TAK, miało się ...

zdarzyć wiele różnych rzeczy - z pewnością większość z nas mogłaby tak powiedzieć, bo jednak jakieś tam plany człowiek robi 😉
W moim przypadku miały to być m.in.:
> kolejne wyprawy do Lanckorony oraz na Żuławy - aby realizować nasz nowy fotograficzno-literacki PROJEKT
> udział w koncertach zaprzyjaźnionych Artystów lub Zespołów, improwizowanych spektaklach, spotkaniach literackich i tych zupełnie prywatnych - przy kawie choćby
> przejażdżki rowerowe po pracy = reset od zadziwiającego mnie wciąż świata akademickiego 💥

A tymczasem co? Kolejny miesiąc siedzę w domu ...
myśląc sobie niekiedy 😁 że może "nie ma tego złego", ponieważ gdyby nie to "zamieszanie" z kwarantanną, nie stworzyłabym sobie takiej oto przestrzeni i nie napisałabym tylu nowych tekstów (pod wpływem inspiracji płynących od moich Znajomych o Artystycznych Talentach).
Otóż kolejny => do następnego Rewelacyjnego zdjęcia Gosi.

*****

„Kto by pomyślał, że znowu się tu pojawię. Ja!” – słowa, z jakimś dziecięcym uporem trzymały się jej mocno, odkąd się obudziła do momentu, gdy przekroczyła bramę boczną. A potem, już na kampusie - nagle zaczęły podskakiwać wokół niej, ekscytując się chyba coraz bardziej całą sytuacją - oto Los spłatał jej kolejnego figla. A ona się na niego oczywiście nabrała, ale …

… no, jakaś taka trochę skołowana była tamtego dnia, gdy zadzwonił nieoczekiwanie z tą wiadomością i zaproszeniem. Marzyła wtedy tylko o tym, aby coś zjeść i dać nura pod kołdrę, zapadając jak najszybciej w sen. Najlepiej taki, który nie dotyczył każdego dnia staczanych przez nią bojów w pracy. Jak przez mgłę pamiętała tę rozmowę i w zasadzie długo nie była świadoma tego, na co się zgodziła.

Tak naprawdę marzyła o studiach na Uniwerku. Uczelnia jawiła się jej jako Najlepsza w rodzinnym mieście i na dodatek była umiejscowiona w niezwykle malowniczym ciągu komunikacyjnym. Otoczenie inspirowało ją, pobudzało jakieś nieuświadomione wcześniej talenty. Co prawda upatrzony Wydział mieścił się zupełnie gdzie indziej, ale nie miało to znaczenia. Ważna była przynależność do tej akurat studenckiej Braci. Niestety, cały ten barwny światek zbyt szybko ją wciągnął w swój wir i … cóż, zawaliła rok. Rodzice byli wściekli, bo oczywiście według nich stanowiło to niemal „plamę na honorze”. Każde, wręcz przemknęło z sukcesami przez lata, spędzone na wybranych przez siebie alma mater, gdzie oczywiście dostali się przy pierwszym podejściu. Rodzicielka – licząca się obecnie Biznes Woman ukończyła oczywiście SGH. Ojciec zaś, wciąż był związany emocjonalnie z Polibudą, gdzie dawał gościnne wykłady lub pojawiał się na ważniejszych uroczystościach. Niestety nie odziedziczyła po żadnym talentów, które indywidualnie przejawiali. Akceptowali tę jej ‘inność’ – jak widać jednak, tylko do momentu pierwszego poważniejszego potknięcia.

- Hej, nie przejmuj się. „Rok w plecy” to jeszcze nie koniec świata – pocieszał ją wtedy Kumpel z roku, któremu również barwna studencka codzienność pokrzyżowała plany. On zamierzał zostać i powtórnie zrekrutować się na pierwszy rok. Ona tego już nie chciała. Porażka zabolała na tyle, że przeszła jej ochota dalszego realizowania wcześniej ustalonych celów. Prywatne uczelnie nie wchodziły w grę, gdyż rodzice dali jej dostatecznie odczuć swoje niezadowolenie. Niespecjalnie było w czym wybierać, a … nie uśmiechała się jej przysłowiowa „praca na zmywaku”. I wtedy Los nagle wyciągnął pomocną dłoń. Trafiła tutaj, na Polibudę – Uczelnię Techniczną skrywającą pewną tajemnicę. Funkcjonował tu bowiem Wydział, który oprócz aspektów analitycznych, przekazywał również wiedzę z obszaru socjologii oraz nauk społecznych. Pięć lat minęło może nawet trochę za szybko. Najpierw tytuł licencjata obroniony na „celujący”, potem magistra z podobną oceną. Uwierzyła wtedy, że może wiele osiągnąć, że oferty pracy popłyną lawiną, a ona będzie tylko wyławiać te, które przypominają złote rybki. Działalność w kole fotograficznym dawała dodatkowy atut. Miała na siebie tyle pomysłów! Cieszyła się, że opuszcza mury tego Gmaszyska. Dało jej schronienie, ale … cóż, nie było tym Wymarzonym. W tym tkwił problem. To dlatego odmówiła dalszego kształcenia i poszerzenia struktur akademickich. Nie rozumiała dlaczego Piotr – utalentowany kolega z koła, studiujący na innym Wydziale – zdecydował się na taki właśnie krok.

Przekroczyła drzwi bocznego wejścia, tego przez które wchodziło się od strony jednego z mniejszych dziedzińców, zeszła po schodkach i wkrótce znalazła się prawie na miejscu. Przystanęła na chwilę, chcąc zatrzymać definitywnie tę falę wspomnień. Cel był w zasięgu. Dzieliło ją od niego może 15-20 metrów? Kiepska była w ocenie odległości. Wyjęła z torebki telefon, sprawdziła godzinę i wyciszyła urządzenie. Byłoby niezręcznie, gdyby komórka nagle zaczęła wydzwaniać jej ulubioną piosenkę.

„Co to by byłooo … „ – aż uśmiechnęła się szeroko na myśl, która właśnie przyszła jej do głowy z chwilą, gdy ponownie ruszyła w kierunku przestrzeni Klubu Absolwenta  – „Ciekawe, jak by zareagowało to Szacowne Grono profesorskie i sam Piotr, gdyby nagle podczas wznoszenia toastu za jego habilitację, z mojej torebki popłynęły słowa: „MIAŁO SIĘ DZIAĆ, DZIAĆ! TYLE MIAŁO SIĘ STAĆ!” 🎵

foto: Małgorzata Gajos
projekt "Rok na Żuławach" oraz "Rok w Lanckoronie"
publikuje na stronie: malgorzatag.flog.pl

Jak Być Czarującą ...?

Pytanie tytułowe nie do końca brzmi tak, jak na blogu HELPA, który prowadzi KOBIETA poznana przeze mnie w jakiejś przestrzeni praskiej części Warszawy, kilka lat temu.

Anna Różyk = o Niej bowiem mowa w tym moim spontanicznym wpisie, była już wtedy szczęśliwą Mamą i absolwentką jednego z kierunków związanych z żywnością i procesami jej przetwarzania. Ukończyła natomiast wtedy jakoś 'świeżo', pewien ... hmmm - nazwijmy to Program Mentorski. 

Efektem była własna działalność, która od początku => od Marzenia, które kiedyś zakiełkowało w głowie => przez radości i smutki matczynej codzienności oraz liczne eksperymenty => doprowadziła do tego, że DZIŚ! Firma stworzona z drugą - podobnie Niezwykłą Kobietą zapewne - pomaga innym Mamom zyskać Moc Czarowania. W jaki sposób można się o tym przekonać? Oto moja "CZEK 😎 lista"

krok 1.

Najpierw proponuję obejrzeć ten oto FILMIK, który powinien dać pierwszą wskazówkę Zainteresowanym - Tym z chęcią odkrywania ...

krok 2.

Sięgnijcie pamięcią do chwil, gdy Wasza Mama zamieniała się w Czarodziejkę. 

Co wtedy robiła, że taki obraz miała w Waszych oczach?

krok 3.

Jeśli macie już własne Pociechy, odszukajcie wspomnienie momentów, w których świadomość, że staliście się nagle dla Kogoś 👶👧👦 całym światem 💗, przyprawiała o przyspieszone bicie serca i zawrót głowy.

krok 4.

Odpowiedzcie na pytanie konkursowe Dziewczyn z HELPA, czyli:

"Co sprawia, że czujesz się Czarującą mamą?"

krok 5.

Jeśli wciąż za mało drzemie w Tobie wiary w umiejętność czarowania, sięgnij proszę po produkty oferowane przez Anię z HELPA i ... zacznij DZIŚ! swoją własną przygodę z rzucaniem zaklęć 😊 posiłki dla Twoich Pociech wnet zamienią się w ... pyszne śniadanka, obiadki i kolacje, które szybko będą znikały w głodnych buźkach. A Wy, Drogie Mamy - zbliża się przecież Wasze Święto 💝 - będziecie pewne, że dajecie i swoim Dzieciom i Sobie najlepszy Prezent = ZDROWIE

... jak mogłaby brzmieć moja odpowiedź na pytanie konkursowe? Chyba tak:

Czuję się "Czarującą Mamą", ponieważ mimo faktu, że moi Synowie już dawno wyrośli ze wspólnego snucia baśni, to ja dzięki Nim właśnie, wciąż posiadam taką umiejętność ... i wciąż = sprawia mi to wiele Radochy 💖

Niedawno przytoczyłam wiersz dedykowany ... Skorpionowi, choć dużo we mnie obecnie sympatii do RAKa 😉 Teraz może czas, aby pokazać, jaki utwór udało mi się wy-Czarować dla Wagi ...

💗💗💗

WYZNANIE

Twoje włosy – jasne
nie tak jak moje
łaskoczą mnie
czasem
po policzku, nosie lub szyi

Twoje oczy – niebieskie
nie tak jak moje
patrzą na mnie
czasem
ze zdziwieniem, rozbawieniem lub złością

Twoje usta – drobne
nie tak jak moje
uśmiechają się do mnie
czasem
szczerze, wesoło lub smutno

Twoje dłonie – ciepłe
nie tak jak moje
obejmują mnie
czasem
długo, mocno lub lekko

Twoje stopy – delikatne
nie tak jak moje
biegną do mnie
czasem
niechętnie, szybko lub powoli

Moje serce – bije szybko
tak jak Twoje
dla mnie
i dla Ciebie
Mój Mały Synku…

08.2007

foto: ANNA Gawryszewska - projekty fotograficzno-literackie:
"Rok na Żuławach" oraz "Rok w Lanckoronie"

 ps ... aha, ANNA CZARUJE TAK

BAŚŃ dla Mariusza ...

Znowu mnie odwiedziły – ci moi Dziwni Goście, o których niedawno wspominałam w innym wpisie.
R E F L E K S Y, które są także dla mnie takim trochę powidokiem ... – jak to kiedyś na wernisażu w Warszawie, fachowo określił Kristof Ludwin, znany bardziej może nawet w Europie, niż w Polsce, akwarelista – ... moich przemyśleń, a ...
... przyNiosły mi oN.e w darze takie oto skojarzeNia = puzzle, które oprócz pisaNia, jak również gier = są kolejnym moim Ulubionym sposobem na spędzanie wolnego czasu.

[ czyli wtedy, gdy sama wypełniam określoną przestrzeń = nikt mi nie przeszkadza ]
… a otóż i cztery różne klocki, które coś jednak łączy 🔀 splatają się tu wątki 🔜⏳

#BaśndlaGOSI    #zCzystejPrzekory    #wolęZabawęodKonkursów #czasemNależyzaUfaćPrzyjacielowi

Nie wiem, jaki Ty – Miły Czytelniku, utkałbyś z takich oto określeń – przemawiający do wyobraźni Gobelin. Mam pomysł na własny, choć czasem nitki strasznie mi się plączą – wtedy gubię wątki, jak drogę do celu i brzeg – choć widoczny, wciąż się oddala. Jeśli już poznałeś treść wpisu pt. „ #Baśń dla Gosi”, to teraz możesz zostać wtajemniczony we fragment opowieści, która jest kolejnym Utworem napisanym pod wpływem Określonej Osoby oraz tym samym posiada dedykację. Tym razem kieruję ją w stronę poznanego pod koniec lutego Mężczyzny o imieniu Mariusz, który w jakiś Magiczny? Sposób zmotywował mnie, abym napisała tekst dotyczący domu podcieniowego w Żuławkach, którego jest właścicielem. Zupełnie odrębnie i nieświadomie, wspierał Go własną Mocą drugi ważny dla mnie Facet=Kumpel – jedyny na chwilę obecną Koziorożec, który wierzy i mocno kibicuje mojemu pisaniu.

Ważną INFO-rmacją jest to, że … moja „Baśń dla MARIUSZA” jest tak naprawdę utworem (prawie, jak Partner w brydżu), z którym zamierzam powalczyć o wysoką lokatę – może nawet stanąć na podium 🏆 znaleźć się w gronie Zwycięzców Konkursu, który wspomniany Znajomy z Żuław-ek organizuje. Otrzymałam jednak zgodę, aby udostępnić tutaj wybrany fragment konkursowego tekstu.
Dlaczego mi na tym zależy?

Otóż … mam własny pomysł, jak można byłoby ten tekst wykorzystać. Natchnienie znowu popłynęło oczywiście od ŁUKASZa, z którym ostatnio znowu gadamy godzinami przez telefon, choć tak naprawdę to żadne z nas niespecjalnie ma tyle „wolnego czasu”. Idąc za przykładem Moniki – Autorki kart, która obecnie prowadzi  zrzutkę na ich wydanie – zaczęłam rozważać, czy by nie po-Kusić się 👿😆 o realizację Idei wydania paru kilkunasto-stronnicowych publikacji przypominających dawne ‘zeszyty literackie’.
Tam mogłyby znaleźć się teksty – na początku moje, a potem może także moich piszących Przyjaciół oraz różne zagadki, zadania wymagające czasem wyobraźni, niekiedy zmysłu artystycznego lub analitycznego, cierpliwości oraz ... ciekawości 😎

Pytanie nr. 1: Czy Pomysł ma sens? => moja odp: "Wierzę, że tak".
Pytanie nr. 2: Jak oceniam szanse na osiągnięcie celu? => moja odp.: "Wysoko!"
Pytanie nr 3: Czego potrzebuję? => moja odp.: "Informacji zwrotnej, czyli wiedzy o tym, czy ..."
podoba się Wam ten tekst na tyle, aby Kibicować moim staraniom o wywalczenie nagrody pieniężnej
[ a są tylko dwie ... i już Organizator WyłoWił z poczty kilka bardzo ciekawych … ]
Konkurencja Silna => przyda mi się Wasza Energia 💥

… co jeśli nie UDA mi SIĘ stanąć na pierwszym lub drugim stopniu podium?
Prawdopodobnie spróbuję zastosować Rozwiązanie, które już mi się sprawdziło i to nie raz. Może to potwierdzić zresztą moja Koleżanka - też 💗 Monika - Mama  Fundacji Sofijka
Zorganizuję 🎯 własną zrzutkę na wydanie określonego nakładu pierwszej publikacji, w której chciałabym zamieścić trzy Baśnie. Ta ostatnia bowiem – tym razem dla Łukasza już powoli tka się w mojej głowie.

… szkoooda czasssuu ... RUSZAJ-my w Podróż do Zaczarowanej Krainy ... - mam własny 🔑

***

BAŚŃ dla Mariusza

„Pierwsze Wspomnienie, które na zawsze do niego przylgnęło to było … – zmrużył  powoli oczy, aż przypominały teraz wąziutkie, czy może - szczuplutkie, jak modelki na pokazie mody - kreseczki. Wyciszył się wewnętrznie, napinając jednocześnie niemal wszystkie zmysły. Chciał wprowadzić się w stan, w którym mógłby dokładnie, niemal z fotograficzną precyzją – wyłowić najbardziej ostry obraz tamtej chwili. Poczuł, że niedługo będzie to możliwe. Skojarzenia płynęły dość wartko, iskrzyły delikatnie emocje, a ręka - starała się nadążać za głową, niczym nitka za igłą z ulubionego wierszyka jego Mamy …

Powoli usypiał, ufnie poddając się teraz temu, co – jak zwiewny tiul, delikatnie opasywało jego ciało. Znowu czuł! Ciepły, a jednocześnie lekko szorstki dotyk matczynego ciała. Smak ciepłego mleka, które syciło i kołysało do snu. Dźwięki cichutko mruczanych kołysanek, które odganiały wszelkie smutki. A na koniec … bliskość podobnych mu, dwóch małych duszyczek i ciałek.

Było ich Troje. On - ten najmłodszy i najmniejszy z rodzeństwa, ale z jakimś uporem i żądzą przetrwania. Fama niosła w okolicy, że Najbardziej podobny do Ojca, którego … jakoś zabrakło w jego życiu. Dziwnie się czuł z tą pustką – bo ona jednak gdzieś tam się wciąż ukrywała. Wiedział, że schowała się (jakby to faktycznie można było uznać za zabawę!?) w zakamarkach jego małego serduszka, a potem … tak ... już całkiem zadomowiła się w tym starszym – Doświadczanym  przez Los. Tęsknił za okresem Dzieciństwa – tą beztroską, możliwością odkrywania tajemnic drzemiących czasem tuż za rogiem i to każdego dnia.

Niczym w „Niekończącej się opowieści” nawet drobne zmartwienia potrafiły – jakby za sprawą jakiegoś zaklęcia – urosnąć jak góra nie do zdobycia, by po chwili … rozkruszyć się w pył, bo … dzieci nie mają czasu na troski. Świat jest przecież taki ciekawy i wart poznawania. I jakże często wtedy – jak za dotknięciem różdżki Dobrej Czarodziejki – wiele zmartwień przemieniało się w miłe niespodzianki. Wystarczyło tylko … czasem odpuścić i dać sobie czas.

– Pamiętajcie, kochane Urwisy – mawiała Mama, gdy kończyła opowiadać im kolejną wymyśloną bajkę na dobranoc – Na wszystko przyjdzie odpowiednia Chwila. Nie można jej jednak popędzać. Ona przecież bardzo nie lubi, gdy ktoś … - tak dla przykładu wymienię: tupie nogami, krzyczy, czerwieni się ze złości, używa brzydkich słów, albo … - no, sami chyba wiecie. – Tu zwykle Mama znacząco spoglądała na brata, który był jej średnim dzieckiem. „Środkowym Obrońcą” - jak lubiła go nazywać w myślach i dzięki temu … Wyjątkowym, podobnie jak pozostała „Dwójka Skrzydłowych”. Każde z nich było Indywidualistą, ale zawsze „trzymali sztamę” w obliczu różnych zagrożeń czających się pod płaszczykiem „przyjaznej Rzeczywistości”.

Prawda była taka, że chociaż udało się im wreszcie, no, uff !!! znaleźć schronienie - w jednym z żuławskich domów podcieniowych, to - owszem, był to piękny i okazały budynek, ale wymagał poważnego remontu.
„Jakże cudnie byłoby, gdyby tak znalazł się Ktoś, kto pokocha ten dom, tak jak ja” – myślała czasem, gdy spontanicznie - po kryjomu wymykała się, aby przespacerować się po otulającym budynek ogrodzie. Jej w sumie nie przeszkadzało, że porastały go coraz bardziej, różne rośliny – nierzadko „samosiejki”. Lubiła witać takich Gości – drobniutkie czasem, a jakże Waleczne ziarenka, które pozwoliły sobie na Marzenia. Podróżnicy i Odkrywcy, którzy dali sobie prawo do tego, by wraz z Wiatrem swawolić dopóki któreś z nich nie zakończyło zabawy. A gdy osiadały na ziemi, czasem udawało się im zrealizować te Sny.

Dzięki temu ogród mienił się w blasku słońca różnymi kolorami kwiatów, ozdabiając zabytkowe, ale jednak zaniedbane ściany pomnika architektury żuławskiej. Dom wyglądał wtedy dużo weselej. Jakby zapominał, że … od dłuższego czasu stoi opuszczony i czeka na … nowych Mieszkańców. Martwiła ją jeszcze inna kwestia, choć niestety nie ostatnia. Duszek Domu robił się coraz bardziej przezroczysty, jakby - Och! Tylko nie to! - znikał z braku towarzystwa. Coś trzeba było zrobić. Natychmiast!
Przy okazji potrząśnie trochę swoją najmłodszą Pociechą, która teraz właśnie przeżywała okres buntu. Co prawda poniekąd rozumiała syna. Niestety słowa potrafiły być bardzo skuteczną bronią. Plotki niczym wspomniane „samosiejki” rozprzestrzeniały się, niczym jakiś perz lub inny chwast. Pasożyt wyciskający ostatnie soki ze wszystkiego, co napotkało na swojej drodze. Nie tylko dlatego, aby przetrwać. Czasem z jakiejś dziwnej i niezrozumiałej dla niej zupełnie – Złośliwości? A może potrzeby sprawiania przykrości? – nie była pewna, z czego wynikało takie zachowanie Innych Istot, które stanęły na jej drodze.

Miała świadomość, że jest „Rudą Pięknością”, której głęboki odcień zieleni oczu niejednemu zakręcił w głowie, niczym szampan wypity z kieliszka w noc Sylwestrową, gdy … można było sobie pozwolić na odrobinę Szaleństwa. Jednak i jej nie ominęły różne doświadczenia w relacjach z Innymi.
Uśmiechnęła się delikatnie na widok obrazu, czy może bardziej … powidoku. Wtulona w siebie, jakże barwna Trójka – jej Dzieci, które były też Największym Skarbem i Dumą. Każde z nich miało w jej sercu wystarczająco dużo przestrzeni - takiej dla siebie. Najstarsza Pociecha korzystała z niej w najmniejszym stopniu. Twardo stąpająca po ziemi, bardzo konkretna i wojowniczo nastawiona do życia Córka, którą bracia przezywali Śnieżką. Nie z przekory, bo nie była oczywiście Brudaską. Powody były zupełnie inne. Z kolei średni syn – najbardziej powierzchownie do niej podobny, bo też Rudzielec – oczywiście był pierwszy, aby stanąć u boku Siostry podczas „typowych” awantur podwórkowych, które przybierały różne formy. Zdecydowanie lepiej [ czyt. bezpieczniej ] było trzymać się w Grupie. Tę uzupełniała kolejna niezłomna postać – Kokos. Długo nie mogła zrozumieć przewrotności tej ksywki, bo … syn był czarny. Niczym jego Ojciec, który pewnego dnia pojawił się w jej życiu i zawrócił w głowie. Potem nagle zniknął, ale … ona czuła, że wciąż łączy ich coś Wyjątkowego. Jakaś silna niebywale Nić – niczym dratwa. Może tylko za późno zrozumiała, że miał typowo „kocią naturę” i lubił bywać tam, gdzie przyszła mu Fantazja. To właściwie jednak, ta jego dewiza życiowa „Łap każdą chwilę” tak ją oczarowała. Od niedawna zaczęła go rozumieć lepiej. Może to Czas okazał się Łaskawy, zabliźniając jątrzące się jeszcze rany w sercu. Już pogodziła się z tym, że On taki właśnie był, jest i będzie. Ale tak bardzo brakowało jej jego Mądrości i Energii (…)”

[ pełna publikacja Baśni planowana na czerwiec – po ogłoszeniu wyników Konkursu ]

***

Ktoś czuje się Zainteresowany dalszym ciągiem tej Opowieści?
Będzie mi Niezmiernie Miło, jeśli wtedy skrobnie o tym w komentarzu. Bardziej Leniwym 😈 polecam skorzystanie z opcji „Reakcje” – szybki KLIK w „fajne” i ...... po sprawie …😆

… a na zdj. Kotka 💟 🐯, która zawsze będzie mi się Cudnie kojarzyła ... z Baśniowym Zakątkiem 💖 Dominiko 💖, dziękuję Ci Kochana, że stworzyłaś w Lanckoronie  Cafe Pensjonat