiele znaczyć, bo cała jego postać jakby się lekko roziskrzyła. Bardzo się ucieszył, że dokonała wreszcie wyboru. Rozumiał, że nie było to łatwe. On sam nie mógł w to uwierzyć. Był oszołomiony. Jego ciało ... wciąż pozostawało w jakimś dzikim stanie euforii. Było to niezwykle przyjemne. Objawiało się też nowymi obrazami. Nagle znowu zaczął tworzyć, jak szalony. Był niczym w transie. Znikał ... często na wiele godzin - w swojej pracowni. Głuchy na dźwięki telefonów, brzęczyków, dzwonków do drzwi itd. Wracała mu świadomość wtedy, gdy zbliżał się czas ich rozmów na komunikatorze. Nagle okazało się, że może jednak swobodnie obdarowywać miłością sztukę, a konkretnie malarstwo ... jednocześnie kochając żyjącą istotę. Taką jak on. Tyle, że kobietę. Może dlatego właśnie tak bardzo się do niej zbliżył. Dawała mu tyle przestrzeni. Tyle, ile w danej chwili potrzebował. Nie dopytywała o czas, który spędzał bez niej. Bez ich rozmów. Wreszcie bez spotkań, na które się wreszcie odważyli. Odwiedzali się wzajemnie. Najczęściej właściwie przyjeżdżał do niej on. Kolejne wystawy - wszak prac przybywało - często były organizowane w mieście, w którym ona mieszkała. Nic nie stało więc na przeszkodzie, aby wkomponować w taki wyjazd spotkanie z nią. Jakże przyjemnie było znowu na nią spojrzeć. Dotknąć policzka. Chwycić za rękę, czy wreszcie - ogrzać ją. Ponownie ... przytulić. Poczuć zapach jej perfum lub szamponu. Posmakować warg, na których niekiedy zachowały się powidoki wypitej kawy.

– To iście wariacki pomysł, ale ... w końcu raz obchodzi się pięćdziesiąte urodziny, prawda? – uśmiechnęła się do niego, po czym wspięła lekko na palce i musnęła jego usta.

– Szalony! Z pewnością. Podobnie jak mój znajomy, który pomógł mi zorganizować tą "urodzinową wyprawę". – roześmiał się wesoło, niczym mały chłopiec. Tak się właśnie czuł przy niej. Nawet teraz, gdy postanowili pospacerować po parku.

Warszawa; Ogród Saski - styczeń 2021

– Pomyśl jednak! Mamy szansę pobyć tydzień w ... Raju. Naszym własnym. Stworzonym wspólnie. Jestem pewien, że przyznasz mi rację. Zobacz zresztą sama. Nasz włoski Przyjaciel przesłał mi kilka fotek tego miejsca, do którego się wybieramy. – sięgnął szybkim ruchem do kieszeni i wyjął z kurtki komórkę. Chwilę czegoś na niej szukał. – Mam! Co o nich sądzisz?

– MMMmmmrrrRRRrrr ... – wyrwały się na wolność miękkie dźwięki – To będą najlepsze urodziny w moim życiu! – wyszeptała cicho, przeglądając kolejne fotografie ...

💙💙  💙💙  💙💙  💙💙  💙💙  💙💙  💙💙  💙💙  💙💙

Drogi Czytelniku 😎

Prezentowane poniżej zdjęcia pochodzą z profilu na Linked.IN mojego Przyjaciela.

Maestro Cavallazzi, na stałe mieszka we Włoszech. W regionie, który nosi przepiękną dla mnie nazwę: Liguria. Większość prac jest udostępniana w tamtej przestrzeni, jak również na Instagramie - jeśli Ktoś z Czytelników posiada tam konta, może to zapewne szybko zweryfikować. 

Ten wpis jest pewną Niespodzianką - takim trochę ... prezentem. Dla kogo? Trochę dla Giana, ależ też trochę dla mnie ... Dlaczego? 

... aaaAAAaaa ... - to już inna bajka 😁

foto: Gianfranco Cavallazzi

foto: Gianfranco Cavallazzi

foto: Gianfranco Cavallazzi

foto: Gianfranco Cavallazzi

foto: Gianfranco Cavallazzi

foto: Gianfranco Cavallazzi

foto: Gianfranco Cavallazzi

foto: Gianfranco Cavallazzi

foto: Gianfranco Cavallazzi

&&&&&&&&&&&

A tak już zupełnie na KONIEC ... ???
Gdyby Ktoś z Was miał chęć na ODNALEZIENIE odpowiedzi na tytułowe pytanie, to ... wystarczy  KLIK-nąć TUTAJ

... TAK! jestem ?!

Tytułem krótkiego i niezobowiązującego wyjaśnienia ... napisałam o tym dziś także w "Galaktyce LI.", ale może nie wszyscy znają lub zaglądają do tej Przestrzeni, jak ja ostatnio. Jestem zdania, że każdy z nas ma prawo do własnej interpretacji tego, jak widzi otaczający nas świat. To tyle ...

💜💜💜💜💜💜💜💜💜

... jestem?!
samotnym, białym żaglem
napiętym czasem
niczym struna w instrumencie ...

... podążam?!
samotnie przed siebie
na falach wód 
otaczającej mnie rzeczywistości ...

... godzę się?!
na kaprysy Wiatru
szalonego kompana
rozpoczynającego swe własne harce ...

... czuję?!
jakiś taki spokój
wewnętrzne zadowolenie
coraz bardziej rozgrzewające me ciało ...

... znikam?!
tak naturalnie
jak wielobarwna tęcza
rozmywająca się delikatnie po niebie ...

... mam?!
własne powidoki
zakurzonych światów
czekających cierpliwie na mój dotyk ...

... co dalej?!
pytam zaciekawiona
odpowiada mi ... Echo?

"samotny, biały żaglu!"
- woła do mnie poprzez masy Powietrza
może? już! najwyższy czas - zarzucić kotwicę ...

{ #DreamOfTwo }

… TAK! … jestem?!

Autor: Krzysiek Grabara

Dla ZA-ciekaw-i-onych 😎

... z informacji od Autora (aukcje Allegro):

"(...) Akwarela "Pejzaż morski III" autorstwa Krzyśka Grabary (...) 
Udostępnione przeze mnie zdjęcie (nie pytałam o oficjalną zgodę mojego Kolegi, fakt ... ) przedstawia pracę, która (...) powstała w 2019r. Jej wymiary: 39x27 cm ( całkowity rozmiar 42x30 cm). Została wykonana na podobrazoi papierowym Winsor&Newton o gramaturze 300 gsm (...)"
... więcej w poniższym linku ...

OBRAZ dla mnie

#corazBardziejCiesząmniePrezentyOdsiebieSamej

... podziękowania dla Ciebie, Krzyśku => za Chęć, za Czas, za Myśli 💝

#światINSTA

Come creare un sorriso...

Uwielbiam chwile, gdy ... "Coś" - jakiś ujrzany przeze mnie obraz lub ... Ktoś sprawi, że moja wyobraźnia zaczyna sama pracować. Nagle pojawia się w mojej głowie jakaś opowieść, która nie daje mi spokoju, dopóki jej nie zapiszę. Tak właśnie było i tym razem. Po tym, jak zobaczyłam jedno ze zdjęć mojego Przyjaciela z "Galaktyki LI". Tym razem Gian postanowił 'pobawić się' jedną ze swoich fotografii i nabrała ona artystycznego charakteru. Jeśli mielibyście chęć zobaczyć Jego piękne fotografie prosto z Włoch, to zachęcam, aby kliknąć  TUTAJ   i zerknąć na 'publikacje'.

A jaka historia powstała z tej naszej współpracy? Zachęcam do przeczytania poniższego tekstu. Zaciekawionym podam jego tytuł po polsku: 

"Jak stworzyć uśmiech"

😄 💙 😄 💙 😄 💙 😄 💙 😄 💙 😄 💙 😄 💙 😄 💙 😄

Dźwięk komórki wyrwał ją z zamyślenia. Spojrzała na wyświetlacz. Znowu dzwoniła jej matka. Westchnęła cicho. Wiedziała, że będzie musiała odebrać. Ona przecież nie odpuści i będzie próbowała kolejny raz. I kolejny. Aż do skutku. Taka właśnie była. Uparta. Może to właśnie po niej odziedziczyła tę cechę i ona. Gdyby było inaczej, nie siedziałaby znowu w biurze do późna. Zerknęła przelotnie na zegarek. Zbliżała się godzina 21:00. Z zaskoczeniem przyjęła tę informację. Chyba znowu za bardzo dała się ponieść temu, co robiła. Praca była jednak dla niej ważna. Teraz może nawet najważniejsza. Nie miała przecież do czego wracać. Mieszkanie straszyło pustką odkąd …

– Cześć, mamo – odezwała się cicho.

– Dobry wieczór, moja droga – głos rodzicielki brzmiał tym swoim karcącym tonem. – Czy dobrze się domyślam, że nie ma cię jeszcze w domu?

„Skąd u licha mogła to wiedzieć?” – pytanie pojawiło się w myślach i natychmiast umknęło, jakby przestraszone. Sprawa szybko się bowiem wyjaśniła, gdy usłyszała kolejne słowa.

– Ojciec był niedawno u ciebie i oczywiście … – matka dramatycznie zawiesiła głos – ... znowu zastał mieszkanie zamknięte. Miał zakupy i zupę, którą dziś ugotowałam z myślą o tobie. Dziecko, tak nie można żyć! Czy ty coś w ogóle dziś jadłaś? Ciągle tylko ta praca i praca. Na niej świat się nie kończy.

„A na czym się kończy?” – pomyślała bezwiednie. Nie odważyła się jednak wypowiedzieć pytania, gdyż to mogłoby rozpocząć długą i nudną przemowę. Kolejną. Miała dosyć tych rad. Podobnie jak prób umawiania jej z „rokującymi panami”. Nie chciała się z nikim teraz umawiać. Nie była gotowa. Czuła jakąś wręcz awersję do mężczyzn. Obiecywali tyle rzeczy. Potem nagle okazywało się, że były to słowa, które nie miały odzwierciedlenia w rzeczywistości. A może to ona była zbyt uległa? Za bardzo angażowała się w związek, zapominając o swoich własnych potrzebach? Zaślepiona uczuciem, a może obawą przed samotnością, zgadzała się przyjmować role, które jej narzucali. Gosposia. Kucharka. Kochanka. Kolejność zależała wyłącznie od nich. Dlaczego na to pozwalała? Potem nagle okazywało się, że znajdowali lepszą kandydatkę i odchodzili, pozostawiając po sobie czasem szczoteczkę do zębów i kilka innych nieistotnych drobiazgów.

– Czy ty mnie w ogóle słuchasz? – słowa matki wyrwały ją z zamyślenia. Wzdrygnęła się mimowolnie.

– Tak, tak … oczywiście – odezwała się, nie kryjąc już zmęczenia w głosie. – Przykro mi, że tata pojechał na darmo. Dziękuję za twoją troskę, jeśli chodzi o zakupy. Radzę sobie, naprawdę – dodała cicho, nie wierząc sama w to, co mówi.

– Jestem innego zdania, moja droga – ton znowu przybrał karcące barwy. Pamiętała je z dzieciństwa i szczerze ich nie cierpiała. Sprawiały, że czuła się winna. To nie były dobre uczucia. Może powinna wykazać się większą asertywnością - nie tylko w odniesieniu do relacji z mężczyznami.

– Mamo, proszę … jestem dorosła i mam swoje życie. Nie musisz mi go układać – spróbowała, nie do końca wierząc, że odniesie to oczekiwany skutek.

– Może lat ci przybywa, ale …  – matka była nieubłagana i znowu musiała jej wbić szpilkę – jakoś nie mam przekonania, że zachowujesz się, jak dorosła osoba. Jutro widzimy się u nas na obiedzie. Nie chcę nawet słyszeć słowa sprzeciwu. Przy okazji odbierzesz to, co ojciec ci miał przekazać – głos nabrał bardziej ostrych tonów.

– Dobrze … – potwierdziła cicho zrezygnowana. Nie było sensu się spierać. Nie o tej porze. Nie tutaj. W biurze co prawda już prawie nikogo nie było, ale nie chciała prowadzić dłużej tej rozmowy. Powoli zaczynała marzyć tylko o tym, aby wśliznąć się do swojego łóżka i zasnąć. Z nadzieją, że nie powtórzy się sen, który ją „dręczył” od kilku dni.

– Widzimy się więc jutro o godzinie 16:00. Nie spóźnij się – matka znowu uderzyła w te swoje tony, wypominając ostatnią wizytę.

– Będę na czas. Obiecuję – potwierdziła tylko i szybko zakończyła połączenie. Spojrzała ponownie na zegarek. Wskazywał, że ich rozmowa trwała ... przynajmniej 10 minut.

„Pora się zbierać. Dziś już i tak więcej nic nie zrobię.” – pomyślała jeszcze i zaczęła zamykać po kolei pliki na firmowym laptopie. Zaburczało jej w brzuchu. Nagle poczuła się głodna. Uświadomiła sobie, że zajęta sprawami nie miała czasu, aby coś bardziej konkretnego zjeść w ciągu dnia. Kilka kaw, jogurt, torebka chipsów marchewkowych i jakiś batonik - w założeniu ten zdrowszy. Dopóki była zajęta myśleniem o prowadzonych projektach, nie odczuwała zupełnie potrzeby jedzenia. Wstała od biurka, zamykając delikatnie pokrywę swojego sprzętu. Dziś był piątek. W zasadzie to powoli się kończył, jak uczynnie podpowiadał zegarek. Inni pracownicy pewnie już od dawna świętowali zasłużony weekend. Może spędzali go w domu w gronie najbliższej rodziny. Może wraz z partnerem bawili się w jakimś przyjemnym klubie. Może … możliwości pewnie było wiele. Szkoda, że nie dla niej.

Mieszkanie przywitało ją mrokiem, lekko tylko rozproszonym przez zaglądający ciekawie przez okna, księżyc. Nie chciała go przeganiać blaskiem żyrandola. Powoli się z nim zaprzyjaźniała. Był jej towarzyszem. Najbardziej chyba lojalnym. Otaczał ją delikatnie, jakby ramieniem. Uspokajał. Włączyła więc tylko stojącą przy łóżku lampkę. Droga do domu zajęła jej więcej czasu, niż zwykle. Autobusy i tramwaje jakby chciały zrobić jej na złość i szybko umykały - niemal sprzed nosa. Wystała się więc na przystankach i lekko zmarzła. Wieczory od dawna nie były ciepłe. Nie o tej porze roku. Czuła już takie zmęczenie, że nawet głód jakby się zmniejszył. Ostatkiem sił dotarła do łazienki. Miała nadzieję, że może ciepły prysznic trochę polepszy jej samopoczucie. Poprawił na chwilę - wtedy, gdy stała pod strumieniem wody. Nie był jednak w stanie dodać jej energii. Uleciała z niej bezpowrotnie. Teraz marzyła tylko o tym, aby przytulić policzek do poduszki, nakryć się kołdrą i … zniknąć. Zasnąć. Najlepiej bez snów. Szczególnie tego jednego. Powieki jakoś same się jej zamknęły. Nie panowała nad tym.

 

Znowu tu była. Po raz kolejny. Otaczały ją niby skały, niby ściany w kolorze czerwieni. Gdzie była? Czy to było jej jakieś prywatne … Piekło? Wokoło niej ponownie krążyły jakieś ciemne postacie. Trudno było określić ich kształty. Kim były? Czy to możliwe, aby tak wyglądały jej lęki, stresy, zmartwienia? Tylko, że … ona nie czuła się przerażona. Przeważała ciekawość. Gdzieś w głębi wiedziała, że to tylko sen. Ten, który nawiedzał ją od dłuższego czasu. Chciała wreszcie dowiedzieć się, kim były te ‘stwory’, przemykające obok niej. Czy miały dla niej jakąś wiadomość? Nie odważyła się do tej pory żadnej z nich dotknąć, ani zapytać o to, czemu pojawiają się, gdy tylko uśnie. Czy dziś była gotowa to zrobić? Nagle usłyszała, jak burczy jej w brzuchu. Na ten dźwięk, jakby za sprawą jakiegoś zaklęcia, najbliższa postać nieoczekiwanie się odwróciła.

foto: Gianfranco Cavallazzi

– Chyba powinnaś zjeść coś pożywnego i zdrowego – doszedł do jej uszu głos. Zaraz potem usłyszała swój własny śmiech. Obudziła się. 

... a ja wciąż szukam Magii ...

Dziś miałam kolejną, fantastyczną dla siebie samej podróż ... po Warszawie oczywiście. Zmęczona szarością chmur i mgieł, zatęskniłam za kolorami. Niewykluczone, że to może brzmieć cokolwiek dziwnie ... bądź też: zabawnie = czasem Ciemność pozwala nam zobaczyć pewne kolory ...

💙 💙 💙 💙 💙 💙 💙 

moje oczy mają kolor szary
niczym kłęby pierzastych chmur
podobne są czasem raczej mgłom
niż ... morskiej wodzie

ta jednak ma tyle odcieni ...
błękitu, granatu, zieleni i bieli
także tych nieszczęsnych szarości
których tak się czasem wstydzę

żywioły mają swoje barwy
mój także ją ma - choć bardzo trudno
dostrzec ją 'gołym okiem'

to wymaga pewnej dozy wyobraźni
oraz dużej też odwagi i motywacji
by dostrzec to, co jest niewidzialne

jestem tylko chwilą
bezbarwnym kłębkiem czegoś
co z łatwością porywa Wiatr 

jestem Mu wdzięczna ...
za co? - ktoś może spyta
właśnie za te momenty
uwagi - podarowane tylko mnie ...

Warsaw by winter evening :)

... za oknem znowu ...

Generalnie, uważam się za kulturalną Kobietę, dlatego ... nie będę wskazywać nikogo palcem. Ktoś obiecał mi przesłać trochę słońca ... Może "paczka" zagubiła się gdzieś po drodze i dlatego nie dotarła pod wskazany adres? Postanowiłam sprawę wyjaśnić - może ktoś znał odpowiedź na to pytanie. 

W Warszawie dziś bowiem pogoda zmienna. Trochę mgły i śnieżnych "wariacji", które lekko mroziły mi palce niestety. Nabrałam jednak chęci, aby - może korzystając z okazji = całego wolnego dnia, który mieni się sobotą - znowu wybrać się w swoją małą podróż. 

Ci, co mieszkają w moim rodzinnym mieście zapewne wiedzą, że mimo "cywilizacyjnego rozgardiaszu" można tu także znaleźć chwilę wytchnienia. Trzeba tylko wiedzieć, gdzie go szukać. Takie miejsca, w których można wziąć głębszy oddech są - niekiedy usytuowane nawet w centrum. Choćby pewien park, który bardzo lubię. Ma on oczywiście swoją nazwę:

To miejsce dla mnie szczególne => z różnych emocjonalnych względów ... Zimą może nie jest tak piękne, jak choćby wiosną, latem lub jesienią. Zachowuje jednak pewien klimat, który jest mi bliski.  Nie bacząc zatem na zmienną pogodę, postanowiłam pojawić się dziś, właśnie tam. A nuż tam znajdę to swoje słońce?

Nie wiem, może "Los" rozumie lepiej nasze wewnętrzne potrzeby i czasem wychodzi im naprzeciw. Dla mnie przygotował pewne "Niespodzianki". Miałam bowiem okazję podziwiać dobrze ułożone psy.

W tym roku trochę inaczej, ale ... "Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy" nie zwalnia swoich obrotów. Myślę, że ta Idea Pana Jurka Owsiaka, w której pobrzmiewa myśl "gramy do końca świata i jeden dzień dłużej." jest bliska wielu osobom. Sama biorę udział w jednej z licytacji, marząc że uda mi się zachować status "Zwycięzcy" w Tej oto  Jeśli Ktoś z Was może potrzymać kciuki za moją wygraną, to ... będę zobowiązana = prześlę podobnie dobrą Energię. 😊

Nie wiem, jaki cel  przyświecał dokładnie tej dzisiejszej aktywności ludzi zupełnie mi nieznajomych, ale fajnie było popatrzeć na ... zaangażowanie = psiaków i ich Opiekunów. Lubię takie "zwariowane Akcje", zatem na dłużej przystanęłam ... aby podziwiać, co wymyślili. Kreatywność Ludzi oraz ... lojalność zwierząt wobec nich. To było piękne! Wywołało też na mojej twarzy uśmiech ... mimo, że pogoda dziś nie była sprzyjająca { cóż, temperatury oscylujące wokół zera wraz z opadami śniegu -nawet w formie drobinek - nie są moimi ulubionymi. Mmmm,  może powinnam? pomyśleć o ... }

Wyjście z domu w ciągu dnia (gdy jest w miarę jasno, mimo braku energetycznego dotyku Słońca) okazało się ... zbawienne dla mnie. Może znowu Wszech-Świat "maczał paluszki" w tym? Nie wiem. Jeśli tak, to jestem mu wdzięczna za to 😁

To był bowiem iście magiczny czas - nawet jeśli moje palce zamarzały podczas fotek ... ha-ha-ha

... co jest prawdą, a co ... ?

Na to tytułowe pytanie, każdy powinien sobie odpowiedzieć chyba sam. Poszukać własnej wersji. Pozwolić sobie na swobodną interpretację. Takie było moje zamierzenie. Czy się udało?

💤  💤  💤  💤  💤  💤  💤  💤  💤  💤  💤  💤

Miał nadzieję, że ... tak, że To pozostanie na dłużej jego tajemnicą. Może jeszcze też sekretem jego zręcznych palców oraz kawałka metalu. Spoczywał teraz bezpiecznie w kieszeni jego sportowej marynarki. Nie obawiał się, że z niej wypadnie. Przewiesił ją przez oparcie jednego z foteli, które wyłaniały się z mroku. Tak. Teraz jeszcze było tu ciemno. A on wciąż czekał. Może trochę za długo - jak na jego gust.

Nagle! Wyłowił jakiś dźwięk. Brzmiał jeszcze odlegle, ale .. jakby znajomo. Wstrzymał oddech i skupił się tylko na nim. Zbliżał się. Rósł w siłę. Podobnie jak jego wewnętrzne 'rozdygotanie' na myśl o tym, że ... już może niedługo. To! o czym marzył po nocach, stanie się rzeczywistością, a nie sennym marzeniem.

Tak, teraz już słyszał wyraźnie kroki. Jej stopy otulone tymi jej ulubionymi szpilkami, w kolorze ... Myśl szybko uciekła, a zastąpiła ją inna. Odliczał teraz kolejne sekundy. Już wkrótce! Ona wreszcie dojdzie ... do celu swojej wędrówki. Dotknie klucza i przekręci go kilka razy w zamku. Potem naciśnie klamkę. Może znowu nie włączy światła, które mogłoby zdradzić jego obecność. 

foto: P-G

Tulił w swoim sercu nadzieję. Chciał wierzyć, że ... raczej tylko dotknie lekko 'pstryczka' kinkietu, ulokowanego tuż przy szafce w przedpokoju, na którą zwykle odkładała klucze, czasem czapkę lub rękawiczki - jeśli ich znowu nie pogubiła. Blade światło ukryłoby go w cieniu. Chciał tam pozostać i zrobić jej niespodziankę. Jak zareaguje na jego niespodziewane pojawienie się w jej 'gniazdku'? Wcześniej, nie bywał tu "nieproszonym gościem". Tym razem było inaczej. Wtargnął w tę jej przestrzeń bez pytania o zgodę. Mógł tylko mieć nadzieję, że ... dobrze odczytał sygnały. Był w tym dobry. Potrafił dostrzec więcej, niż inni mężczyźni. Może to właśnie był jakiś jego dar. Nauczył się go wykorzystywać dla własnej przyjemności. 

Czekał w napięciu, osłonięty bezpiecznie pluszem ciężkich zasłon. Stanowiły jakieś przeciwieństwo delikatnego materiału wiszących firanek. "Piękna i Bestia" - przemknęło mu przez głowę. Uśmiechnął się. Czyżby zaczął znowu używać dawnych skojarzeń? Wyrósł już dawno z ... bajek. Był mężczyzną! O, tak! Młodym, pełnym energii oraz poczucia własnej atrakcyjności i wartości, facetem. Wiedział czego chce. Chciał jej. Tylko jej ... nie chodziło jednak wyłącznie o ciało, choć ... tak, intrygowało go. Nie poznał go jeszcze zbyt dobrze. Nie było przecież okazji, aby zsunąć z niej te wszystkie kolorowe, ale jednak grube ciuchy. Ona ciągle marzła. Zrozumiałe więc było, dlaczego nie przepada za późną jesienią, ani za zimą. Mogła ją podziwiać, ale tylko ... z okna swojego pokoju w akademiku. Zachwycać się muzyką deszczu, jego pukaniem w szyby lub wzorami, które na nich malował mróz.

Chciał znowu chwycić ją w objęcia i zobaczyć to zaskoczenie w oczach. Usłyszeć jej śmiech. Zobaczyć jak zmienia się jej twarz. Sprawić, że pozostanie tam ten jej wielki uśmiech i roziskrzone oczy. Tak, o tym właśnie marzył, gdy tak czaił się w jej przestrzeni ... a może znowu? Tylko śnił na jawie ...

💧  💙💙  💧  💙💙  💧  💙💙  💧 💙💙 💧

#DreamOfTwoWizards

... chcę SZeptać ...

Nawet jeśli kiedyś próbowałam to robić ... choćby jeszcze na poprzednim blogu można znaleźć piękne podsumowanie mijającego roku. Wtedy to było pożegnanie 2018. Tęsknię za ... anielską puchatością i bielą śniegu. Drobinkami wirującymi wesoło w powietrzu i osiadającymi tam, gdzie pchnie je podmuch zimowego Wiatru. W Wawie Pani Zima ... złagodniała od dobrych kilku lat, choć ... wciąż potrafi ukazać swoje jednak srogie oblicze. To tyle, tytułem wstępu ...

💤 💤 💤 💤 💤 💤 💤 💤 💤 💤 💤 💤 💤

... to miał być najlepszy, bo ostatni dzień tego roku. Nietypowego. Dla wielu ludzi. Jej Rodziny. Znajomych. Jak również tych mniej znanych osób ... Nikt z jej otoczenia nie spodziewał się, że euforia - ta, która ogarnia człowieka, gdy tuż, tuż! nad jego głową wybuchają feerią barw i huków ... nadzwyczajne kompozycje sztucznych ogni - tak szybko się ulotni. Wtedy nie miała o wielu sprawach pojęcia. Pamiętała z tamtej nocy, że długo jeszcze stała i patrzyła w niebo. Tupała cicho stopami, których z pewnością nie mogły ogrzać nowe, eleganckie szpilki. Wybiegając szybko - na dźwięk odliczania - z wypełnionej gorącymi oddechami sali, o podłodze drżącej jeszcze długo od energii ich ciał, złapała w przelocie swój płaszcz. Teraz niemal błogosławiła się za tę chwilową 'przytomność umysłu'. Postawiła wysoko kołnierz, opatulając trochę swoją szyję. Piękna kreacja w kolorze czerwonego wina uwydatniała jej smukłość. Niestety, podobnie jak obuwie, w żaden sposób nie pomagała w utrzymaniu poprzedniej temperatury ciała. Zadrżała leciutko, gdy kolejny ruch stóp, wprawił jeden z obcasów w mały piruecik. 

"Niekontrolowany poślizg. Uwaga! Wszyscy w gotowości?" - wyszeptała, naprężając ciało. Nie zamierzała dawać tutaj żadnego popisu akrobatycznego. Mógłby się zakończyć tylko klapnięciem pupą w jakiejś zaspie. "Brrrryyyy" - nie, zdecydowanie o czymś takim nie marzyła. Na szczęście udało się jej odzyskać równowagę. Stała przez chwilę spokojnie, prawie zupełnie bez ruchu. Patrzyła w niebo, które teraz nabrało nowych barw. Takich, o które trudno byłoby je posądzać. Owszem, oprócz palety swoich "niebieskości", ukazywało czasem chmurne szarości, bądź łagodne biele. Bywało jednak i tak, że przybierało służbiste granaty lub poważne i srogie czernie. Teraz natomiast chyba oszalało wraz z całym światem. Błyskało żółciami, pomarańczami i czerwieniami słońca wtedy, gdy się budziło lub kiedy szło spać. Zaskakiwało zielonymi punkcikami, które niczym drobne skrawki skoszonej, świeżej trawy, ulatywały ze swawolnym wiatrem. Malowały się niemal same - tuż przed nią - różne obrazy, by za chwilę zniknąć. Na zawsze! Cóż! Tak. Była urzeczona tym pokazem. A może tym Szaleństwem. Tak bardzo, że już nawet przestała odczuwać, że zaborcze, mroźne powietrze zakrada się pod jej płaszcz. 

- Niezwykle widowiskowe, prawda? Widzę, że nie możesz oderwać od nich wzroku. Wciągnęły cię aż tak w swój świat? Zobacz sama, jak one krótko żyją. Zaledwie kilka chwil! - usłyszała nagle znajomy głos. Czaiły się w nim rozbawione nuty. Owionął ją najpierw zapach wody, którą się skropił tuż przed samym wyjściem. Trochę zaszalał i śmieli się potem, że nie wywietrzeje do rana. Wciąż miał swoją moc. Trzymał się jego skóry. Wędrował od policzków do ramion. W jedną i drugą. Unosił się ... może?na delikatnych, jasnych włoskach jego klatki piersiowej. Ukrytej teraz pod zamszem marynarki i puchowej kurtki. Usłyszała ostatnie kroki. Zaskrzypiał śnieg i nagle wszystko się jakby zatrzymało. Zadrżała pod wpływem tej nagłej ciszy, nie ciszy. Zewsząd przecież wybuchały jeszcze wciąż kolejne petardy. Nagle przestała je słyszeć, skupiona na wyłapaniu innych dźwięków. I wtedy to się wreszcie stało. Poczuła spokój. Spłynęło na nią coś w stylu ukojenia, czy może rozluźnienia. Niezwykle przyjemne ciepło, powolutku i z wielką gracją, sunęło po jej ciele. Dalej ... dalej ... przed siebie. 

- Ale! za to jak ŻYJĄ! Chciałabym tak. Wreszcie! Coś poczuć w swoim sercu. Jego drganie. Jego sekretną mowę. - zaśmiała się cichutko, ufnie wpadając w jego silne ramiona. Poczuła bicie jego serca. Może jednak usłyszała. - Może i dany im jest krótki czas. Niewykluczone, że nawet zbyt krótki.- wyszeptała w jego ucho, które nieoczekiwanie znalazło się w zasięgu jej ust. 

Skojarzenie, niczym obłoczek lekko popchnięty przez Wiatr - nadpłynęło ... po czym przycupnęło cicho obok. Była sama w domu. Znowu. Przestała już nawet liczyć, ile upłynęło tych ... ha-ha ... "Cudownych Sylwestrów" z ... jakąś tam cyfrą. Bez większych emocji przygotowywała się na pożegnanie upływającego roku. Można dużo byłoby o nim mówić. Magiczna Północ. Godzina Dwunasta. Barwna w swojej wieloznaczności. Ona myślała trochę inaczej. Dla niej ... to był ważny moment. Naprawdę ... Przełomowy. Takie jakby "Przekazanie władzy". Przyglądała się bardzo uważnie tej ... Ceremonii. Obserwowała i notowała w głowie wszystkie przydatne szczegóły, które uchwycił jej wzrok. Było to niczym kadr z aparatu fotograficznego. 

"Ale o czym?! to ja ... O, rety! ... ja nie tylko gubię się w swoim mieście ... robię to też w swojej czaszce. Wręcz czuję, jak mi puchnie ... Niedobrze!" - pomyślała i pokręciła głową. Nie była z siebie zadowolona. Na pewno nie teraz. Nerwowo przygryzła końcówkę jednego z kosmyków, który - niczym kamikaze - wpadł do jej nieznacznie rozchylonych ust. Zabolało. Tego włosa oczywiście ...

"Już wiem! Tak! To miał być najlepszy Sylwester od ... iluś tam już lat. Miał być ... och! Wyjątkowy! totalnie Inny, niż te wszystkie poprzednie, odkąd ... mogła przecież, ale ... okazji nie szukała od dawna ... przestała być tym ... "Podróżnikiem". W łydki coraz częściej, całkiem znienacka! łapały ją skurcze. Najgorzej było wtedy, gdy spotykała się z dorosłymi już Dziećmi. Te ich troskliwe lub przerażone spojrzenia. Żyła! Nadal łapała ... może czasem zbyt łapczywie ... ha-ha ... lekko mroźne lub przesycone mgłą, powietrze. Nie potrzebowała litości. Była wdową, którą w zasadzie ... już! teraz cieszyła taka "pozycja społeczna". Nie szukała kolejnych męskich ramion. Nie musiała. One czekały. Niemal tuż obok. Trochę ją to przerażało momentami, gdyż ... była przekonana o tym, że nie dała nikomu powodów do tego, aby "wypaczał" jej rzeczywistość. Nie stroniła od towarzystwa mężczyzn. Miała wielu znajomych, a nawet i ... przyjaciół na całym świecie. Nie była na bieżąco - w jej wieku trochę trudno było nadążyć. Nie ta kondycja, niestety. Plus setki pewnie już ... paczek różnych marek papierosów. Wciąż paliła. "Ko(p)cisz, baba, jak ... pufpuf ... Baja?" - pytał jej ... niespełna trzyletni wnuczek o wdzięcznym - choć jednak ... może nie do końca odpowiednim - jak na obecne czasy pośpiechu - imieniu: Franciszek. Zdarzało mu się nadal "zjadać" niektóre literki

Zupełnie nie miała pojęcia, co "strzeliło do głowy" jej córce. Dlaczego mając łatwe do skrócenia imię, ale jednak na swój sposób ... dystyngowane, czyli: Katarzyna ... Na dodatek, wychodząc za mąż za człowieka o krótkim imieniu: Piotr, nada swojemu pierworodnemu synowi takie, które ... ok., może kiedyś brzmiało rewelacyjnie. Dziś, było zwyczajnie za długie. Pachnące lekko naftaliną. Zawierciło ją w nosie, ale pohamowała odruch kichnięcia. 

Wnuczek. Syn jej córki, Katarzyny. Pierworodny. Znała to uczucie. Brat Katarzyny był od niej starszy o niecałe trzy lata. Syn! Jej Największy Skarb. Poród nie należał do wspomnień, do których chciałaby wracać. Podobnie jak do tego koszmarnego czasu zwanego przez wszystkich ... "Połogiem". Minęło. Pozostało wyblakłymi obrazami w jakimś albumie. Może nawet ... tylko kopercie. Obecnie nie znała nikogo, kto by szedł do fotografa, aby wywołać zdjęcia. Wszystko niemal było umieszczone w wirtualnych magazynach.

- Co lobiś, baba? - usłyszała znienacka i poczuła na sobie lepkość małych łapek. Mięsistego, ale bardzo małego ciałka. Lubiła ten dotyk. Zapach. Odwróciła głowę.

- Obudziłeś się, Fran? - w jakimś dziwnym uporze i wbrew złym spojrzeniom Katarzyny, skracała imię swego wnuczka. Ależ była stara. "Dobrze, Gościu gada, choć prostym językiem. Lubię go za to bardzo, choć ... ha ha ... uczynił mnie jednak tą ... babą ..." - pomyślała ze szczerością, która lekko zakłuła. 

Patrzyła z rozbawieniem w oczy małego Człowieka. Cieszyła się tym czasem, który mogli spędzić razem. Dopiero bowiem, gdy jej Dzieci przekroczyły określone granice wieku, zrozumiała ... że pewne chwile już nigdy nie powrócą. Nie było takiego zaklęcia, które mogłoby je przywołać, ożywić. Niestety, z upływem lat, ostrość obrazu - pogarszała się. Zacierały się kontury znanych dobrze kadrów. Natłok wspomnień, które kolekcjonowała powiększał się wraz z wiekiem. To sprawiło, że niektóre z nich zaczęły się na siebie nakładać. We Franiu widziała swojego syna, gdy był dokładnie w tym wieku. Podobieństwo było porażające. Zaskoczona wpatrywała się w fotografie swojego pierwszego dziecka w starych albumach, by porównywać je z tymi, które sama zrobiła komórką. Te same ciemne włosy, które trudno było ułożyć. Szczególnie po nocy lub drzemkach w dzień, potrafiły okazać swój "artystyczny pazur". Sterczały w różnych kierunkach. Niektóre fantazyjnie się zawijały. Inne, jakby czymś wystraszone? przytulały się ciasno do czaszki. Kolejne podobieństwo to ... Oczy. W kolorze bursztynu. 

Prawie całą ciążę spędziła u rodziców. Mieszkali w znanej turystycznie miejscowości. Do morza było tak blisko, że codziennie chodziła tam na spacery. Czasem z kimś, a niekiedy sama. Nie czuła się jednak samotna. Była przecież z nim. Na zawsze już połączyła ich ta niezwykła więź. Coś, czego nie da się tak łatwo przeciąć, jak choćby ... pępowinę przy porodzie. Kiedy spacerowała brzegiem morza w towarzystwie innych osób, tylko słuchał rozmów. Niewiele rozumiał, ale rozpoznawał tembr jej głosu. Podobał mu się. Poruszał się czasem na różne sposoby. Dokładnie tak, jak on. Też lubił sobie czasem pozwolić na jakieś ... ha-ha ... taneczne wygibasy. Nauczył się tego od niej. Często włączała jakąś muzykę. Bywało, że cicho sobie podśpiewywała. Pewnie znała słowa. Rozumiała je i wymawiała po swojemu. On mógł tylko wsłuchiwać się w wibracje dźwięków. Nauczył się je rozpoznawać, choć nadal ... kojarzył tylko poszczególne słowa. Próbował się domyślać. Marzył. Tworzył własną rzeczywistość. Najlepiej szło mu wtedy, gdy czuł, że ona jest szczęśliwa. Kiedy to było? To proste. Gdy słyszał jej śmiech. Śmiała się ostatnio dużo częściej. A może to on dopiero od niedawna zaczął na to zwracać uwagę. Miał czasem wrażenie, że ... pewne ważne sprawy zacierają się w jego pamięci. A może? ... po prostu ona jeszcze nie była gotowa na to, aby zapisać trwale pewne dane. Umykały mu więc. Potem na nowo je odkrywał i dziwił, że są. Nauczył się więc cieszyć chwilami. Razem z nią. Czasami budził go jej śmiech. Wypełniał ją niemal ... Tak! po brzegi i pewnie mógłby nawet wydostać się otworami w jej ciele. Wydobyć się lekką mgiełką z jej uszu. Niczym dym z papierosa. Czasami paliła i bardzo tego nie lubił. Śmierdziało potem wszystko jakimś niezbyt drogim tytoniem. Wręcz czuł, że wtedy i on nim przesiąka. Miał bardzo wrażliwy węch. Ten zapach, który jakoś jednak przedostawał się przez ubranie, włosy i skórę sprawiał, że ... kichał. Podskakiwało przy tym, całe jego ciało. Było jak grzmot. Przelatywało, wybuchając niespodziewanie przy uchu. "Takie Wielkie BRrrYYyy" - roześmiał się cichutko, ale wesoło i postanowił sprawdzić, czy uda mu się jeszcze wykonać fikołka. Jego ciało powiększyło objętość od jakiegoś czasu i coraz trudniej mu było wykonać pewne ruchy. Trochę tego żałował, bo te swawolne koziołki sprzed jakiegoś czasu, sprawiały mu wiele radości. Czasami towarzyszył w podobnych aktywnościach jej. Najczęściej właśnie przy jakiejś muzyce.

Dźwięki wydawały się wręcz kusić i zapraszać do zabawy. Owszem, odszukała te utwory po to, aby nabrać energii i chęci do życia. Obecność Frania lekko wywracała jej poukładany świat. Znowu doświadczała ... tych emocji i zdarzeń, w których uczestniczyła ... z Mateuszem. Jej ukochany-m Mat-cie {Macie}. Czasem sobie z nim żartowała, wymyślając zabawne wierszyki. Takie, jak choćby ten. Przywołała, niczym pstryknięcie palcami słowa, układające się w rymowankę:

czy Ty wiesz, mój Drogi
Macie, że
całkiem do twarzy
Tobie - w tym szpa-gacie
ale wciąż myślę:
to ... Ma-cie, czy nie-Macie
ochoty - by dalej po-ćwiczyć 
na tej nowej ... macie
bo-oOo!
jeśli tej chęci
jednak! nie Macie
to nie będzie
tak miło - Oj! Nie!
więc tu i teraz!
zdejmuj-cie te gacie ... 

"Ha, ha, ha" - roześmiała się szczerze na to wspomnienie. Pamiętała wystraszone nagle spojrzenie Synka. Ona chciała stworzyć coś zabawnego, trochę rzeczywistego, a trochę nie ... coś, co miało mieć też pewną swoją melodię. Rymy wydawały się jej do tego najlepsze. Myślała, że się udało i będzie zabawnie. Było. Do chwili, gdy przebrzmiały ostatnie słowa. Z biegiem lat tylko się z tego śmiali. Za pierwszym razem jednak było inaczej. Nagle bowiem, ujrzała zmieniający się wyraz małej twarzyczki, a potem jej słodki Synek, Mat wyszeptał:

- Cesz dać mi lapsa? Ciemu? 

Jego piękne, duże oczy patrzyły wprost na nią. W tęczówkach buzowały emocje. Ich bursztynowy kolor nabrał wtedy jakiejś Mocy. Może to właśnie cecha tego "kruszcu". Całe swoje istnienie spędza wśród fal. Słucha ich szeptów, jęków, nawoływań. Wyczuwa wibracje, gdy krzyczą gniewnie. Tak! tak, to wszystko pozostało w bursztynie. Wspomnienia dotyku morskiej wody, która potrafiła pluć wręcz pianą. Walczyła i ulegała. Ciągle w jakimś ruchu. 

Znowu ... Skojarzenia, ale! To wszystko odbijało się w tamtej chwili w jego spojrzeniu. Pozwolił jej to odczytać w nadziei, że ona zrozumie. On wtedy mógł tylko tak przesłać jej komunikat. Nie znał przecież wielu słów. Niektóre wymawiał tak, że słysząc je śmiała się długo i głośno. Nie obrażał się. Nawet był zadowolony, gdy tak się działo. Kochał jej śmiech. Cieszył się, gdy on go wywoływał. 

- Jaka pani? - słowa obudziły ją, niczym budzik o poranku. Wzdrygnęła się lekko. Powróciła z krainy Przeszłości, aby ... co? aha ... Tak, żyć teraźniejszością. Ta wyglądała tak, że miała na wprost siebie małego dżentelmena. Stał w swojej piżamie z motywami delfinów. Sama mu ją kupiła w prezencie. Spodobała się jej ta wersja. Spodenki oczywiście w gumkę, proste i bez żadnych udziwnień. Plusem były małe kieszonki wszyte po bokach. On ciągle coś musiał chować i ukrywać. Znajdował wszędzie jakieś "skarby". Mógł być nim nawet kolorowy kawałek papieru w stylu 'post-it'a" lub błyszczący czerwienią długopis. Cieszyły go tak różne rzeczy. Lubiła to w nim bardzo. Razem więc często podróżowali, wędrowali po okolicy, odkrywając różnorakie 'WoOoW!!!' Był całkiem niezłym piechurem, jak na swoje lata. Nigdy nie marudził, że bolą go nóżki. Wystarczyło wziąć tylko ze sobą jakiś mały "potunek", co oznaczało oczywiście "wałówkę". Najlepiej opakowanie zwykłych herbatników, jakieś owoce oraz buteleczkę wody.

- Przepraszam, cię Franiu. Babcia się zamyśliła. Czy możesz powtórzyć swoje pytanie? - zwróciła twarz do wnuka. Mówiła niespiesznie, ale bez zbędnych ozdobników i zdrobnień. Była zdania - jak też dowodzili nieraz niektórzy "Eksperci ds. wychowania dzieci i młodzieży" - że do dziecka należy mówić tak, jak do innej osoby. Oczywiście dostosowując zasób słów i możliwości rozwoju - przyswajania języka komunikacji.

Dziecko uśmiechnęło się radośnie. Potem odwróciło i paluszkiem, bardzo nieśmiało ... wskazało obrazek, który teraz wyświetlał się, na monitorze jej komputera. Ostatnio więcej przy nim siedziała. Nawet wtedy, gdy miał u niej nocować Franio. Cieszył ją czas z wnukiem. Nie mieli go dla siebie zbyt wiele, bo mieszkali w innych miastach. Katarzyna postanowiła zamieszkać tam, skąd pochodził jej małżonek. Jego rodzice byli na emeryturze, bo on był najmłodszym z rodzeństwa. Starsi państwo okazali się bardzo sympatycznymi i nadal dość aktywnymi ludźmi. Była między nimi różnica wieku. To znaczy między nią, a nimi. Nie była jednak przepaścią. Szczególnie, że rodzice jej zięcia byli na co dzień bardzo otwartymi osobami. Wyfrunięcie dzieci z ich rodzinnego domu - zięć miał dwie starsze siostry - wcale ich nie zmartwiło. Uznali, że teraz mają wreszcie czas, fundusze i ... oczywiście: zdrowie, aby znowu znaleźć się na szlaku. Podobno, poznali się gdzieś właśnie w górach. Tak, jak Ona z ...

Szli wtedy oddzielnie, w towarzystwie własnych znajomych. Schronisko otoczyło widać ich swoją magią. Może to ciepły kominek. Może spory kubek grzanego wina. Śnieg za oknem, który okrył puchata pierzynką wszystko dookoła, łącznie z dachem i ścianami tegoż budynku. Mróz malował z fantazją własne wzory na szybach okien. Nie powtarzał się. W każdym można było podziwiać inny obraz. Ona to właśnie robiła. Szła od szybki do szybki, zachwycona tym, co widzi. Skupiona i rozmarzona. Nic dziwnego, że nagle! potknęła się o jakieś stojące niedaleko krzesło, którego ktoś nie przysunął do stołu. Nie tylko narobiła rabanu, bo nogi mebla wydały przerażone krzyki. Może też odczuwały podobne emocje, jak ona. Strachu. Zaskoczenia. Udało się jej zachować równowagę ... a tak w rzeczywistości, to należałoby powiedzieć, że ... nie udałoby się jej zachować takiego stanu. Leżałaby pewnie jak długa, rozpostarta jak ptak w locie na deskach, gdyby ... - wzięła głęboki wdech. Te wspomnienia, choć już mocno zakurzone, wciąż zachowały swoją Moc. Wypuściła powoli powietrze. Czy była gotowa udzielić odpowiedzi? Odetchnęła głęboko raz jeszcze. Spróbowała uspokoić rozedrgane serce.

"Dlaczego mnie wtedy złapałeś?" - pomyślała. Byłam jakąś obcą dziewczyną, która - jak widać - nie była specjalnie wysportowana. Błądziłam w innym świecie, stawiając nieporadne kroki w tym, w którym mnie spotkałeś. Wtargnęłam do twojej przestrzeni zupełnie nieoczekiwanie. Nie musiałeś mnie ratować. Zrobiłeś to jednak. Mimowolnie. W jakimś zwyczajnym, ludzkim odruchu. Pokochałam cię za to. Dużo później jednak ..." - prowadziła rozmowę, tylko już sama nie wiedziała z kim właściwie. Ze sobą? Z nim? Znowu mu coś opowiadała? Potrafił tak wdzięcznie słuchać. Nie złościł się, że mijały kolejne minuty, a jej usta wciąż pozostawały otwarte. Uśmiechał się tylko, delikatnie przechylając czasem głowę. Jakby, tak! słuchał, a jednocześnie ustawiał ją w kadrze. Układał potem nieoczekiwanie palce tak, jakby były obiektywem, po czym głośno ją uprzedzał, że robi zdjęcie. Śmiała się z tego. Takich fotografii się nie obawiała. Kiedyś zapytała go o to. Chciała się dowiedzieć, dlaczego on - jako jedyny mężczyzna, z którym odważyła się stworzyć bliższą relację - nie próbuje jej robić prawdziwych zdjęć. Mógł przecież. Funkcjonalność telefonów zaskakiwała ją. 

Spojrzał na nią wtedy z jakimś zaskoczeniem i chyba ... zastanowieniem. Czuła, jak szuka jej oczu. Jak przesuwa wzrokiem po jej skręconych, jasnych włosach - wtedy wpadła na pomysł ufarbowania ich na blond. Potem łagodnie pieści jej prawy policzek. Jeden z palców zawsze starał się wtedy uszczknąć coś więcej dla siebie. Dotykał płatka ucha. Wyciągał się jak mógł najdalej, aby poczuć więcej. Emocje? Drżenia, które jej towarzyszyły, gdy jego spojrzenie osiadało na jej wargach, trudno było nazwać. Miała wrażenie, że nie musi nawet przy nim używać szminki. Wyjaśnienie było proste. Pod wpływem zaledwie, tego uważnego, a jednocześnie miękkiego wzroku, nabierały one żywszych kolorów. Przypominały pąk kwiatu, który powoli, pod dotykiem słońca otwiera się. Nie była zupełnie świadoma, jak czasem reaguje jej ciało na pewne bodźce. Nie wiedziała też, jakie drgania wzbudza w nim jej widok. On starał się ukryć przed nią tą swoją fascynację. Czuł, że nie jest na nią gotowa. 

"Może nawet, nie mam co liczyć na to, że ona .. no właśnie! Czego od niej oczekuję? Co chcę od niej wziąć? Co ona ma takiego, co chcę mieć? Najważniejsze: czy ona spojrzy na mnie kiedyś, jak ... jak na Mężczyznę, który ... stałby się dla niej Partnerem na resztą życia?" - był strasznie zmęczony tymi wszystkimi pytaniami. Niestety, nie na wszystkie znał odpowiedzi. Wciąż ich poszukiwał, potem analizował i niekiedy przyswajał, jako coś swojego. Sam trochę chciał, a trochę się bał - ale te słowa wypowiedział dużo, dużo później. Być może za długo z tym zwlekał.

"Może powinien wykazać się większą odwagą? Może to powinnam zrobić ja ..." - pomyślała jeszcze i po raz kolejny skierowała wzrok tam, gdzie ...

- Dzie? Tak?! - pytania wyfrunęły, niczym ulotne motyle z ust wnuka. Ich nagłe pojawienie się, oszołomiło ją. Wyrwało z ponownego zadumania. Przyzwyczajała się na nowo do komunikacji z tak małym stworzonkiem. Przypominała, czy też może ... odnawiała dawne swoje matczyne Moce. Rozumiała przecież język swoich dzieci. Nauczyła się go, bo bardzo tego chciała. One poznały natomiast jej. Wiele lat upłynęło od tamtego czasu. Teraz, patrząc w pytające oczka Frania czuła, że powinna sobie odświeżyć pamięć. Nie musi już krzyczeć. Czasem nawet lepiej zostawić sobie przestrzeń na ... „Szepty, a innym razem na łzy ..  

- Nie wiem, Słoneczko. Jeśli pytasz, gdzie ta postać idzie, to ... Franiu, chyba nie znam odpowiedzi na to pytanie. Wiem jednak, że ... gdzieś Idzie!

💙💙💙💙💙💙💙💙💙💙💙💙💙💙💙

#mojemuMUZOwi