... a tymczasem w Warszawie ...

Niekiedy dość trudno jest powrócić do tzw. „własnej rzeczywistości” = swojego życia, po urlopie. Doświadczam właśnie takiego stanu. Warszawa do wczoraj, niemal smażyła się na stworzonej przez siebie, miejskiej patelni. Mam jednak szczęście - mieszkam na osiedlu, na którym jest sporo zieleni. Na dodatek z balkonu widzę ogródki działkowe i widok altan oraz malutkich domków schowanych pośród rosnących tam gęsto drzew, krzewów, krzaczków, kwiatów, warzyw i trawy … rozczula mnie lekko. Daje wytchnienie oczom, budzi skojarzenia, które uspokajają. Nie ma tu jednakże ani jeziora, ani Ludzi poznanych w trakcie wakacyjnego pobytu. A Tych bardzo bym chciała zabrać ze sobą na pewien koncert. Z kilku powodów jest to ... wyjątkowe dla mnie wydarzenie = niczym uroczy prezent od Losu. 

A ja lubię prezenty 😁

Po pierwsze:

Wystąpi wtedy (30 sierpnia 2020) dwoje moich Przyjaciół = Wspaniali, Wrażliwi na słowa i dźwięki Ludzie, których poznałam kiedyś tam 😉 w barwnym świecie „La Boheme” na Żoliborzu. Eteryczność, a jednocześnie pewna Siła drzemiąca w Asi, połączona ze Spokojem i Otwartością Krzyśka … Niesamowity Duet, któremu będzie towarzyszył człowiek, którego nie znam osobiście – pan Wojtek, grający na kontrabasie. Lubię ten instrument coraz bardziej – może dlatego, że moja nowa Znajoma Marzena z Wrocławia tworząca Zespół MUNDINOVA  grywa na takowym i fajnie Jej to wychodzi.

Po drugie:

Koncert odbędzie się w jednym z moich ulubionych miejsc na Mokotowie, czyli Teatrze BAZA , którego przestrzenią zarządza na co dzień pan Tomek Zadróżny. /Muszę tylko opracować sobie trasę, bo niestety bezpośrednie połączenie ( 162 ) zlikwidowano na moim osiedlu – mamy w końcu ... II linię metra 😉 Informacja się zresztą przyda, bo podobną drogę pokonywałam w to drugie fajne miejsce tej Dzielnicy Warszawy, czyli do restauracji prowadzonej przez bardzo sympatycznego i ujmującego Włocha - BIANCO e VERDE  , gdzie grał w marcu tego roku zaprzyjaźniony Zespół SUNSET BULVAR  

Po trzecie:
Za produkcję techniczną koncertu będzie odpowiadał Wojciech "MOTZNY" Kaftanowicz, który - ja jestem o tym przekonana wręcz (^^) - zadba odpowiednio o najwyższą jakość dźwięku oraz niezapomnianą oprawę świetlną. Wraz ze swoim Zespołem stworzy też bardzo specjalny materiał z tego muzycznego wydarzenia.  
(^^) Może nie wszyscy o tym wiedzą ... Historia jest taka, że Wojtka poznałam na Politechnice Warszawskiej. Wtedy był zatrudniony w studenckim Teatrze PW, z którym byłam w jakimś stopniu "zakumplowana" (studenci z "mojego" Wydziału grali w wybranych przedstawieniach - było ciekawie ...).  Pracował jako technik nagłośnienia i świateł. Ta znajomość - nieoczekiwanie dla mnie - trwa do dziś. Kontaktujemy się ze sobą w ramach naszych indywidualnych projektów, doradzamy lub ... wysłuchujemy 😉 - czasem trzeba z siebie wyrzucić negatywne emocje. Jest to też o tyle szczególna więź, że Wojtek jest zaledwie o rok starszy od mojego Pierworodnego ... Obu łączy młodzieńcza energia, a jednocześnie wzbudzający szacunek profesjonalizm oraz potrzeba decydowania o sobie.

Informacje z pierwszych trzech wersów tekstu z pkt. 3 dają nadzieję, że także Ci, którzy nie będą mogli uczestniczyć osobiście w koncercie, będą mogli go posłuchać i zobaczyć. Myślę, że to Dobra Wiadomość 💖

Nie mogę się doczekać zatem przyszłej niedzieli (30 sierpnia 2020 godz. 18.00; Warszawa-Mokotów; ul. Podchorążych 39), gdy ponownie spotkam się z tyloma Sympatycznymi Ludźmi w trakcie koncertu „Piosenki dawnej Warszawy”  

fotografia promująca wydarzenie na facebook'u

Nawet jeśli będziemy musieli siedzieć w maseczkach, w bezpiecznej odległości … 
Cieszę się, że ten pomysł na całoroczny projekt kulturalno - edukacyjny dla seniorów, finansowany przez Miasto Stołeczne Warszawa, znowu jest realizowany. Dzięki niemu mogłam kilka razy spędzić wspaniałe wieczory wśród liter i nut, tworzonych przez warszawskich Przyjaciół. 

Stęskniłam się takimi spotkaniami. A Wy?

... subiektywne Żuławskie Opowieści [ Pierwsza ]

Nie muszę nawet spoglądać na kalendarz. Dobrze wiem, że powoli mija Pierwszy tydzień po moim tegorocznym urlopie, choć ... ubiegła sobota sierpniowa, będącą świętem - wydaje się tak bliska ... pamiętam, że o tej porze kręciłam się po terenie "Orzechowego Dworku". 

Dla mnie miejsca o charakterze Oazy, ulokowanej wygodnie we wsi o nazwie Rychnowo Żuławskie, sąsiadce miasteczka Nowy Dwór Gdański. Okazuje się, że jeżdżą do niego nawet bezpośrednie niemal PKS-y z Wawy. To bardzo dobra wiadomość dla kogoś, kto nie porusza się własnym samochodem 😀 a wie, że jest Ktoś, kto przywita i odwiezie na miejsce docelowe - Jola. Mój żuławski Anioł. 

Z tej soboty mam jeszcze kilka innych wspomnień - niektóre nawet udało się zachować w formie zdjęć. Szczególnie ta tytułowa seria budzi we mnie jakąś lekką nostalgię, a jednocześnie wprawia w dobry nastrój - na swój własny sposób.

foto: FOTON

Nas, Ludzi - uszczęśliwiają różnorodne rzeczy. Mnie w świetne samopoczucie - mimo skwaru trudnego do wytrzymania w wielkomiejskim światku - wprawia myśl, że ... na 99% powrócę na tę część Żuław już we wrześniu - celuję w drugi weekend 11-13 września 2020. Przyjadę wraz z młodszym Synem, który nieoczekiwanie dla mnie, też poczuł potrzebę odwiedzin tego miejsca. Cóż, można się w nim zakochać ... z wielu powodów ...

Autor: W.ue.N.

Wyobraźcie Sobie bowiem, że nagle przekraczacie bramę - wciąż nieźle zachowaną (szkoda, że nie na moich zdjęciach 👿 ). Gdy pójdziecie przed Siebie, mijając pierwszy okazały dom po prawej stronie i się odwrócicie w odpowiednim momencie, ujrzycie go w swojej okazałości - wraz z informacją, że został zbudowany w 1861 roku. U mnie zachował się tak:

Przed Tymi, którzy tutaj zawitali, jeszcze jednak wiele tajemnic do odkrycia - jeśli poczują taki 'zew'. Ja mu uległam - bez zwątpienia 😉, choć daleko mi do widzenia świata oczami Malarzy, bądź Fotografów. 

Czyż jednak można się oprzeć takim zakątkom?

Widok z prywatnego tarasu Gospodarzy: Halinki i Janusza (skarpa)

Staw, w którym nie tylko można łowić ryby w przygotowanej na to "wędkarskiej samotni".
To miejsce z legendą, wg której jest tutaj zatopiony czołg z II wojny światowej.

Jedna z moich "kryjówek" porannych - urocza altanka, w której napisałam mój pierwszy
wiersz na urlopie
- czyli miejsce, do którego na zawsze będę czuła pewien sentyment

Szepcze coś cywilizacja,

hen, gdzieś - w oddali

a tutaj otula mnie cisza

przetykana ptasimi trelami ...

Słońce zagląda przez liście

ciekawe mojego nastroju

a łagodny, swawolny wietrzyk

chmurami się bawi w spokoju ...

Jezioro o poranku - generalnie nie można się w nim kąpać (jest oficjalny zakaz).

Można było jednak - na własną odpowiedzialność - moczyć się do woli przy brzegu,
w te upalne dni.

Aura letnia sprzyjała cały czas - nad wodą można było siedzieć niemal do wieczora
- w stroju kąpielowym także ...

foto: FOTON (prawie to samo spojrzenie, choć inne)

foto: FOTON (jak myślicie, co wskazuję? )

foto: FOTON ( odpowiedź brzmi: pole kukurydzy - rośnie na jednym z brzegów jeziora,
a my z Richim uwielbiamy gotowane kolby tego warzywa )

Spoglądam na te zdjęcia i choć w jakimś stopniu oddają tamte chwile, to ... jednak mam świadomość, że trzeba tak naprawdę tu zawitać samemu i pobyć jakiś czas, by doświadczyć podobnych emocji. Jak twierdzi Jola - właścicielka części domu - wiosna i lato bywają tutaj niezwykle urokliwe. Jesień również jest łaskawa dla Gości Dworku, aczkolwiek ... dla żyjących tutaj na co dzień ludzi, wiąże się z pewnymi obowiązkami. Tęsknię za dawną, polską "złotą jesienią" - taką, gdy wrzesień łagodził przejście z pory letniej, na tą późniejszą, mieniącą się kolejnymi barwami tęczy. Delektuję się myślą, że znowu tam przyjadę. Nawet, jeśli to będzie tylko krótki, weekendowy wypad. Mam nadzieję, że Janusz (Gospodarz "Orzechowego Dworku") znajdzie dla nas znowu pokój - może Trójkę?

Jeśli Ktoś z Was miałby ochotę zawitać w te okolice - 'apel' kieruję w stronę swoich Znajomych o malarskich i fotograficznych, tudzież historycznych pasjach (Arku, Stasiu) z różnych zakątków bez-KRÓLESTWA polskiego - dajcie znać. Będzie miło się z Wami spotkać w tym cudownie baśniowym Świecie 😊 Taki bowiem dla mnie jest teren z domem, na którego ścianie można też dostrzec dawną nazwę: Panderoza.
Jeśli nie wierzycie mnie, zapytajcie o zdanie Komtura Waldka. Malbork w sumie też aż tak daleko nie jest, więc Ekipa Zacna: Beata, Patryk, Waldek plus Iza - w trakcie kolejnych zmian (docelowo Klecie) - mogłaby mnie wtedy odwiedzić ...

PS. mogę pomóc w rezerwacji miejsc lub wskazówkach dotyczących dojazdu ... 

Ja zamierzam się pojawić w terminie 11-13 września 2020 💖

... subiektywne Żuławskie Opowieści [ na Początek ]

Powoli a-KLIMAT-yzuję się 😉 po urlopie w 'Płaskiej Krainie', a dokładniej rzecz ujmując: po wakacyjnym pobycie w wiosce o nazwie Rychnowo Żuławskie, 

foto: FOTON

oddalonej o ok. 3 km od Nowego Dworu Gdańskiego - uroczego miasteczka, którego nie zdążyłam i tym razem zwiedzić. Owszem, miałam ochotę zostać tutaj dłużej. Myśl o powrocie do warszawskiej rzeczywistości, czyli chociażby do mojej sfery zawodowej (Polibuda po wyborach) nie uszczęśliwiała. Ten jednak świat ma swoje "asy w rękawie" - są to konkretne Postacie = Ludzie mieniący się moimi Przyjaciółmi oraz Dobrymi Znajomymi, za którymi się stęskniłam ... 

Dziś spędzam kolejny pełny dzień w Wawie i ... choć bardzo tęsknię za przestrzenią Orzechowego Dworku, to jednak jest mi tutaj dobrze. Może dlatego, że Miasto posiadające w herbie Syrenkę będzie zawsze moim Miejscem = Rodzinnym Gniazdem, do którego zawsze będę czuć sentyment i być może też potrzebę powrotów - o ile zdecyduję się kiedykolwiek opuścić na dłużej, obecną stolicę naszego polskiego ... bez-KRÓLESTWA ( 😈...).

Stąd także mogę przenieść się w przyjazny sobie wymiar liter - może mógłby wyglądać tak?

* * * * *

Nieznajoma Kobieta przekroczyła próg domu, w którym mieli spędzić ten wieczór. Była chyba ostatnim już z listy, ale dość wyczekiwanym gościem. Dostrzegała Jej aurę o barwie głębokiej, spokojnej czerwieni i była ogromnie ciekawa, dlaczego właściwie to ta Niewiasta zasłużyła sobie, na taki Szacunek Gospodarzy. 

... w jaki sposób? ... od kiedy? ... kim Ona jest? - pytania mnożyły się z każdą kolejną minutą. Próbowała się skupić, poskromić budzące się Emocje, które przybierały różne kierunki i kolory - od śnieżnej bieli, przez beże, szarości i granaty do czerni. Przemykały przez duszę, delikatnie czasem zahaczając o ciało, co było najbardziej widoczne w jej rozbieganych oczach. Uważny obserwator mógłby to dość łatwo wychwycić. Nic nie mogła jednak poradzić na to, że ... bardzo chciała rozwiązać tę zagadkę. Była wyzwaniem, zadaniem do wykonania, testem, wyżej postawioną granicą, którą pragnęła przekroczyć. Nowo-przybyła jakby zupełnie nie zdawała sobie sprawy z pewnego poruszenia, jakie wywołała. Przeszła przez pokój i usiadła na jednej z kanap, obitej materiałem w kolorze karminu. Wydawała się zadowolona faktem, że zachowało się dla niej to miejsce. Delikatny uśmiech - taki zupełnie naturalny - rozjaśnił jej twarz. Wypiękniała. Olśniewała.

Może to właśnie ta nagła przemiana, albo raczej ta ciemno-czerwona aura sprawiała, że szybko otoczył ją wianuszek Wielbicieli, zasłaniając widok. Nie czuła jednak poirytowania, natomiast z zaskoczeniem stwierdziła, że wśród nich były zarówno Kobiety, jak i Mężczyźni. Jedni proponowali drinki, drudzy przekąski, trzeci komplementowali. Przyjmowała te objawy atencji ze swobodą, żartując, bądź drocząc się z wybranymi osobami. Odpowiadała na liczne pytania, dotyczące jej ostatnich podróży. Wsłuchała się w jej głos, co pozwoliło usłyszeć fragmenty prowadzonych niedaleko rozmów. Żałowała, że ona sama tak nie potrafi - zdobyć się na odwagę, podejść bliżej, przywitać się i ... może dołączyć do tej wesołej społeczności. Tkwiła więc nadal na kolanach swojego partnera, tego który zaprosił ją na tę dzisiejszą imprezę. Nie miała ochoty się tu pojawić. Wolała raczej zaszyć się pod kołdrą powleczoną świeżo wypraną pościelą wraz z jakąś książką z rodzinnej biblioteki. Teraz jednak nie żałowała, że znowu uległa jego zachciankom.
"Krętymi drogami prowadzą nas niektóre podjęte decyzje ... - zamyśliła się. - Gdyby  jeszcze udało mi się jakoś dyskretnie oddalić, to może ... wyzwoliłabym się wreszcie spod jego wpływu  ..."
- Skoczę do toalety - rzuciła lekko, odwracając się do niego i w przelocie połaskotała swoim oddechem jego policzek. Chwilę później z kocią zwinnością i gracją opuściła objęcia, które jeszcze niedawno otaczały ją, niby mur.  Cichutki stukot obcasów towarzyszył jej krokom, gdy szła w wiadomym tylko sobie kierunku. Spojrzenia pełne podziwu, niekiedy zazdrości lub zainteresowania ocierały się o jej postać - niczym spragnione ramiona słońca, wyciągające się ku tafli wody, z którą nie chce się pożegnać.

foto: FOTON

Była tak pochłonięta swoimi myślami, że zupełnie tego nie zauważała. Umknął jej uwadze również fakt, że i ją otaczała podobna barwą aura. A może nie zdawała sobie z tego sprawy?

Mężczyzna z lekko rozwichrzoną, blond czupryną upił mały łyk ze szklanki. Udało mu się znaleźć wygodne i nie rzucające się specjalnie w oczy miejsce. Nie włączył towarzyszącej mu przy małym stoliku lampy. Postanowił pozostać w przyjemnym mroku, który zwiastował nadejście nocy. Lubił taką porę dnia - szczególnie latem, gdy powietrze powoli nabierało wreszcie orzeźwiającego smaku, a młody wietrzyk rozdmuchiwał różnobarwne zapachy, otaczającej go przyrody. Dawno tutaj nie był. Prawie zapomniał też, że ten dom był świadkiem wielu sympatycznych przyjęć, podczas których prowadziło się różne tematycznie rozmowy. On przyjeżdżał w te okolice po natchnienie, jak również wytchnienie - tu dopiero naprawdę wyciszał się, zwalniał, relaksował. W najróżniejszy sposób. Czasem towarzyszył tym, którzy wiedzę na temat wędkowania mieli dużo większą od niego. Nie łowił jednakże. Siedział i obserwował w milczeniu zmagania człowieka z wodnym światem. Niekiedy notował myśli, które go nawiedzały, by ułożyć z nich później nowe teksty. Oczywiście nie unikał kontaktu z innymi ludźmi. Potrzebował go nawet. Najchętniej prowadził konwersacje z lokalnymi, bądź przyjezdnymi Artystami, którzy odwiedzali Gospodarzy. Były to ciekawe, inspirujące, zaskakujące i ... w dużej mierze zabawne pogawędki, gdyż Towarzystwo charakteryzowało się zarówno wysoką kulturą osobistą, jak również podobnym poczuciem humoru.
Rozważania na moment przerwały mu przytłumione światła z małych lampionów, które właśnie zapalono. Przestrzeń pokoju wypełniła się przyjazną poświatą, odsłaniając lekko - zarysy wyposażenia. Książek tu było wiele. Niektóre stały karnie na półkach wysokich regałów, inne leżały na komodzie, kolejne na potężnym antycznym biurku, a tuż obok - na stoliczku, ulokowała się jakaś nieduża publikacja w czerwonej, miękkiej obwolucie. Barwa przyciągała wzrok, podobnie jak ... pewien symbol, zdobiący przód. Walczył ze sobą - ale tylko chwilę, zdając sobie sprawę, że przegra tę rundę. Ciekawość zwyciężyła - jak zwykle zresztą. Chwilę później już trzymał w dłoniach coś, co przypominało mu wyglądem notes lub pamiętnik. Czym było w istocie? Do kogo należał? Co skrywa? - czuł, jak z każdym pytaniem przyspiesza mu tętno. Rozejrzał się nieznacznie wokół, jakby bał się, że ktoś zwróci uwagę na to, co właśnie robił. Czy miał do tego prawo? Tłumaczył jednak sobie, że jeśli taki przedmiot leży w dostępnym miejscu, to może do niego zajrzeć. Czuł jakąś dziwną dla niego ekscytację. Publikacja przyciągała jakimś bliżej nieokreślonym urokiem. Chciał mu ulec. Nie zwlekając dłużej dotknął okładki, by poznać zawartość. Jego wzrok zatrzymał się na jednej ze stron. Ku swojemu zaskoczeniu ujrzał ... kobietę. Spoglądała na niego z nieśmiałym uśmiechem. Zrobiło mu się gorąco. Te oczy! Bezwiednie zamknął ... "Album?" - przemknęła mu myśl. Odetchnął głęboko, wyciszając wewnętrznie. Trwało to dłuższą chwilę, ale poczuł, że jest gotowy. W nadziei ujrzenia innych jej portretów otworzył go raz jeszcze. Czekała na niego kolejna niespodzianka. Tym razem bowiem ujrzał na białej kartce czarne symbole liter. A te układały się w takie oto słowa:

Zamyślił się, a potem - pod wpływem impulsu - zerknął raz jeszcze na okładkę. Oprócz znaku, który go wcześniej zainteresował, nie odnalazł żadnej wskazówki. Kim był autor? Czy ta sama osoba namalowała portret kobiety i napisała wiersz? Ogarnęła go przemożna chęć odkrycia tej tajemnicy. Wziął znowu głęboki oddech. Potem z namaszczeniem otworzył książeczkę - po raz kolejny.

- Udało ci się zaspokoić ciekawość, Szerloku? 😉 - głęboki, kobiecy alt odwrócił jego uwagę. Znał ten ton. Uniósł powoli głowę, ale niesforne włosy zakłóciły ostrość widzenia. Miał chwilę, aby uzbroić się przed czarem piwnych - może nawet pomarańczowych tęczówek, wpatrzonych w niego z ogromną intensywnością. Mimo wszystko zadrżał, gdy ich oczy się spotkały. - Mowę ci odjęło? Ach! - jej wzrok powędrował do jego dłoni. - Teraz już musisz poznać W.ue.N.a Przebył długą drogę, aby tu się znaleźć. Także dla ciebie ... mój kuzynie po mieczu - pochwycił to jej charakterystyczne mrugnięcie okiem w chwili, gdy wesoło się roześmiała. Nabrał pewności, że to będzie udany wieczór.

Starszy pan żwawym, acz niespiesznym krokiem przemierzał kolejne pomieszczenia domu. Z zachwytem przyglądał się przedmiotom, które stanowiły wysmakowany wystrój. Przywodziły mu na myśl czasy młodości. Okres, który był chyba najszczęśliwszym etapem w jego życiu. Wtedy ją poznał. Nie spodziewał się wcale, że ta znajomość odciśnie tak głęboki ślad na jego duszy. Co on zresztą wtedy wiedział o kobietach? Nic, tak naprawdę. Dopiero ona odkryła przed nim tajemnice i rozkosze świata relacji damsko-męskich. Robiła to z wyczuciem i jawiła mu się jako bajkowa postać - Dobra Wróżka, która może spełnić jego życzenia. Kaprysy. Młodzieńcze zachcianki. Zaspokoić dziecinną ciekawość, towarzyszącą mu wciąż, mimo upływu kolejnych lat. Nie czuł się już dzieckiem. Osiągnął równe dwie dekady ziemskiego życia. Rok wcześniej przeniósł się na stałe do miasteczka, ale nadal miał wrażenie, że nie odkrył jeszcze wielu jego uroków i możliwości, jakie dawało ludziom jego pokroju. Podróżnikom, odkrywcom, tropicielom zagadek, pasjonatom historii, osobom o artystycznych talentach z obszaru malarstwa, rzeźby, fotografii, literatury. Od samego początku polubił wędrówki ulicami i uliczkami, które przypominały mu czasem swoją strukturą gałęzie drzew, rosnących w sadzie jego rodziców. Nigdy nie był pewien, dokąd zaprowadzą go te miejskie szlaki. I to chyba było w tym wszystkim najfajniejsze. Zaskoczenia. Niespodzianki. Nowe Zakątki, które niekiedy stawały się ulubionymi - podobnie jak ludzie, których tam spotykał. Cieszyło go ich towarzystwo oraz otwartość, jaką okazywali prawie każdemu. Gościnność - o której "wielkomiejski zaścianek" powoli zapominał lub wręcz wypierał ze swojej świadomości - nieodmiennie urzekała. Przywodziła na myśl rodzinne strony, bliskich oraz sąsiadów, wśród których się rozwijał. Mieszkańcy tego miasteczku też tacy właśnie byli, choć trochę różnili się od znanych mu ludzi. Barwna i nadwrażliwa czasem na własnym punkcie lokalna 'bohema' mamiła, uwodząc swoją nieokiełznaną energią. Nieduże kluby i małe kafejki odwiedzane przez przedstawicieli tej społeczności, stawały się modne - co oczywiście niezwykle cieszyło ich właścicieli. Barter kwitł: wybrani Artyści za swoją obecność w danej przestrzeni, a czasem wzmiankę w liczących się mediach, mogli liczyć na darmowy poczęstunek. "Na koszt firmy" - mawiano ... Nie dotyczyło to jednak towarzyszących im osób, bądź stałych bywalców - choć ci akurat byli traktowani jeszcze inaczej. On sam miał taką właśnie bliską sercu 'Przystań', w której lubił przesiadywać ze szkłem w ręku. Czuł się tam niemal zadomowiony - prawie zaprzyjaźnił się z właścicielem, często osobiście obsługującym gości. Tego dnia też siedział przy barze i właśnie sięgał po wypełnioną bursztynowym płynem, wysoką szklanicę. Zanim jednak zdążył dotknąć jej brzegiem ust i upić łyk, poczuł czyjąś dłoń na swoim ramieniu. Dotyk go zelektryzował. Był zarówno mocny - jakby ktoś oparł się, próbując zachować równowagę - a jednocześnie wyjątkowo przyjemny.

- Bardzo przepraszam ... - głos, który dotarł do jego uszu niósł za sobą jakieś zmysłowe tony. - Trzeba było jednak posłuchać argumentów rozsądku, zamiast znowu zaufać sercu ... Przyjdzie mi chyba wracać boso z tej imprezy - roześmiała się wesoło, kierując ostatnią wypowiedź raczej w kierunku obsługującego bar mężczyzny, niż jego. Już nawet jej dłoń zniknęła z okolic jego barku, choć miejsce nadal zachowało odrobinę jej ciepła. Oszołomiony przechylił głowę, by przyjrzeć się kobiecie. Z tej odległości mógł podziwiać niezwykłe wzory, wymalowane na skórze wokół oczu uśmiechami, które - jak się później przekonał - co chwila pojawiały się na jej twarzy. Bił od niej jakiś blask, który utrudniał określenie jej wieku. Nie potrafił ocenić, o ile lat była od niego starsza. Nie miało to jednak znaczenia. Nie tym razem. Miał wrażenie, jakby rzuciła na niego jakieś zaklęcie - niczym czarownica z bajek. Wodził za nią wzrokiem, niczym wierny pies. Nie ośmielił się jednak wtedy do niej podejść. Nie była sama. Długo nie mógł o niej zapomnieć. Tkwiła w jego myślach, a on nie miał zamiaru jej stamtąd wypraszać. Pieczołowicie pielęgnował w sobie jej obraz i szukał jej realnej postaci po całym miasteczku. Tracił już powoli nadzieję, gdy znowu Los się do niego uśmiechnął. Przelotnie, gdyż zbyt misterna była to pajęczynka "szczęśliwych trafów". Mógł ją zniszczyć byle podmuch wiatru. Nie wiedział, co zadecydowało ostatecznie o tym, że skorzystał z zaproszenia na to "garden-party". Nikogo w zasadzie tam nie znał, oprócz swojej towarzyszki, ciasno przyklejonej do jego boku. Czuł się niemal jak jakieś trofeum - coś, czym ona przyszła się pochwalić. Dobrze wiedział, że jest kolejnym jej "kaprysem". Lubiła otaczać się ludźmi, którzy odnosili sukcesy. A on je również już miał. Zdążył sobie wyrobić określoną markę i coraz częściej był chętnie witany na różnych wydarzeniach. Szczególnie, że zarówno pod względem wyglądu, jak również inteligencji dorównywał niektórym Sferom z miasteczka. Nie wszędzie jeszcze jednak bywał. Znajomość z "humorzastą panienką" - jak czasem złośliwie nazywał ją (najczęściej w przypływie irytacji ich relacjami) - była mu jednak na rękę. Nauczył się korzystać z okazji i wyzbył wyrzutów sumienia. Ona przecież nie traktowała go serio. Był zabawką, którą nie wiadomo kiedy odrzuci w kąt. Jego czas był ograniczony. Należało liczyć się z tym, że jakiś nowy 'obiekt zauroczenia' pojawi się wkrótce na jej horyzoncie. Było mu to jednakże zupełnie obojętne. Nie wiązał z tą znajomością przyszłości. Tym bardziej, że mimo upływu kolejnych miesięcy, obraz kobiety z 'Przystani' wcale nie tracił ostrości. Szukał jej w mijanych na ulicy osobach. Próbował odnaleźć wśród rozbawionych tłumów na różnych imprezach. Zakradał się do nowo otwieranych knajpek i tych, które już funkcjonowały, zadając szyk. Przyjęcie, w którym obecnie uczestniczył dawało kolejną szansę. Tylko musiał jakoś delikatnie pozbyć się towarzyszki. Rozejrzał się w poszukiwaniu inspiracji. Nagle usztywnił się, co nie uszło uwadze "Rozkapryszonej". 

- Co się stało, Bąbelku? - umalowane usta zbliżyły się do jego policzka, a koniuszek obcego języka musnął płatek jego ucha. 

- Muszę ... muszę ... do łazienki - wydukał wreszcie, przywołując najbardziej prozaiczną przyczynę swojej nieoczekiwanej zmiany w zachowaniu. Nie mógł się niczym zdradzić. Należało wykazać się ostrożnością i taktem. Na szczęście był też niezłym aktorem. Te umiejętności miały się wreszcie przydać. Szczególnie, że pochwycił czyjeś spojrzenie ... trzepotało chwilę, by nieoczekiwanie uciec w inną stronę. Pozostał jednak po nim tęczowy aromat, który delikatnie łaskotał jego nozdrza i wskazywał drogę. Dokąd go to zaprowadzi?

- To ... Twoje zdrowie, kochanie - wysoki, przystojny mężczyzna podał szczupły kieliszek z karminowym płynem kobiecie, do której właśnie podszedł. Uśmiechnął się przy tym ciepło, jak ktoś, kto darzy drugą osobę prawdziwym i niesłabnącym wciąż uczuciem miłości. Owszem, zmieniającym się wraz z upływem kolejnych lat, ale wciąż na tyle silnym, aby odczuwać poruszenie serca. 

- Nasze zdrowie ... kochanie - odwzajemniła uśmiech, a potem przysunęła swój kieliszek do tego, który trzymał w drugiej ręce. Cichutko zagrały brzegi, stykając się w szklanym pocałunku, aż ciemny płyn leciutko zawibrował. - Pamiętam każdą zorganizowaną przez ciebie w trakcie naszego małżeństwa, moją imprezkę urodzinową. W ciągu minionych pięciu lat udawało ci się zawsze mnie zaskoczyć. Teraz też tego doświadczam. To tegoroczne przyjęcie, obecność przyjaciół - także tych ze studenckich lat, różnych artystów ... zapiera mi dech ... - drżącym od emocji głosem zakończyła swoją wypowiedź.

- To nie koniec niespodzianek - szepnął z ustami przy jej wargach. Raptownie przyciągnął ją do siebie, by poczuć ciepło jej ciała i delektować się zapachem używanych perfum. - Teraz zabieram cię do świata dźwięków - poprowadził ją powoli ku jednej z obitych pluszem kanap ich domu. Usiedli obok siebie przytuleni, czekając na występ instrumentów, które miały poddać się całkowicie dotykowi dłoni muzyków zaproszonych na koncert ...

Stojący, zabytkowy zegar wybił kolejną pełną godzinę. Kiedy już echo zmęczyło się naśladowaniem zasłyszanych dźwięków, mógł powrócić do poprzedniego zajęcia. Nic nie powinno już rozproszyć jego uwagi. Czasu miał niewiele. Zapach, który doszedł do jego nozdrzy, zelektryzował wszelkie zmysły. Szybko jednak ulatniał się, wraz z osobą oddalającą się od niego. Dawno nie było w tym domu tyle osób naraz. Zaczynał się gubić pośród bodźców docierających do granic jego duszy i ciała. Odwykł od ludzi. A może zwyczajnie się ... zestarzał. Refleksja nadeszła niespodziewanie, ale zamiast smutku, wywoływała raczej rozbawienie. Chyba nabrał dystansu do siebie przez te ostatnie 14 lat. Doświadczył. Był gotowy na kolejne wyzwania, a nawet nie mógł się ich doczekać.
Prawie niezauważony - nie licząc gromadki goszczących dzieciaków - przemknął cicho do pokoju, pełniącego rolę salonu lub bawialni. Tam zwykle biło serce, tej części domostwa. Nie zawiódł się. Przy wydłużonym stole, na kilkunastu pięknie rzeźbionych krzesłach obitych przyjemnym dla oka i dotyku materiałem, siedziała grupka rozbawionych gości. Przed nimi leżała sporych rozmiarów plansza, kilka kolorowych kostek i pionków, lśniące sztabki złota w miniaturze, banknoty, karty.  Na twarzach zgromadzonych osób malowało się napięcie, oczekiwanie, zdziwienie, zakłopotanie, wściekłość, radość, odprężenie, smutek ... niczym w kasynie, gdy gra toczy się o bardzo wysoką stawkę. Był jednak ktoś, kogo oblicze pozostawało niezmiennie zadowolone i spokojne. Wiedział dlaczego tak jest. Jasno-niebieska, delikatna jak mgiełka w tężniach poświata, otaczała osobę, którą musiał odnaleźć. Na nią czekał. "Przez prawie połowę mojego życia w tej rzeczywistości ..." - pomyślał i rozmyślnie otarł się o jej kolano. Lekko zadrżała, ale nie udało mu się od razu zwrócić jej uwagi na siebie. Właśnie wdała się w rozmowę z kilkoma osobami, siedzącymi nieopodal. Nie wiedział, co było jej tematem. Lekko urażony jej obojętnością, a może raczej ostrożny, postanowił na razie nie rzucać się w oczy. Była to dość prosta sztuczka - potrafił wtopić się w tło. Na dorosłych działała zwykle znakomicie. Dzieciaki bywały bardziej odporne. Szczęśliwie dla niego, te najmłodsze, a nawet i te trochę starsze, zajmowały w tej chwili zupełnie inne pomieszczenia. Mógł więc pozostać niezauważony tak długo, jak chciał ... a raczej - na ile potrafił zapanować nad własnymi emocjami. Ciągle ćwiczył swoją cierpliwość i widzenie świata. Starał się nie ulegać pierwotnym instynktom, które nieoczekiwanie obudziły się w tym wcieleniu. Wymagało to jednak siły woli, a ta ... była wciąż wystawiana na próbę. Tak choćby jak dziś ... Och! Gdyby teraz mógł dorwać pomysłodawcę tego przyjęcia, to ... być może rzuciłby mu się do gardła, wbijając siekacze w miękkie tkanki. Zagniewane myśli wirowały mu w głowie, co nie przeszkadzało śledzić wzrokiem wybranej postaci. Zachowywał w pamięci - niczym nagranie - obrazy ukazujące jej odczucia, zmieniającą się mimikę, spontaniczne gesty. A potem machinalnie porównywał z materiałem wygrzebanym z archiwum wspomnień. Kolejny dowód na potwierdzenie jego tezy, przypieczętował niejako podjętą nagle decyzję. Musiał zaryzykować i dać jej umówiony znak. Tylko ... jak miał to zrobić? Cielesność mu nie sprzyjała. Miał świadomość, że interesują ją zupełnie odmienni od niego przedstawiciele tzw. "brzydkiej płci". Ale ona była mu wyznaczona. Taką legendę usłyszał w wieku 9 lat i wierzył z całego serca, że jest właśnie o nich. Było tak do dnia, w którym odeszła. Zabolało. Próbował zrozumieć. Odgadnąć motywy, ale ... tak naprawdę liczyła się tylko ta miłość do niej - tej, którą niespodziewanie utracił, a teraz miał szansę .... odzyskać? Na co miał czekać?
- Ej, no ... przyjacielu ... zbyt bezpośredni jesteś, jak dla mnie - kobieta roześmiała się wesoło, co skłoniło go do powtórzenia gestów. W pomieszczeniu ponownie zabrzmiał jej dziewczęcy śmiech - reakcja na łaskotki, które wywoływał właśnie, różowy język psa Gospodarzy.

"Nie ma przypadkowych spotkań w Twoim życiu. Każdy napotkany człowiek jest albo lekcją, albo sprawdzianem albo prezentem ... "

* * * * *

Wzrok wciąż skakał po wielokropku, umieszczonym na dole strony. Podniosłam wzrok znad wyjątkowo rozgadanych liter i spojrzałam na wprost - dokładnie z tego samego miejsca, co wygodnie umoszczona w objęciach bezpiecznego materiału osoba ze zdjęcia.

foto: FOTON

 "Ileż to jeszcze ciekawych opowieści kryją stare domy?" - zadałam sama sobie pytanie, po czym wróciłam do ...

[ c.d.n (???) - oto jest pytanie 😎 ]

...opowiem Ci ... Bajkę [ 4 ]

- To nie-by-wa-łe - przesylabizował w napięciu Mistrz, kręcąc z niedowierzaniem głową. Nie wiadomo było tylko, czy zwraca się na głos do siebie, jako Aktora? Reżysera? Scenarzysty? czy może był to raczej komunikat skierowany do kogoś innego. Choćby do małych postaci, wykazujących dziecięcą Ciekawość i z ufnością czekających na rozwój wydarzeń.

 

- Wydaje mi się, że ktoś jednak "Coś!" przeoczył. Miasteczko jest także kolebką ... - nie dokończył zdania, gdyż przerwał je radosny okrzyk:

- ... Krasnali! - małe postacie bardzo się ożywiły na myśl, że to jest ich "pięć minut". Nie mogły sobie pozwolić na "akademicki kwadrans", tak znany Autorowi Bajki 1.2 - były na to zbyt młode.

- Dokładnie tak - potwierdził z uśmiechem Mistrz. I prosimy o tym nie zapominać - gdyby nie odłożył gdzieś berła, to pewnie by teraz nim energicznie potrząsnął. - Przypomnę fakty. Wysłuchaliśmy już Trzech Bajek, które opowiedziały nam Anioły [ Brawo! Ekipo #GaleriaBRUKLIN5 ]. TRZY utwory, niczym w tytule Wydarzenia, które właśnie dziś = SOBOTA = 8 sierpnia 2020 ... będzie miało miejsce w Leśnym Ogrodzie, czyli: "Trzy Muzy, ..." - uśmiechnął się, ale jego oczy spoglądały uważnie na Słuchaczy. - Nadszedł zatem czas, aby ...

- Naprawdę to zrobisz, nasz Pierwszy Królu? - zaszeptały ponownie drobne postacie w czerwonych czapeczkach, a na ich twarzyczkach przysiadł wyraz oczekiwania.

- Oczywiście, że TAK! - Wykrzyknął Ten, który godnie nosił czerwony płaszcz, obszyty delikatnym puchem z anielskich skrzydeł, po czym poprawił machinalnie oznakę władzy. Przywdziewał ją wyłącznie na Takie właśnie Uroczystości i ciągle zapominał, że lekko zsuwała się, gdy wykonywał zamaszyste ruchy głową. - Gotowi? Zatem, kto ma chęć, niechaj słucha lub ... pozwoli i mnie wypowiedzieć te oto słowa:

💚 💗 💚

... opowiem Ci ... Bajkę

"O tym, jak się stałem Ważnym Krasnalkiem ..."

... na dworze Króla K. - dokończył zdanie Nestor, sadowiąc się wygodnie na niebieskiej ławeczce pod oknami Cafe przy Rynku, niczym tronie.

- To było jakieś może zaledwie ... 150 lat temu, czyli wtedy, gdy byłem takim młodziutkim skrzatem, jak wy, moi Mili - Dziadek przywoływał powoli wspomnienia, zakurzone przeżytymi latami. Nie chciał zastanawiać się, ile to już właściwie ziemskiego czasu minęło, odkąd pojawił się w tej Sennej Krainie. Podobało mu się tutaj i uwielbiał wracać do wybranych w okolicy Miejsc. A może działo się tak dlatego, że zwykle Czas Młodości ma kolory tęczy. Tyle jest tych różnobarwnych emocji, które tak niepostrzeżenie przechodzą kolejne poziomy, zaskakując możliwymi odcieniami. Czasem tęsknił do tych momentów ekscytacji, podczas których serce niemalże wyrywało się z piersi ze szczęścia. Nawet na myśl o może banalnych sprawach. - Nie wiem, czy wiecie, ale my Krasnale jesteśmy raczej Osadnikami. Rzadko zdarza się nam wyruszać w podróż, aby znaleźć nowy Dom, którego stajemy się Opiekunem. Możecie więc spróbować sobie wyobrazić, co mogłem czuć, gdy oznajmiono mi, że mam opuścić rodzinne strony i Miejsce, w którym się narodziłem.

- Przerażenie? - drobny chłopczyk o zielonych oczach umościł się wygodniej na jego kolanach.

- Radość chyba raczej. Chciałbym też kiedyś poczuć się jak ci turyści, którzy odwiedzają nasze Miasteczko - rozmarzył się jednak drugi, ukrywając pod powiekami kolor własnych źrenic.

- To ja wam powiem, że odczuwałem te stany niemal na zmianę. Jakaś część mnie obawiała się tego, co może mnie spotkać. Inna z kolei traktowała to jako misję do wykonania. 

- Jak w filmach z ... Siódemką? - starszy o 5 minut wnuczek otworzył oczy, które teraz roziskrzone wpatrywały się w Seniora Rodu.

- Powiedzmy, że ... - starszy pan niespecjalnie miał ochotę na dygresje. Z każdą dekadą coraz bardziej odczuwał upływ czasu. Niekiedy łamało go w kościach, a wtedy bliskość ciepłego kominka była niemal pożądana.

- Przestań Dziadkowi co chwilę przerywać - zielonooki nagle nabrał odwagi, by oznajmić swoje zdanie. - Jak tak będziesz "mielił ozorem bez sensu", to znowu nie zdążymy usłyszeć całej historii. Mama zagoni nas do obiadu, a swojego Tatę postraszy Babcią - ostrzegł brata, przywołując go tym samym do porządku.

- Sam wciąż paplasz - obruszył się wspomniany i pokazał język.

- A czas mija ... - podsumował utarczkę wnuków Mężczyzna, patrząc znacząco na wyświetlającą się na rodowej busoli, godzinę.  

- Już będziemy cicho - zgodny duet przepraszających głosików, przegonił srogi wyraz twarzy Starszego Pana. - Opowiadaj dalej, Dziadku ... - dwie pary, tak różnych pod kątem barwy oczu, wpatrywało się teraz w niego ... z nadzieją? Mruknął coś więc do siebie i podjął przerwaną opowieść.

Wyruszyłem wkrótce, żegnany przez Matkę i Rodzeństwo, które zdążyło znaleźć w okolicy rodzinnej siedziby, własne domostwa. Jako najmłodszy miałem nikłe szanse, aby iść w ich ślady. Ludzie przestali budować, nawet nie powiększali swoich majątków. Ruszyłem boso, niosąc ostatnie buty w tobołku, czyli starej matczynej chuście zawiązanej rogami wokół jednego końca solidnego kijaszka. Wędrowałem niczym ten "Leśny Dziadek" z bajki, którą oglądaliśmy z waszą Mamą na takim starym rzutniku. Przemierzałem wąskie dróżki, bo tymi postanowiłem się poruszać. Spałem zwykle w kielichach kwiatów, które na wieczór zwijały płatki. Czasem gościły mnie pszczoły, częstując swoimi słodkimi wyrobami z zebranego pyłku. Bywało, że podwoziły mnie ślimaki, bądź barwne motyle lub smukłe ważki. Kilka razy nawet, zdążyłem wskoczyć na nasiona dmuchawca, którymi lubił bawić się Wiatr. Niezwykle ciekawa była to podróż, wypełniona lekką tęsknotą za domem, a jednocześnie całą masą przygód. Jedna z nich właśnie, zaprowadziła mnie kiedyś Tutaj, do przycupniętego na zboczu Zamkowej Góry, Miasteczka Aniołów. To był taki ciepły i gwarny dzień, jak dziś - objął ramieniem widok roztaczający się z ławeczki. - Siedziałem w tym samym miejscu co teraz z wami i chłonąłem radosną atmosferę. Ubitymi jasnymi ścieżkami (bowiem wtedy jeszcze nie było tych kamiennych uliczek), wędrowały postacie w czerwonych czapkach. Pośród zielonych liści rosnących gęsto drzew, przypominały leśne poziomki. A może małe biedronki ... - Starszy Pan zamyślił się na chwilę. - Zewsząd dochodziły jakieś wesołe chichoty oraz brzmiała Muzyka. Stawała się coraz głośniejsza, jakby przybliżała się z każdym uderzeniem mojego serca. Niedługo później ujrzałem zadziwiający Orszak, na czele którego majestatycznym krokiem szedł nie kto inny, tylko ... Pierwszy Anioł Miasteczka, obwołany też Królem Krasnali. Towarzyszyły mu różne uśmiechnięte postacie. Niektóre trzymały w rękach mosiężne dzwonki, którymi co chwilę potrząsały, robiąc niesamowity hałas. Większość miała na głowach czapki w kolorze słodkich malin, choć zdarzały się również pomarańczowe, niebieskie, żółte i białe. I nagle poczułem, że ... ten barwny korowód rozbawionych ludków porywa mnie za ręce. Ktoś mi włożył czapkę na głowę, której nie miałem czasu nawet poprawić i prawie zgubiłem po drodze. Potem jakiś inny krasnal przekazał mi, niczym sztafetową pałeczkę jeden z glinianych dzwonków, zachęcając bym go używał dopóki nie wypatrzę kogoś, kto by zastąpił mnie. Tak właśnie było - dokończył swoją Bajkę Mężczyzna, trzymając w lekko drżącej dłoni fotografię sprzed lat ...

foto: Cafe Pensjonat Lanckorona
"Pochód lanckorońskich Krasnoludków prowadzony przez Króla Krasnali - p. Kazimierza Wiśniaka"

* * * * * 

- Jak Ci się podoba moja Bajka? - usłyszałam jeszcze, zanim zamknęłam plik i wyłączyłam wreszcie laptopa. Był najwyższy czas, aby powrócić już z Krainy Słów i ... zdążyć jednak na pociąg do Malborka.

... opowiem Ci ... Bajkę [ 3 ]

- Czy sądzicie, że ja też mogłabym spróbować? - usłyszałam nieoczekiwanie pytanie, dobiegające ze zdjęcia, wyświetlającego się na ekranie laptopa. Od jakiegoś czasu usiłowałam uporządkować pliki, które spontanicznie powoływałam do życia i umieszczałam na dysku. W niektórych ukryły się teksty, w innych obrazy - istny "groch z kapustą", jak się kiedyś mawiało. - Mam już nawet gotową własną ... Opowieść - komunikat, który odebrał mój mózg, ożywił go nieco i spojrzałam na zdjęcie uważniej.

- Naturalnie - uśmiechnęłam się, spoglądając na kolejną anielską postać, która kiedyś narodziła się w Galerii "Bruklin 5" w Stanisławiu Górnym, na terenie ziemi lanckorońskiej. Walizki były spakowane prawie całkowicie i mogłam ponownie powrócić do swojej Krainy Słów. Zrobiłam to zresztą z Wielką Przyjemnością, chwaląc opcję "zaprogramowania" daty publikacji stworzonego wcześniej wpisu.

- Wspaniale! - skrzydlata postać uśmiechnęła się delikatnie, po czym podjęła wątek ... W takim razie - zawahała się jeszcze chwilę, a może tylko chciała nabrać więcej powietrza ...

💗💗💗💗💗

... opowiem Ci ... Bajkę

"O tym, jak to było z pewnym jajkiem ..."

... znalezionym przez jednego z niezwykle Ciekawskich Turystów, który jakiegoś tam dnia zawędrował o poranku w te okolice. Dotarł tu ze swoim aparatem, mając nadzieję, że zachowa na karcie pamięci, nowe obrazy budzącego się Słońca. Nikt spośród podobnych mu pasjonatów fotografii, nigdy nie był pewien, w jakim humorze powróci z Krainy Snów. Gdy było wyspane, pomagało tworzyć niezapomniane kadry. Takie, które wywoływały emocje i chęć oglądania ich od nowa. Choćby na wystawach - najlepiej jego, o czym skrycie marzył. Dawały nadzieję - na nagrody w konkursach oraz ogólną, wewnętrzną radość. Poczucie zadowolenia, które napędzało do dalszej pracy i chęci odkrywania. Na takie ujęcia dziś właśnie liczył, gdy bez słowa skargi pozwolił budzikowi, wyrwać się z sennych wizji bladym świtem. Oj, trudno było oprzeć się pokusie pozostania kolejnych godzin w pachnącej pościeli, na wygodnym szerokim łóżku. Lubił zasypiać tutaj - w domu swojego prywatnego Anioła, w osobie Pani Stasi. Była Kimś więcej dla niego, niż Gospodynią ... była niczym babcia i tak właściwie Ją postrzegał od pierwszego ich spotkania. Uratowała go, nie bacząc na to, że jest na wskroś przemoczony i brudny, podobnie jak jego plecak, który towarzyszył mu kolejny rok. Pamiętał tamten moment, gdy stanął przed drzwiami Jej ukochanego domu. Przywoływał z łatwością emocje, które odczuwał. Nawet jeśli było ich ... tak wiele. Zgubił wtedy mapę, a komórka totalnie się rozładowała. Miał jednak jakąś niesłabnącą nadzieję, że znaleziona po długim przedzieraniu się przez okoliczne lasy droga, zaprowadzi go do celu. Nic jednak nie było w tym świecie takie proste. Gdy już wreszcie zamajaczył się mu na horyzoncie jakiś znak, okazał się być kolejną zagadką. Dwie strzałki dobitnie pokazywały, że znalazł się na rozstaju.
"No i co teraz, brachu?" - osunął się na kolana, prawie bez sił. Ubranie przylgnęło mu do ciała, a plecak z najpotrzebniejszymi rzeczami ciążył tak, jakby zamiast nich, dźwigał kamienie. Był tak zmęczony, że nawet głód przestał mu doskwierać. Marzył tylko o tym, aby zamknąć oczy i ... 

- A co ty tu ... zagubiony Wędrowcze robisz, co? - usłyszał nagle głos i ostatkiem sił uniósł powieki. Z początkowo lekko zamazanego obrazu, zaczęła się wyłaniać postać jakiejś Kobiety, o sympatycznym głosie. Melodia dźwięków podziałała i zdołał się dźwignąć na nogi, by potem przejść jeszcze ileś tam metrów i stanąć przed sporym, nieogrodzonym domem z ładnie utrzymanym trawnikiem przed posesją. - No, to ... jesteśmy na miejscu. Odstąpię ci jeden z naszych pokoi. Nic wielkiego, bo nie wynajmujemy go odwiedzającym okolicę turystom. Jest jednak tam wygodne łóżko, duża kołdra i dwie poduszki, które za kilka chwil powlecze się świeżo upraną pościelą. Łazienkę masz obok, a po drugiej stronie korytarza drugą - z prysznicem. Jeśli chcesz, możesz zamieszkać tu kilka dni, aby nabrać sił przed dalszą podróżą. Nie zostaniesz tu przecież na zawsze, prawda? - roześmiała się, a po jej twarzy przebiegły mimowolne skurcze, pozostawiając w kącikach oczu i warg, ślady drobnych "kurzych łapek". 

- Pewnie ma pani rację. Nie byłoby to raczej możliwe - w uśmiechu krył się smutek, który zmącił błękit jego bystrych oczu. Nagle przygasły, jakby nawet zbladły. Twarz - jeszcze przed chwilą ledwo muśnięta pełnoletnością - dopisała na swoim koncie przynajmniej dekadę. Patrzyła w oblicze kogoś, kto mimo młodego wieku, zyskał już kilka blizn na sercu. Wciąż wyczuwalnych stwardnień, choć nić miała się wchłonąć całkowicie. Nie mogła uwierzyć, że zdążył już poznać gorzki posmak doświadczeń - niczym czekoladek-niespodzianek przesłanych przez Los. W imię czego?

"Czego szukasz, młody Człowieku?" - chciała zapytać, ale słowa nie ośmieliły się opuścić jej ust. Nie była pewna, czy jest gotowa, aby wypełnić swoje zadanie. Przygotowywała się na tę chwilę od lat, ale ... gdy wreszcie nadeszła, ona poczuła, że odczuwa takie zagubienie nową sytuacją, że cały przećwiczony wcześniej plan, rozkruszył się ... niczym glina w dłoniach ceramika.  

Poczuł przyjemny dreszczyk, gdy jakiś wesoły promień słońca połaskotał go ... Tak! dokładnie w prawe ucho, a kolejny złożył pocałunek=stempel na nosie. Zamrugał powiekami, z których zsuwały się ostatnie obrazy wspomnień. "Teraz" zachłannie wdzierało się w jego przestrzeń i to wszelkimi możliwymi zmysłami. Czuł się oszołomiony, a jednocześnie szczęśliwy. I jeszcze ten skarb ukryty pośród nabierających kolejnych kolorów tęczy traw. Był jak Podarunek od Przeznaczenia, które niby nieśmiało chowało się pośród rosnących tu gęsto drzew, a jednocześnie uwodziło echami dawnych Marzeń. Potraktował "Znalezisko" jako Miłą Niespodziankę, która miała mu osłodzić powrót do zwykłego życia, które zostawił poza granicami tej ziemi. Dopóki był tutaj, tamta rzeczywistość nie miała do niego dostępu. Nie mógł jednak w nieskończoność ukrywać się tutaj. Miał do wykonania określoną misję. Nie mógł zawieść. Nie on ...

Klucz zazgrzytał cicho w zamku. Na klatce było ciemno, choć księżyc  - jak zwykle zaglądał w wybrane okna mieszkań. Na chwilę zapatrzył się w jego poświatę. Wyobraził sobie, że żegluje teraz na statku, o którego solidny kadłub cicho odbijają się fale oceanu. 

Inny chrobot przywrócił jego myśli na poprzedni kurs. Otworzył drzwi, by znaleźć się znowu na pokładzie swojej "łajby" - idąc tropem skojarzeń. Marzył, aby wyciągnąć się w swojej kajucie na koi, a potem usnąć ukołysanym żeglarskimi opowieściami. Coś jednak musiał zrobić ze swoim Towarzyszem, który wciąż był zaklęty w jajku. A to miało swoje prawa i potrzeby, które obiecał spełnić - w chwili, gdy odebrał je ziemi. Rzucił plecak na podłogę, po czym odłożył trzymane zawiniątko na komodę, obok kluczy. Nie zdejmując butów wszedł do sypialni i otworzył szafę. Zajmowała niemal całą ścianę, ale mieściła wiele różnych rzeczy. Po dłuższej chwili z triumfem na twarzy wyciągnął starą, wełnianą czapkę. Odnalazł też w jednym z pudeł trochę waty, imitującej podczas świąt śnieg na choince i wrócił ze zdobyczą do miejsca, gdzie spoczywało ... jego jajko.

Z troskliwością umościł je w nieużywanym już nakryciu głowy i otoczył jeszcze sztucznym puchem. Potem zaniósł do swojej pracowni i położył na biurku. Sięgnął ponad jasnym owalem z drobnymi plamkami, który teraz przypominał kamień wyszlifowany przez wodę. Nieduża lampka obudziła się i popatrzyła na to, co właśnie wyłoniło się z ciemności. Długo się przyglądała, zastanawiając, czy kiedyś coś zmieni się w scenerii, oglądanej od powrotu mieszkańca tego lokum. A stałym jej motywem było owo "Coś", co coraz rzadziej leżało spokojnie.

I wreszcie nastał taki dzień, gdy znowu ruszył w kolejną podróż. Narzucił na ramiona swój wyświechtany i pamiętający czasy dawnej świetności plecak, po czym wkroczył na pokład. Wytyczył kurs wg mapy swego przodka, sprawdził przyrządy i siłę wiatru. Połacie materiału rozpostarły swe skrzydła, jakby też czekały na ten moment. Usłyszał delikatny szum - to duet wody z wiatrem miał właśnie kolejną próbę. Stanął prosto, przy sterze i wyobraził sobie, że jest Żeglarzem, zmierzającym do kolejnego portu. "Brakuje mi jeszcze tylko jakiegoś ptaszyska ... " - zaśmiał się do własnych myśli. "Może na najbliższym lądzie rozejrzę się za jakąś papugą?" - obracał pomysł w głowie, próbując podjąć decyzję.

Trach! Niezbyt głośny, ale jednak do wychwycenia dźwięk, odwrócił jego uwagę. Rozejrzał się, ale nie było nigdzie śladu po oceanie, żaglach i odległych światłach latarni. Siedział w swoim ulubionym fotelu z pilotem w ręku, mając przed sobą włączony telewizor. Spojrzał na telefon i z zaskoczeniem zauważył, że chwilę temu wybiła północ. Spał zatem może ... z godzinę - może półtorej. Należało się jednak ruszyć i pościelić łóżko. - Tup, tup, tup - nowe dźwięki wyłoniły się spod płaszcza Nocy. Zaciekawiony ruszył w tamtym kierunku i po chwili ... w przytłumionym świetle lampki, ledwo sięgającym paneli ujrzał ... jakąś małą postać. Wyglądała trochę jak przysłowiowa "kupka nieszczęścia" - nastroszona, szaro-czarna, z małym paseczkiem żółtego, który co kilka sekund rozszczepiał się na dwa. 

- Raaany! Ale się porobiło!? Kim jesteś, Przybyszu z jajka? - odezwał się najspokojniejszym tonem, na jaki teraz potrafił się zdobyć. Czuł, że Gość też jest lekko oszołomiony całą sytuacją. Wydawał się przy tym taki kruchy i bezbronny. Nawet nie próbował rozprostować skrzydeł, jakby nie mając pojęcia, do czego mogłyby mu służyć. - Jak już się powiedziało "A", to należy ciągnąć ten alfabet - powiedział do siebie, podejmując decyzję. Szybkim, niemal kocim, zwinnym ruchem doskoczył do ptaka i nakrył go dłońmi, po czym usadowił na powrót w czapce. Postanowił na razie nie oczyszczać przestrzeni Lokatora ze skorupek jego poprzedniej kryjówki. Należało raczej złowić dla niego jakąś kolację. Rozejrzał się w lekkiej panice po pokoju, by uśmiechnąć się chyba po raz pierwszy z tym - tak charakterystycznym dla "wszelkiej maści Rozrabiaków" - błyskiem w oku. Wywołał go widok kilku latających po pokoju much. TAK, zamierzał sprostać wyzwaniu i ... zapolować, znowu wierząc, że wysiłek się opłaci.

Minął jakiś czas i nowy Lokator zadomowił się na dobre. Czasem można było nawet odnieść wrażenie, że ... świetnie nadaje się na podróżującego ptaka. Tyle, że raczej pasował do pirackiej braci, niż spokojnych rybaków, czy żeglarzy. Wszędzie go było pełno i zaczepiał niemal każdego, kto się napatoczył. Ulubioną jego rozrywką było ... gnębienie Burego Kota sąsiadów z parteru, który codziennie wyruszał na swoje spacery po terenie.

- Wstyd mi za ciebie - mawiał do ptaszyska, biorąc się pod boki. - Ale widocznie już Taka twoja natura - Wrednej Sroki ... 

- Może i tak, a może i nie - odskrzekiwał pyskaty stwór, który w niczym nie przypominał już tamtego puchatego, grzecznego ptasiego dziecka. - Podobno nie można nikogo ... "szufladkować", a ludzie ciągle to robią.

- Masz rację. Nie oznacza to jednak, że mamy bezmyślnie powtarzać ich błędy. Możemy i powinniśmy nawet! zmieniać się, dając sobie przestrzeń na wzajemne odkrywanie - nieoczekiwanie głos zabrała Kobieta, wchodząca do pokoju. W dłoni trzymała kartkę, zapisaną rządkiem zgrabnych liter. - Fajne dla mnie jest to, że nawet taka postać, jak ty - mrugnęła porozumiewawczo do "pierzastego rozbójnika" - bywa inspirująca. Co o tym myślisz? - oderwała wzrok od ptaka, przenosząc swoją uwagę na jego twarz. Przed upływem trzech sekund podała mu skrawek papieru. Zaintrygowany odebrał go z jej chłodnych dłoni, poprawił okulary i ... zaczął czytać:

Usiadłam w parku na ławce

A tuż obok - na drzewie

schowała się sroka -

chyba myśli, że o tym nie wiem..

- Czyżbyś ty, ptaszyno mała,

coś mi zaraz zabrać chciała?

Wisioreczek? Bransoletkę?

Pierścień, broszkę, portmonetkę?

Sroczka tylko dzióbek krzywi,

co mnie śmieszy oraz dziwi

- Cóż za wstrętne pomówienia –

skrzeczy do mnie bez zwątpienia

- Przecież wiem, że kraść jest brzydko,

choć wzbogacić się można szybko

i nie częstuj mnie, proszę - skórką chleba

wolę ślimaki lub ziarna zbóż ... Tego mi potrzeba ...

* * * * * 

- Jeszcze nie wiem, czy to byłby już koniec mojej Baśni - Anielica ze zdjęcia, w które wpatrywałam się od dłuższej chwili, uśmiechnęła się nieśmiało.

- To może być jednak Dobra Opowieść ... - odwzajemniłam serdeczne spojrzenie, myśląc, jakie Anioły spotkają Goście w Leśnym Ogrodzie Renaty i Franka podczas wystawy "Trzy Muzy, Pięć Artystek ..." - 8 sierpnia 2020. A to by mogło oznaczać, że ... opowiedzą nam ... kolejne Bajki 😎