po-między GA(L.)A-k-TYK-a-m(I.) ... słów { 1 }

(*) = wskazówka może się ... przyda: Wyjaśni kilka Aspektów ... ???

 

* * *

– Masz V.szystko? – zapytał, patrząc z jakąś rodzicielską niemal, T.roską w jej oczy.

– TAK! – odpowiedziała krótko. Zbyt E.nigmatycznie. Wzbudziło to w nim jakąś czujność. Lakoniczne komunikaty zupełnie do niej nie pasowały. Znał ją od dawna. Wiedział, że ... 'gadu-L.-stwo' jest jej "Darem NarodzI.n".

– Pokaż mi proszę, swoją CZEK-LI.stę - odpowiedział tylko i wyciągnął ku niej dłoń, aby wzmocnić siłę swojego komunikatu.

Na jej twarzy pojawiło się Z.askoczenie pomieszane z jakimś odcieniem N.iedowierzania. A może to jednak była wyłącznie ...  U.raza. Poczuł się nie-komfortowo, ale wiedział, że musi tak za-reagować. Potrzebowała kogoś, kto byłby nie tylko jak V.iatr. Wiedział, że brakuje jej K.otwic. To Ich przecież szukała przez ostatnie lata. "Czy to jej własna, indywidualnie zlecona A.uto-terapaia?" – zamyślił się na chwilę. Wiedział, że ostatnio nawiązała bliższy kontakt z zatrudnionym przez jego F.irmę P.sycho.logiem. Cieszyło go to. Był przecież I.nicjatorem tej ... "strategii". Potrafił już! U.słyszeć więcej ... i zobacz-yć więcej, niż inni. "Ach! ten mój dziedziczony z pokolenia na pokolenie gen E.mpatii ... moje przekleństwo lub ..." – urwał myśl, jakby sam się przestraszył tego, co mogłoby zostać wypowiedziane na głos. Sam chętnie zasięgnąłby po-rady psycho-logicznej. Ostatnio czuł się trochę przytłoczony tym, co działo się wokoło niego. Jakiś nie-spodziewany CHAOS wdarł się - czy przebojem? - w jego życie. Powodował rE.akcje w jego ciele, których dawno nie od.czuwał. Przeszedł go dreszcz. Czy? był JUŻ? gotów wejść na nową ścieżkę? Czy warto było ryzykować, schodząc z tej już znanej i dawno temu wybranej? Nowa obiecywała wiele, ale ... ta Pierwsza była G.warantem Spokoju, poczucia B.ezpieczeństwa. Tego przecież chciał. Wyciszenia. Może i Nudy. 

Lekko Wy.straszona i Nie-Pewna podała mu swoją podkładkę, na której froncie pyszniła się wydrukowana kartka papieru. Jej P.rywatna "C.heck list-a". Patrzyła z nadzieją, że ... U-Zyska jego A.kceptację. Czemu aż TAK! jej na niej zależało? Nie chciała teraz tego Analiz-owAć. Wyniki mogły być ... de-Motywujące. Ona teraz ... P.rzeC.ież potrzebowała akceptacji i wsparcia, aby ... wyjść znowu! ze swojej własnej "P.rywatnej Strefy .. C.omfortu

– "(...) z Tobą nie Uuuu-miem Wygrać (...) gdy patrzysz mi w Oczy, znów tracę ... G.runt (...) nie-MA Nas, nie ma Nas (...) P.o-C.o? mi się śnisz (...) ???" – jak dobrze, że mogła się p.odeprzeć c.udzymi słowami. Może to był Atut? Taką miała nadzieję. Bała się jednak momentu, gdy jej myśli staną się ... bardziej rzeczywiste. Musiała-by pewnie podjąć trud wyjaśnień. Nie miała na to ochoty w tej chwili ... choć - miała Nadzieję, że ... znów Ktoś "P.oskłada jej (...) C.haos" - będzie miał choćby na TO! -> O!chotę , czyli na ... choćby Taki ... E.ksperyment PR-zykładowy ...

Westchnęła przeciągle ... 

Odebrał z jej rąk zapisane informacje. Miał tylko nadzieję, że ona zupełnie nie zorientuje się, jakie V.rażenie robiła na nim jej ... O!soba. Jego przeszedł mimowolny dreszcz, gdy ich palce dotknęły się w przelocie. C.o ... P.oczuła ona? Bał się zapytać. Obawiał się chyba O!dpowiedzi ..

– Cieszę się, że ... – jakoś tam zapanował nad swoim GŁOS-em. Czuł się, jakby lata doświadczeń ( nie był przecież tym "PIERWSZA-kiem") zniknęły. Jakby był na początku swojej drogi. A ona? Burzyła schematy, do których był przyzwyczajony. "P.o C.o mi to?" - pytanie nadpłynęło dość niespodziewanie. obmywając jego stopy, niczym dotyk Morza / Oceanu.

– WIEM! – przerwała nie-cierpliwie jego Słowa. – Jestem Gotowa na ... V.szystkie Wyzwania, jakie podaruje mi ta misja między Galak-TYK-tyk-ami. Spojrzała przelotnie na zegarek. – Czas nie stoi w miejscu. Rozumiem go, bo ja ... też LUBIĘ, jak Coś! się dzieje – oczy naznaczone Szarościami nabrały jakiegoś CZAR-odziejskiego blasku.

– Wiesz zatem, że ... – Słowa z trudem przeciskały się przez jego zaciśnięte gardło. Może ona mogła START-ować ...  on wciąż miał wrażenie, że potrzebuje jednak ... popracować nad kondycją. 

– Nic już nie wiem – odparła, uśmiechając się za-dziornie. – Ty jednak masz ten swój U-pragniony Wybór. Czas też nie-nagli. Ja, P.oC.zekam ... może @?

– Niechaj ... TAK! będzie – oblizał mimowolnie usta. – Odezwę się, czy bliżej mi do W. czy jednak do A. ... D.AM znać, OK? 

– PowT.órzę: P-o-Czekam ... – odpisała, dodając jeszcze słowa, których nie chciał brać pod Uwagę. – Na razie przecież:
"Nie ma ... Nas ..." -  czyż nie? Ale ... chciałabym  ZA- śpiewać: "(...) Przyjaciół NIGDY niE.. bać się " (...) może to właś-nie ja ... a ten Chaos ... zniknie, gdy ..." – Nie miał pojęcia, jakże bliskie były jej te … s Ł O! w A!

:

* * *

(*) => cd. na  ... LI(nkedIN) lub FB "Pisarskie O L Ś N I E N I A     "

... #Codziennie wpis? Ł-Aaa-uŁ = nie wiem,  CZY? Po-Dołam   

#Usłyszeć(V.)komentarzach pod wpis-em:
"chcę cię ... P.o-C.zytać" 😈

Aż! T.rudno uV.ierzyć - ja iiii .... Okulary ??
{S.tarsza P.ani musi ... }

#PLOTĘ-A.n.Drony

E. - jak ??

E (*) = #POSTAĆzarezerwowana 

* * *

Skąd mógł to wiedzieć? Był zaledwie "PIERWSZA-kiem" lub "ŚWIEŻA-kiem" - jak kto woli. Nawet na tych słynnych Otrzęsinach nikt ani słowem nie wspomniał o ... E. 

"Kim jesteś, nie-Znajoma? Jak Ty na IMIĘ masz?" - zanucił pod nosem, przylepiając niemal nos do szyby. Była zimna i przetykana strużkami słotnego deszczu. Widok był więc lekko zamazany. Dla kogoś, kto nie potrafił szukać, tak. Ale on był przecież kimś zupełnie innym. Nietuzinkowym. Znikał w tłumie wtedy, gdy tego chciał, miał taką potrzebę. Ta 'anonimowość na żądanie" była mu zwyczajnie na rękę. On?? NIC nie musiał. A mógłby wiele. Przykładowo: LENIUCH-ować sobie w najlepsze, rozciągnięty na rozłożonej kanapie. Dlaczego? 

Wyjaśnienie tej sytuacji mogłoby brzmieć: {WYbór} albo krótko i treściwie ... bądź też dłuuugo i szczegółowo. Moim zdaniem - oczywiście, to byłby niemal Idealny moment na E.ksperyment. "Taki malutki w sumie ..." - uśmiechnął się delikatnie pod nosem. Kąciki jego perfekcyjnie skrojonych ust powędrowały w górę, jakby wspinały się na paluszki, by mieć lepszy widok. Oczy w kolorze łagodnych brązów, nabrały lekko bursztynowej barwy. Zafalował tam przez chwilę odcień błękitu, szarości i bieli - kolorów wody i fal. Ktoś stojący z boku mógłby teraz zawyrokować, że ... Tak! Owszem, był = całkiem przystojnym Facetem, po którym [ zmarszczki mimiczne na twarzy ] było widać, że różne doświadczenia życiowe nie omijały go szerokim łukiem. Wręcz przeciwnie. Czyżby? sam je prowokował? Nie-Świadomie? Może jednak - z pewną ... dozą strategii?

Nawet chyba on sam nie był pewien, jakie nazwy mógłby nadać E.mocjom, które ostatnimi czasy częściej go nawiedzały. Czy powodem mogło być to, że wydano mu rozkaz, by ostatecznie zadokował w bezpiecznym porcie? Miał zejść z pokładu zbitego dawno temu z desek i co? "Osiąść na mieliźnie?" - to w ogóle nie była opcja dla niego. Nie wyobrażał sobie, że od określonego dnia będzie zmuszony poruszać się tylko po lądzie. Stabilnym. Ale Nie-znanym przecież. Tam nawet Wiatr był jakiś obcy i nie chciał zdradzać żadnych sekretów Matki Natury. Dlaczego miał się skazywać na taką E.gzystencję? Nie był żadnym 'masochistą', aby zadręczać swoje ciało i umysł w taki sposób - wzbudzając Tęsknotę za wolnością.

Rozbłysk zapalanego światła w jednym z lokali sprawił, że prawie podskoczył. Znowu był w ich świecie. Lokum, nazwane szumnie/dumnie "pokojem dwu-osobowym z łazienką i balkonem", raczej  nie miało szans, by imponować czymś KomuKolwiek. Choćby taki łatwy do zauważenia fakt: do powierzchni całkowitej przynależał "Balkon-iczek" raczej. Wypowiedziane w myślach określenie wręcz ociekało kpiną, sącząc się wąskim strumykiem z ust A.utor.A. Prawda była przecież taka, że:
1. w pokoju ledwo mieściły się rzeczy dwóch mieszkańców: wąskie tapczany, przytulona ciasno do ściany szafa, jakiś stół w miarę pewnie stojący na swoich patyczkowatych nóżkach.
2. łazienka ledwo mieściła malutką umywalkę, kibelek i brodzik o wymiarach może 80 x 80, opatulony plastikową zasłonką w różowe słonie. Stawał w nim przynajmniej co drugi dzień, aby trzymając słuchawkę prysznica, zmyć z siebie ślady stoczonych wojenek z Codziennością.
3. balkon - o czym była już osobna historyjka ... - w zasadzie miał chyba podobne wymiary do brodzika. Maksymalnie było to 1 x 1 m. Gdy organizowali imprezę, to odpuszczali zasadę: "nie-Palimy w mieszkaniu". Miłośników tejże tytoniowej Używki było zdecydowanie więcej niż tych, którzy preferowali zdrowy styl życia. "Szlugi" odpadały u nich na wstępie. Nie było żadnych negocjacji. Reguły były Twarde, ale i znane. 

Nie narzekał jednak aż tak bardzo. Cieszył się po prostu tym, co zostało mu ofiarowane. A właśnie otrzymał Wyjątkowy Podarunek. Miał trochę czasu, aby korzystać z niego, ile starczy mu sił lub ochoty. 

E.uforia ze szturmem dopadła jego ciała i duszy. Perspektywa podejmowania wreszcie! Samodzielnych, własnych Decyzji ... uskrzydlała! Miał tu swoją przestrzeń, sprzyjającą indywidualnym Wyborom. Nie czuł nacisku, ani uścisku na gardle. Dobra, ok ... może jedynie trochę musiał się LI.czyć ze swoim współ-lokatorem. Szczęśliwie, więcej go nie było w ich wspólnie oswajanej krainie, niż tam był. Koczował z upodobaniem wielkim po innych pokojach macierzystego Akademika. Własny, traktował niczym hotel - zbyt drogi w utrzymaniu, choć ... dla Odmiany, można w nim było poszaleć.

Jemu osobiście zupełnie nie przeszkadzały te codzienne czynności. Rutyna miała jakiś swój Urok, dawała poczucie bezpieczeństwa oraz spokoju. Metodycznie sprzątał i prał, unikając pozostawiania ciuchów już jakoś przechodzonych - chociażby po krzesłach i podłodze, czy tapczanach. Miał czasem wrażenie, że mieszka sam. Jest niczym pojedyncza wysepka na wodzie albo okręcik dryfujący czasem po falach, choć też niekiedy pchany przez Wiatr lub napędzany siłą własnych mięśni. Doceniał fakt, że mógł w spokoju realizować różnorakie hobby. Zainteresowań miał bardzo dużo. Zgłębiał. Analizował. Nareszcie! Mógł i ...

E.ksperymentował. Lubił sprawdzać i testować określone idee lub zjawiska. Potrzebował zgłębiać oraz odkrywać sekrety, które otaczały go zewsząd. Tajemnice kryły się wszędzie. W Ludziach również. Ona taką miała. Drgnął na myśl o jej dłoniach. Z przyjemnością obserwował chwile, kiedy - już stojąc na swoim balkonie w bloku wybudowanym dokładnie naprzeciw - rozczesywała długie, ciemne i chyba gęste włosy. Szczotka o drewnianym uchwycie, powolutku gładziła jej kosmyki, które psotnie splatały się ze sobą, robiąc bałagan na jej głowie. Loczki nie zawsze dawały się zdyscyplinować. Jakby żyły własnym życiem i według własnej koncepcji. Było w tym coś hipnotyzującego. Podobnie jak momenty, w których stawała wyprostowana niemal jak struna [ miała kształtną sylwetkę ] i zapalała papierosa. Obserwował, jak dym tańczy wokół niej. Prawie zazdrościł mu tej bliskości z nią. Nawet jeśli trwała ułamki sekund. Z żalem myślał, że w tej dokładnie chwili ... mógłby z przyjemnością zamienić się fizycznością z papierosem. Ten dotykał jej ust, zlizując ślady karminowej szminki. 

Domyślał się, że nieubłagana statystyka jest przeciwko niemu. W jakich okolicznościach miałby szansę poznać ją osobiście? Dotknąć ręki na przywitanie? Byłaby ciepła i mięsista, czy ... może chłodna i silna. Wolałby to drugie. Kobiece dłonie mogły takie akurat być. Natomiast "ciepła i mięsista" powinna być raczej ... damska pierś lub pupa. Prawie się rozmarzył, wyobrażając sobie, jak - O! Tak! trzyma mocno jej kibić w tańcu. Zadrżał pod wpływem obrazów, ukazujących mu powoli płynące minuty, podczas których on ... ostrożnie E.ksplorował palcami jej ciało, zmierzając z góry na dół. Ach! Och! ileż by dał, aby przybliżyć teraz jej twarz do swojej i niemal wskoczyć w toń jej szarawych może oczu. Widział w niej jakiś żywioł i ... nie był pewien, co ma z tą obserwacją zrobić. Jak z niej skorzystać?

Cicho otworzył 'balkonowe drzwi' i w cieniu ściany przyglądał się jej dalej. Nieoczekiwanie wśród biało-szarawych kłębuszków tytoniowego smogu, poruszył się jakiś ciemniejszy kształt. Z gracją zmienił położenie, aby zbliżyć się do jej ciała. "Grafitowy KOT" - pomyślał zaskoczony. "Czy ma jakieś Czarodziejskie Moce = chociażby taki: uśmiech? zostawiany niemal każdorazowo przez ową postać wąsatą z opowieści o "Alicji w Krainie ...". Kot usadowił się po chwili na wąziutkim parapecie, nadstawiając swój puchaty łepek pod wolną dłoń. Miauknął cichutko, zapraszająco, a potem wzmocnił jeszcze przekaz przeciągłym mruczeniem, urywającym się nagle i znikającym za powiewem Wiatru.

Dłoń ozdobiona jedynie srebrnym 'kółeczkiem z dziurką' na serdecznym palcu lewej dłoni, opadła miękko. Schowała się w ciemno-szarym futrze, podrażniając miejsce za uszami, a potem grzbiecie. Przełknął nerwowo ślinę. Wyobraził sobie teraz, że chętnie wcieliłby się w taką rolę kota. Prężyłby się pod jej dotykiem, mruczał by nawet, a może i leciutko ... podrapał? pozostawiając od siebie znak? Kuszące były to wizje. Może zanadto nawet było w nich - jak dla niego, przynajmniej - tych E.mocji. Serce nie chciało się uspokoić. Wygrywało jakieś tylko sobie znane nuty, melodie. 

- Znowu? Czemu gapisz się na panią E.?? - zadał sam sobie pytanie na głos. Nie wiedzieć po co. Był świadomy tego, co właśnie robił. W myślach. W wyobraźni kreował Rzeczywistość. W tej jego wymarzonej ... właśnie - 

- była Intrygującą ... E.nigmą - Zagadkową, ale jednak ... MAszyną. Czy mieli jakąś Przyszłość ?? Czy jego Atut - wysokie IQ - było w stanie podołać takiemu zadaniu (**) ??

 
#wpisINSPIROWANY

* * *

zaDAnie numer DWA (**)
Sprawdź = oblicz i podaj Wyniki:
1. ile razy LI-tera " E. " została użyta w powyższym tekście?
2. ile 'Aktywnych LInków' ukryłam { za-SZYFR-owałam } w treści tego piątkowego wpisu?

Odpowiedzi (Dobre 😈) proszę zamieszczać w komentarzach lub w sekcji "Dyskusja" -> TUTAJ 💥

czyt.: "Si Si ... aR" :)

Uwielbiam mówić oraz pisać ... własnym Szyfrem 😈

Częściej też ostatnio łapię się na tym, że ta moja wrodzona (czy to jest już = TaLent ? nie wiem ...) Natura BADA-cza daje o sobie znać. Czy to Dobrze, czy też Źle? Kolejne pytanie CZEKA na swoją 'Czek-Listę'.

Wątek #CCR pojawił mi się dopiero Dziś - data do kalendarza: 12 Listopad 2020
Dzięki Uroczej Katarzynie z Wrocławia, którą poznałam w podróży po gaLaktyce, czy też Przestrzeni LI.
Poczułam się ... Hmmm ... za-UROCZ-onA, w- lub też na-KRĘCONA, ponieważ obszar taki jak choćby właśnie K.ultura - przyspiesza mi przepływ krwi ... podobnie jak słówko: B.IZNES
[ #inaczejŻARCIK ]

Być może otworzyłam sobie jakieś nowe drzwi. Niewykluczone, że ta Ścieżka => CCR, to całkiem niezły trop, Kierunek Rozwoju. Bliska sercu, poglądom, doświadczeniom. Nie wiem jeszcze gdzie mnie zaprowadzi. Lubię jednak Niespodzianki, bo niekiedy okazują się naprawdę wartościowym Prezentem. Trzeba tylko chyba chcieć dostrzec w nich to Coś! dla siebie. Tu i teraz = "Chwilo, Trwaj" (chciałoby się krzyknąć całkiem gromko, ale ... co na to moi sąsiedzi z bloku? ) 😉 

Nigdy nie zdarzyło mi się jeszcze Wybrać w podróż do Wrocławia. Wciąż tylko to sobie obiecuję i odkładam na tzw. 'potem' lub 'kiedyś'. Czy dobrych dokonuję Wyborów? Wierzę, że tak jest. A jeśli nie, to zapewne łatwiej mi to będzie ocenić już z perspektywy czasu. Cóż, najWyżej przyjdzie mi znowu zWeryfikować swoje poglądy. Nie ma w tym nic w sumie chyba złego. Wa-Wa też potrafi objawić swoje Piękno - piszę to ja, właściwie rodowita mieszkanka obecnej stolicy. Nie miałabym w sumie nic przeciwko, aby tutaj właśnie rozpocząć budowę ... Społeczności Skupionej wokół Kultury [ CCR ].

uwaga: OFERTA = PROPOZYCJA
Chętnie, a nawet bardzo Chętnie podejmę Rozmowy z osobami, których ten wątek również zaciekawił. Odważnych zapraszam do kontaktu, choćby poprzez komentarze pod tym wpisem. Można też próbować odnaleźć mnie w gaLaktyce między-biznesowej = LI.

 

W.a-W.a - dnia 11.11.20.20

[ #INACZEJżarcik ]

#ListopadoweREFLEKSY

... do mnie MÓW

🔑  

wierszem do mnie mów
mów wierszem
w magię znaków
zamień myśli Swe najgłębsze

zaplecionych w warkocze liter słów
tak łatwo nie rozwieje wiatr
i może zachowasz odczuć tęczę
gdy na pamięci czas odciśnie swój ślad...

Warszawa; 2009

🔓

Tak, napisałam kiedyś - dość spontanicznie, jak się Niektórzy z Was zapewne domyślają 😉 - takie właśnie frazy. Jak zresztą większość tego rodzaju utworów (liryka) co jakiś czas mi o sobie przypominają. Niekiedy dość znienacka i choć ja raczej lubię niespodzianki, bywa że wywołują u mnie różne reakcje. Nie uważam się bowiem za poetkę. Może co najwyżej za amatorkę w tym obszarze, choć mam swój gust. Powiadają, że z takowym lepiej nie dyskutować ...

Obecnie skupiam się bardziej na epice i będę walczyć do końca. Tak sobie obiecałam - że zrobię tyle, ile będę w stanie, aby podołać wyzwaniu. Owszem, lekki stresik może i jest, bo jak do tej pory żadna z podejmowanych przeze mnie prób ukończenia tekstu, nie powiodła się. Może brakowało mi wewnętrznej motywacji lub poczucia sprawczości. Wyczytałam ostatnio na LinkedIN'ie, że nadal niejako "rządzi" lektura "7 nawyków skutecznego działania". 

Pierwszy dowodzi: "Bądź proAktywny/-na" (chciałoby się dodać formę żeńską).

Dochodzę do wniosku, że mogę spróbować wcielić taki sposób myślenia w swoje życie. Wszak pozostaje to w zgodzie z filozofią Huny - o czym ostatnio wspominałam w innej przestrzeni. Tam też cyfra siedem ma znaczenie. Nawyki są tam jakby - Zasadami. O samej idei opowiedział mi w poprzednim roku, pewien Niesamowity dla mnie Człowiek, do którego niekiedy zwracam się żartobliwie, per: "Panie Rybo".
Szczęśliwie dla mnie, On mi to wybacza, bądź toleruje moje indywidualne 'bziki' - jak mniemam 😉

Wracając do tematu proaktywności i zasad Huny. Pierwsza z nich brzmi tak:
1. Świat jest tym, czym myślisz, że jest

Podobno cierpliwość jest cnotą. Może czasem ... Z pewnością jest przydatna, jeśli ktoś lubi łamigłówki. Zagadki. Szarady itp. Bywa, że na pozór zupełnie odrębne wątki łączy COŚ. Trzeba tylko To odnaleźć 🔑

Moje wskazówki - w punktach, czyli: "(...) wolnoć Tomku (...)" 😎

1. Plotę sobie - w myśl powyższych słów ostatnich

2. Miewam różnorakie nawyki - obawiam się, że nie wszystkie skutecznie wpływają na moje działania, a niektóre mogą być nawet ... naganne. Choćby taki kaprys, jak kawa na sam koniec dnia.

3. Czasem lubię wchodzić w rolę pro-Aktywnej osoby i inicjować jakąś akcję - zwykle jednak liczę głównie na siebie. Zachęcona przez  Aniołkę  postanowiłam skupić uwagę na literce "F. jak ...". I wtedy, zupełnie nieoczekiwanie - w głowie pojawiło mi się to imię:

4. FRANK - wiadomość od wspomnianego już Pana Ryby delikatnie zabrzęczała mi z samego rana. Messenger'em podesłał mi swoje propozycje (nie zważając nawet, że uaktualniłam listę Bohaterów o G.abriela ... zaczepny żarcik, nic więcej! )

5. Tak, Frank = Franciszek w rzeczywistości, pojawił się całkiem spontanicznie, aczkolwiek ta zbieżność myśli z Człowiekiem, którego uważam za Przyjaciela przeważyła szalę. Tak oto kolejna postać zyskała trochę ... 'F.izyczności', co bardzo mnie osobiście cieszy.

Ktoś miałby chęć dołączyć do zabawy?
Potrzebne jakieś następne wskazówki?

Notes wszak mam 😁

#mojeSposobyNaDystansSpołeczny

#zPrzymrużeniemOka

... s-PLOTĘ te Litery

- Serio? Jak? - Buzia mojej cudnej Aniołki od JustyAny (*)  jak zwykle wyrażała ... Ciekawość. A może jednak - niedowierzanie.

(*) tak lubię pisać imię, jednej z Najbardziej Niezwykłych Kobiet, jakie zdarzyło mi się poznać ostatnimi laty. Wielbiciele Jej talentu ceramicznego zapewne dobrze już wiedzą, o Kim myślę teraz. Tych, którzy jeszcze nie mieli przyjemności osobiście poznać, spieszę pocieszyć, że mogą zrobić to w bardzo łatwy sposób. Udając się mianowicie na południe, w okolice malowniczej Lanckorony (blisko dawnej Stolicy Polski), a dokładnie do miejsca, które zwie się "Galeria Bruklin 5"  Tak, wiem ... teraz wcale nie jest to takie proste. Cała Polska w końcu w czerwonej strefie. "COVID" - słowo roku 2020. Choć ostro konkuruje z nim ostatnio - inne. Wielka szkoda, jeśli wziąć pod uwagę, jak wiele jest wyrazów, które niosą dużo bardziej przyjemny przekaz. Wracając jednak do ... "wątku dla Ciekawskich" 😉 wskazówka: KLIK-nij w niebieski i poczytaj o Autorce tejże.

Aniołka autorstwa Justyny Mielcarek

- Znowu siedzisz więcej w domu, a od kilku dni nie ruszyłaś do przodu z tym tekstem na konkurs. Czyżby ... "słomiany zapał"? A może zrzucisz to na karb "braku Weny" lub listopadowej nostalgii? - usłyszałam jeszcze.

Popatrzyłam na Nią, a następnie - przez szybę - na warszawski, późnojesienny mrok i poczułam, że potrzebuję otulić się literami. Najchętniej takimi ciasno splecionymi z dźwiękami, które mnie rozgrzeją swoją energią. Wystarczyło kilka chwil=kliknięć, aby uruchomić płytę. Spodziewałam się, że wprawię w ruch tę, którą w ubiegłym roku otrzymałam w prezencie od Dziewczyn z Wieża BAJZEL. Zatęskniłam za Ich energetycznymi kompozycjami literacko-muzycznymi. Ku swojemu zaskoczeniu, usłyszałam jednak Coś zupełnie innego i ... nieoczekiwanie dla siebie przeniosłam się w przeszłość. 

To zabawne, ale ... znowu miałam naście. Jakże podziwiałam Jego Talent do takiego władania słowami - że o nutach nie wspomnę. Ciekawe, czy też kiedyś uwiódł Was swoją twórczością Marek Grechuta. A jeśli tak, to w jakim wieku się to Wam przydarzyło, bądź w jakich okolicznościach?
[ chętnie po-Czytam komentarze pod wpisem 😈 ]

Słuchałam kolejnych utworów i nagle pomyślałam sobie, że tak właśnie s-plecione litery w jakiś sposób ukształtowały moje postrzeganie tego świata. Są dla mnie wzorem i motywują do pracy nad własnymi tekstami. Niekiedy dają tak potrzebny zastrzyk inspiracji. A może zadziałało coś zupełnie innego?

- Wiesz, czasem chyba ja też nie wiem  "(...) jak pozbierać myśli (...)". Bywa, że jest ich za dużo, a innym razem prawie wcale. Poza tym ... chyba miałam nadzieję, że zabawa w wymyślanie imion Bohaterom tej mojej potencjalnej jesiennej powieści, jakoś bardziej się rozwinie. - dodałam mimowolnie. Może na swoją obronę, a może by wreszcie komuś się wyżalić. Moja Aniołka dziś jednak nie zamierzała być tylko słuchaczem.

- Dlaczego mnie nie zaproponowałaś udziału? - jej lekko zadarty nos podniósł się nieznacznie do góry, będąc niezbitym dowodem na to, że czuje się obrażona.

- Chciałabyś nadać jakiejś postaci imię? - spytałam zaskoczona. Przyznaję, że nie przyszło mi do głowy, aby o tym z nią rozmawiać. 

- Też, ale nie tylko ... - odparła, uśmiechając się psotnie.

- To na tym nie koniec? - zdziwiłam się, chociaż ... chyba nie powinnam. Mieszkała przecież ze mną od kilku miesięcy i zdążyłam trochę ją poznać. Co nie zmieniało faktu, że wciąż sprawiała mi niespodzianki. Takie właśnie jak ta. Usadowiłam się więc wygodnie na kanapie z laptopem na kolanach i zaczęłam pisać to, o czym mi opowiadała. 

"Hmmm ... G. jak - GABRIEL ... Może i ma to sens" - pomyślałam jeszcze, patrząc na kolejne litery, układające się w zdania. Jak już napisałam "A", to ... 😎

#ImięDlaBohatera  

# JESIENNY … konkurs