... opowiem Ci ... Bajkę

– Masz ochotę posłuchać wymyślonej przeze mnie historii? – zapytała mnie dziś moja skrzydlata Przyjaciółka, która od niedawna zamieszkała ze mną w Warszawie. 

Byłam ciekawa, co przyszło jej do głowy, więc z wielką chęcią przystałam na tę propozycję. Usadowiłam się wygodnie, a ona zaczęła snuć swoją własną baśń ...

*****

Nikt nie wie, czy Wszechświat ma jakieś granice. Z dużym prawdopodobieństwem jednak można przyjąć, że jest ogromny. Niektórzy nawet mogą użyć określenia „bezkresny”. Można zatem przypuszczać, że … faktycznie mogło się tak zdarzyć ...  Pewnego razu - trudno bowiem używać w tym przypadku znanych nam jednostek czasu - w jednym z jego zakątków, pojawił się … Twórca. Wyłonił się spośród chmur, gęsto spowijających tę część Wszechświata i rozejrzał z zaciekawieniem. Gdzie nie spojrzał, otaczały go masy puchatego, lekkiego „czegoś” w kolorach bieli, bądź odcieniach szarości lub nawet dążących w kierunku czerni. Te jasne były przyjemne w dotyku, delikatne, wręcz idealne do ułożenia się w nich, by śnić. Te szarawe dawały przyjemny chłód, gdy znajdująca się w okolicy największa z gwiazd dawała zbyt dużo ciepła. Natomiast najciemniejsze świetnie orzeźwiały, gdyż były najbardziej mokre. Twórca zaintrygowany wędrował pośród nich, powoli i ze skupieniem badając otoczenie. Gdy czuł się zmęczony, usypiał pośród bieli, gdy miał siły i chęć, podróżował. Czasem został w jakimś miejscu dłużej, zachwycając się bliskością pojawiających się znienacka mniejszych gwiazd, które wesoło migotały, by czasem nieoczekiwanie zniknąć sprzed jego oczu. Zachwyt Twórcy otoczeniem trwał ... tak konkretnie to do chwili, w której uświadomił sobie, że choć wykonał mnóstwo kroków, nie spotkał podczas tych swoich podróży nikogo, kto byłby choć w maleńkiej części podobny do niego. Nieoczekiwanie poczuł się bardzo samotny i zrobiło mu się smutno. Nawet miękka biel chmur, w których lubił zasypiać, nie potrafiła rozjaśnić na dłużej jego myśli. Siedział pośród nich, niczym w wannie z pianą i bezwiednie zagarniał ich strzępki w dłonie. Nagle, jego oczy nabrały jakiegoś nowego blasku, a uśmiech rozjaśnił zachmurzoną wcześniej twarz. Już po chwili w jego rękach znalazły się oderwane fragmenty puchatości, które niedługo później przybrały kształt smukłych, pierzastych postaci. Niemal same wyfruwały spod jego wyjątkowo zręcznych palców. Twórca z radością obserwował ich harce. Niektóre krążyły potem wokół niego z jakąś niespożytą energią, inne przysiadały obok, posłuszne woli swego stwórcy, by wkrótce za jego przyzwoleniem wyruszyć we własną podróż …

– Dobry wieczór – całkiem zwyczajna kobieta weszła do większej izby, przerywając opowieść jednej z osób siedzących wokół dekoracyjnego kominka, w którym wesoło tańczył ogień za szybą. To tutaj - na krzesłach oraz domowej roboty poduszkach, ułożonych na wyplecionych ręcznie matach, siedzieli mieszkańcy tego domostwa wraz z całkiem liczną grupką swoich przyjaciół i znajomych z różnych zakątków kraju. Towarzystwo tworzyło barwny obraz, który ani przez chwilę nie przestawał się ruszać i dźwięczeć. Niespodziewane wejście nowego Gościa nie przerwało całkowicie odgłosów życia - może jedynie na moment lekko przycichły, by po chwili rozbrzmieć nową energią okrzyków powitania ze strony niektórych. Kobietę szybciutko usadzono na wygodnym fotelu blisko swawolnego ognia i podano ciepły napój. Wieczory - nawet te letnie - bywały niekiedy „nie w humorze” i uzewnętrzniały swoje kaprysy bez skrupułów.

– Kim jesteś? – niewysoki, szczuplutki chłopczyk o wyjątkowo zielonych oczach przysunął się bliżej fotela kobiety. Ta, upiła najpierw łyk napoju z trzymanego w obu rękach pękatego, glinianego kubka, po czym się uśmiechnęła. Zanim jednak zdążyła odpowiedzieć na pytanie, Gospodarz wstał i podniósł nieznacznie rękę, a na ten znak wszystkie niemal rozmowy ucichły. Zgromadzeni - niemalże, jak ... na komendę utkwili w nim wzrok, czasem może tylko popatrując w stronę ostatnio przybyłej.

– Witajcie, moi Drodzy. Raz jeszcze chciałbym podziękować Wam, że zechcieliście przyjąć zaproszenie do mojego domu i mogliśmy spotkać się w większym gronie. Dawno niestety nie było ku temu okazji, choć niektórzy z Was mieszkają na tej ziemi od lat i zdążyliśmy się nieco poznać. Co więcej, łączy nas sympatia do Magicznego Miasteczka, nierzadko mamy podobne poglądy na życie, a do tego każdy z nas ma swoje własne pasje, które stara się rozwijać. Jak choćby ta do wymyślania różnych historii - uśmiechnął się szeroko i spojrzał w kierunku „Opowiadacza”. Sympatia była odwzajemniona. – Bywa, że nie zawsze je rozumiemy, co nie oznacza jednak! … że nie mają na nas wpływu - szczególnie, jeśli dotyczą ludzi nam bliskich. Nawet jeśli ich nie podzielamy, to jednak w jakiś sposób nas wzbogacają, nadając kolorytu naszemu istnieniu. Ufff … – Gospodarz z lekkich westchnieniem dokończył myśl, po czym roześmiał się spontanicznie, wywołując wesołość wśród obecnych. Jego śmiech był wyjątkowo zaraźliwy, a jednocześnie jakiś taki … przyjemnie oczyszczający. 
Nie na darmo postrzegano Go jako przysłowiową „Duszę Towarzystwa” i chętnie zapraszano na różne wydarzenia organizowane w okolicy - zarówno tej bliższej, jak również i dalszej. On sam, też aktywnie uczestniczył w tym lokalnym życiu, inicjując nierzadko takie właśnie spotkania we własnym, niezwykle klimatycznym domu, który miał bogatą i jeszcze nie do końca odkrytą historię. – Mili moi, chciałbym - szczególnie tym, którzy jeszcze nie mieli okazji osobiście poznać - przedstawić dzisiaj, bardzo Wyjątkowego Gościa. Osobę, której opowieści również można słuchać bez końca, o czym mam nadzieję niedługo się sami przekonacie. Postać o wielu tytułach, choć nie są one naukowymi. W dzisiejszych czasach Młodzież mogłaby powiedzieć, że ta oto Kobieta siedząca wśród nas, posiada bardzo dużo różnych nick’ów.

– A co to, ten „nick”? – ten sam Chłopaczek o oczach w kolorze głębokiej zieleni, ponownie zabrał głos. – Chciaaałbym to wiedzieć … – dodał ciszej, lekko przeciągając pierwsze słowo, a potem - lekko zawstydzony spojrzeniami starszego rodzeństwa - opuścił kędzierzastą główkę.

– To takie jakby imię, Kochanie – po raz pierwszy tego wieczoru odezwała się Gospodyni i obdarzyła ciepłym uśmiechem Dziecko. – Czasem się zdarza, że jedna osoba ma ich kilka, prawda? Choćby … Ty. Zgodzisz się ze mną? – Zadała pytanie, uważnie spoglądając w uniesioną znowu - pod wpływem zaciekawienia światem - drobną twarzyczkę. W tym samym momencie ze strony dwóch większych od Malca postaci nagle dobiegły przykłady, potwierdzające te słowa.

– Richardinho – padł pierwszy - z kąta, w którym ulokował się długi i chudy nastolatek w niedbałym na pozór stroju, czyli rozciągniętej, spranej koszulce z wizerunkiem jakiegoś znanego zespołu muzycznego oraz dżinsach z taką masą różnych przetarć, że cudem wydawało się utrzymanie ich w jednym kawałku.

– Ricardos, Ryś-Bryś, Rysik, Ryszard – wyliczyła siedząca niedaleko, podobna wiekiem dziewczyna z burzą rudych, wijących się splotami włosów. – Faktycznie, sporo nawet tego, jak by się zastanowić – dodała po chwili, spoglądając w podobnie zielone oczy najmłodszego brata.

– Nie lubię być Ryszardem. Jestem na to za … młody – Malec spontanicznie zareagował, wywołując stwierdzeniem ogólną wesołość. Nawet ogień w kominku wydawał się być tym przekazem bardzo rozbawiony, gdyż roziskrzył się nieoczekiwanie i zamigotał feerią odcieni czerwieni.

– Naszego Gościa też różnie zwą – podjął przerwany wątek Gospodarz, kierując rozmowę na dawne tory. – Być może nawet tych … ekhm … „nick’ów” lub imion jest dużo więcej, niż te, o których ja słyszałem, czyli: Rzeźbiarka z Bruklinu, JustyAna, Matka Aniołów …

– Wiedźma … – dokończyła Kobieta teatralnym szeptem tak udanym, że niektórych przeszedł mimowolny dreszcz.

– Wiedźma?! Nie wierzę w to! – Malec ponownie zaznaczył swoją obecność. – Wygląda Pani tak miło! Jeśli jest się Matką Aniołów, to nie można być jednocześnie Wiedźmą, prawda? – skierował swój wzrok na Gościa. Był on tak przepełniony nadzieją, czy też oczekiwaniem na zaprzeczenie, że … trudno było się nie roześmiać.

– Mój Drogi, Młody Przyjacielu – Kobieta lekko nachyliła się w stronę Chłopca, spoglądając na niego swoimi jasnoniebieskimi, spokojnymi oczami – Wiedźmy nie były złymi istotami. Kiedyś nawet bardzo je szanowano i przychodziło się do nich po radę, wskazówkę i ogólnie mówiąc - pomoc. Najczęściej faktycznie były to niewiasty, więc teraz nawet trudno byłoby pewnie znaleźć odpowiednie określenie na kogoś podobnego im, kto byłby mężczyzną. A skąd pochodzi nazwa, która wywołała w Tobie taką reakcję? Otóż samo wyjaśnienie jest bardzo łatwe. Może nawet zaskakująco prosta jest etymologia, czyli pochodzenie tej nazwy. Jej „źródłosłów” jest opisowy. Wiedźma, to kobieta, która … po prostu wie. To osoba, która posiadała naprawdę dużą wiedzę o Naturze, czyli znała właściwości poszczególnych roślin i potrafiła czerpać z ich zasobów - choćby lecząc. Bywało, że … to właśnie ona ratowała ludziom ciało, a niekiedy i duszę. Mnie też interesują zioła i ich właściwości – dodała całkiem poważnym głosem.

– Czyli wtedy, gdy jest nam smutno, to choruje nasza dusza, tak? A wtedy mogą pomóc albo anioły, albo rośliny?– Malec upewnił się jeszcze, po czym zyskując potwierdzenie, potaknął główką na znak akceptacji tego, co usłyszał. – A które imię Pani lubi najbardziej? Jest takie? – zadał kolejne pytanie, przyglądając się twarzy Gościa.

– Chyba nie mogę się zdecydować, które podoba mi się aż tak bardzo, aby je wyróżnić – roześmiała się wesoło Kobieta. – Lubię każde z nich, ponieważ wszystkie do mnie w jakimś stopniu pasują i są na swój sposób mi bliskie. Zwykle nadają mi te … „imiona” moi Przyjaciele oraz Znajomi, więc … jeśli się lepiej poznamy, to może i Ty stworzysz dla mnie jakieś? Jestem ciekawa, jak by brzmiało – zakończyła cicho wypowiedź i obdarzyła Dziecko uśmiechem.

– Nie mogę niczego obiecać – zastrzegł się chłopczyk – ale oczywiście chętnie dowiem się o Pani więcej – dodał szybko, czując jak lekki rumieniec okrasza jego policzki. Większość spojrzeń siedzących w izbie osób, skierowało bowiem w tym czasie na niego wzrok. Poczuł się tym trochę onieśmielony.

Kobieta w tym samym momencie spojrzała raz jeszcze na niego swoim dobrotliwym wzrokiem, potem wygodnie umościła się w fotelu, po czym przerwała ciszę, która niepostrzeżenie otuliła wszystkich obecnych.

– Dziękuję, Drodzy Przyjaciele – spojrzała na Gospodarzy, obdarzając Ich delikatnym uśmiechem – za zaproszenie na ten dzisiejszy wieczór. Bardzo się cieszę, że mogę teraz tu być z Wami i opowiedzieć trochę o tym, czym się zajmuję i jak do tego doszło. Co prawda część swoich „sekretów” – roześmiała się wesoło – jakiś czas temu zdradziłam Pewnym Uroczym Damom, o czym można przeczytać na Ich stronie 

Chętnie jednak o nich znowu opowiem i … mam nadzieję, że wkrótce ponownie się spotkamy. Tym bardziej, że niedługo nadarzy się ku temu świetna okazja. Już bowiem za tydzień w innym baśniowym miejscu odbędzie się bardzo sympatyczne Wydarzenie 💟

Będzie mi niezmiernie miło, jeśli tam zajrzycie. Może któryś z moich aniołów opowie Wam jakąś inną ciekawą historię …

O-powieść się pisze ... [ część x3 ]

Znowu ją wytropił. Nie miała pojęcia, jakim cudem ... 

"Paradoksalne nazewnictwo, moja miła" - zganiła się w myślach i cicho roześmiała. Ten śmiech był jedną z jej Mocy = oczyszczała nim ciało i umysł, więc stanowił też jakąś dziwaczną formę auto-terapii. Dopóki przynosiło to spodziewany efekt, nie było tematem jakichś jej dłuższych przemyśleń. Miała inne zmartwienia. Takie właśnie jak to teraz.

Zadrżała na wspomnienie jego stalowego, zimnego wzroku i skrzywionych nienawiścią ust. Zaskoczyło ją to spotkanie na ulicy. O tyle dobrze, że anonimowy tłum kręcących się w pobliżu rynku osób - w większości turystów z aparatami, dawał możliwość ucieczki. Najbardziej przerażała ją refleksja, że on nie był tym zdarzeniem zdziwiony. Był na nie przygotowany, tylko ... widocznie jednak nie był aż tak Potężny, aby wszystko szło po jego myśli. Wiedziała, że zyskała sobie w nim Wroga. Nie była jednak pewna, w czym zawiniła. Nie rozumiała, dlaczego wciąż pielęgnuje tą ohydną chęć zemsty za coś, co stało się ... – zamyśliła się na chwilę, aby policzyć dokładnie lata – tak! osiem lat temu. Zachowanie mężczyzny, którego w sumie nawet dobrze nie znała było dla niej bardzo zagadkowe. Szczególnie, że on nie dał jej o sobie zapomnieć po tym ... incydencie w knajpie. Dlaczego ją zapamiętał aż tak dobrze? W jaki sposób dowiedział się, gdzie pracuje? I - co może najważniejsze: Z którego Rodu pochodził?

Pytania mnożyły się, tańcząc wokół jej głowy, co przyprawiło ją o mdłości. Tego było zbyt wiele. Wyczuwała zagrożenie i nie zamierzała już nigdy tego odczucia ignorować. Za każdym razem się sprawdzało i ratowało ją z opresji. Tak! Teraz też sobie poradzi. Zdąży uciec i schować się w jednej ze swoich "Rajskich Krain". Była niemal pewna, że nie dowiedział się o żadnej z nich. Nikomu bowiem o nich nie opowiadała. I choć ludzie, których tam spotykała znali ją trochę, to nie wiedzieli, że opuszczając ich gościnne okolice, zmieniała całkowicie swój wygląd. Potrafiła to robić, odkąd ukończyła 20 lat. Kolejne poziomy wtajemniczenia stały przed nią otworem i skwapliwie z tego korzystała. Wiedziała, że musi dokonać własnych wyborów w określonym czasie. Czasem to motywowało, a czasem ... wręcz drażniło.

– Dobra, dość tych ckliwych rozmyślań! – nakazała sobie na głos, aby wzmocnić siłę przekazu i zmotywować do działania. – On nie będzie czekał, aż ty zakończysz te swoje filozoficzne rozważania. Pakuj manatki - te najbardziej potrzebne, jak laptop, ładowarka, telefon, portfel i jakieś ubranie na zmianę, a potem dzwoń do korpo. – poganiała się w myślach, próbując zachować równowagę i nie poddać się roztrzęsieniu, które czyhało tylko na moment, aby ponownie wziąć ją w objęcia i ... sparaliżować swoim jadem strachu. To była jego sprawka. Wciąż patrząc na jego postać miała w głowie, że ma coś z kobry, albo jadowitego węża, który hipnotyzuje swoją ofiarą, by po chwili ją pożreć. Te jego oczy - szare, jak deszczowe chmury, robiły się coraz jaśniejsze i przez to przerażające. Wzdrygnęła się i szybko dopakowała plecak. Służył jej dzielnie podczas każdej takiej eskapady, mieszcząc wszystko to, czego najbardziej potrzebowała. Fakt, nie było tego wiele, gdyż ... należąc do Rodu miała niemal nieograniczone środki finansowe oraz mogła liczyć na wsparcie ze strony Rodziny. Ta oczywiście chętnie wzięłaby ją pod swoje skrzydła i uchroniła, ale ... jednocześnie oznaczałoby to ni mniej, ni więcej tylko przyzwolenie na "złotą klatkę". A jej było bliżej do dzikich ptaków, które musiały czuć przestrzeń, słuchając cichutkiego furkotu własnych piór w skrzydłach. Musiała sobie radzić sama. Była przecież już "dużą Dziewczynką" - jak mawiała jedna z ciotek, której wciąż się wydawało, że ona nią jest i chyba pozostanie na zawsze. Tak jednak to nie działało, chociaż tę "dziecięcość" w jakimś stopniu zachowała, mimo że ... od dawna czuła się dorosłą Kobietą. 

Ding! Niezbyt głośny dźwięk wiadomości był sygnałem, że czas wychodzić. "Samochód, srebrna honda o nr ..... czeka" - odczytała szybko, po czym schowała telefon, rzuciła okiem ostatni raz na znajome kąty mieszkania i otworzyła drzwi. 

– Dzień dobry, panienko – niewysoki staruszek ukłonił się jej uprzejmie, pokonując ostatnie trzy schodki z wyraźną satysfakcją. – Moja codzienna gimnastyka. Podobno zdrowiej jest wchodzić, wiec zjeżdżam windą - ku oburzeniu niektórych sąsiadów ... ha, ha, ha ... by wracając ze swojego spaceru, pokonać te ileśtam stopni – zaśmiał się miłym głosem, puszczając do niej oko. Rzadko się widywali w tygodniu, ale jak już im się to zdarzało, to zwykle zamieniali kilka zdań. Tym razem spotkanie nie było jej specjalnie na rękę. Sąsiad miał mimo podeszłego wieku niezłą pamięć, a ... "Czy ja nie przesadzam?" - przemknęło jej przez głowę.

– Dzień dobry, panie Antoni – odpowiedziała grzecznie, udając że wcale się jej nie spieszy.

– Wyjeżdża pani? Na wakacje? – zainteresował się uprzejmie, sięgając do kieszeni po klucz. – Też chętnie bym zmienił otoczenie. Marzy mi się wyjazd do "Płaskiej Krainy", gdzie zamieszkała grupka moich starych znajomych. Teraz trochę żałuję, że nie dałem się im namówić na przeprowadzkę, gdy jeszcze człowiek był w lepszej formie ...

– Ależ, panie Antoni ... wciąż ją pan zachował. To pewnie te schody – roześmiała się filuternie spoglądając na sąsiada, co było ich sygnałem do wspólnego wybuchu śmiechu. – Myślę, że tu sprawdza się stare porzekadło: "Gdzie jest wola, jest sposób". Z pewnością jeszcze mógłby pan trochę zmienić swoje życie. Wiele osób bez względu na wiek, przemieszcza się w inne miejsca.

– Kochana, młoda sąsiadeczko! Ja już przemierzyłem w swoim życiu kawałek świata, wierz mi. Kiedyś może ci o tym opowiem, jak zechcesz wysłuchać. Może przy herbacie z malinową nalewką? – zadumał się przez moment, a myśl z pewnością była mu miła, bo twarz rozjaśnił delikatny uśmiech. – Może jednak nadszedł czas, aby poszukać swojego miejsca na ... końcówkę mojej ziemskiej podróży. Tak, tak, nie próbuj mnie przekonywać, że wiele lat przede mną. Tym bardziej chciałbym chyba przeżyć je tak, aby z zadowoleniem zamknąć na koniec oczy ... Ale, ale ... ja cię tu dziecko zagaduję, a ty się gdzieś spieszysz. Aha, chyba taksówkarz się zaczyna niecierpliwić – machnął ręką, dając znak, by biegła do swoich spraw. Potem jeszcze patrzył przez chwilę, na oddalającą się postać młodej kobiety. Wzbudzała w nim dziwne emocje. Była jak nigdy nienarodzona wnuczka, która rozjaśniała mu obecne życie, lekko naznaczone już ... samotną starością. A kiedyś tyle się działo ...

Zdjęcie wykonane w Piotrkowie Trybunalskim, podczas nocnego spaceru z Martą A.
- Entuzjastką historii, fotografii, literatury, do których ma smykałkę
- Wielkie Dzięki, Kochana za ten wspólny czas w lipcu 2020 😊

W świecie farb ...

Przyznam się - zupełnie bez skruchy 😈 - że miewam różnorakie ... Fascynacje. Ludźmi, miejscami, aktywnościami, ideami i ... chyba jeszcze mogłabym wymienić kilka obszarów mojego Zauroczenia, ale zbyt długo by to trwało. Może to kwestia jakiejś wrodzonej (oj, te Geny 😉), a może i nabytej - czy też pielęgnowanej książkami, Ciekawości otoczeniem. Niewykluczone, że równie istotne znaczenie miała ogromna swoboda lub też przestrzeń, jaką podarowali mi moi Rodzice. Jestem Im za to niezmiernie wdzięczna 💗 Nie pamiętam, aby kiedykolwiek wyrazili jakąś własną niechęć, wobec mojej potrzeby eksploracji i próbowania = doświadczania.

Jednym z takich moich wczesno-młodzieńczych "kaprysów" były zajęcia z ... - pewnie Niektórych teraz zaskoczę - malarstwa. Jeździłam na nie z Koleżanką z klasy i na tamten czas, były to moje dalekie podróże po Warszawie. Nie wiem, skąd wzięła się chęć wyrażania emocji w taki właśnie sposób. I choć obrazy tamtych dalekich chwil, gęstym kurzem pokrył czas ... wciąż potrafię przywołać wspomnienie odczuć, jakie mi towarzyszyły podczas warsztatów. Tak, najczęściej kręciło mi się w głowie od rodzajów kredek, ołówków, farb, technik, materiałów stanowiących kanwę mojego "dzieła". Ale czułam się szczęśliwa - i to chyba się wtedy najbardziej liczyło.

Wyrażać siebie można na różne sposoby. Mnie ostatecznie "uwiódł" Alfabet - może ze względu na tę przestrzeń, jaką mi oferuje pośród swoich liter. Mogę ją kreować według własnego uznania i ... dobrze mi z tym. Dużo lepiej niż z farbami ... może dlatego, że w pewnym momencie sama odkryłam, że to nie jest to, w czym mogłabym się tak naprawdę odnaleźć. Nie oznacza to jednak, że ten świat zamknął dla mnie swoje podwoje. Szczęśliwie wciąż są i dla mnie otwarte - a to za sprawą moich Znajomych, dla których ołówek, kredka, pędzel z paletą lub ... matryce chyba (tu pewnie by coś mógł dokładnie wyjaśnić mój nowy znajomy Artysta - pan Radek) są nieodłącznym narzędziem. 

Dziś - dzięki poznanej na jednym ze spotkań literackich, w które był "zamieszany" 😏   Robert - Agacie, mogłam ponownie wkroczyć w świat dla mnie na co dzień zupełnie odległy, aczkolwiek ... wciąż atrakcyjny. Była to też okazja, aby trochę zwolnić i poczuć magię nadchodzących wolnych od pracy dni. Może również szansa, by na spokojnie przejść się znanymi ulicami i na nowo odkryć miejsca, które kiedyś odwiedzałam. A tak jest na ulicy Mazowieckiej, gdzie oprócz Domu Artysty Plastyka (dokąd zdążałam w to piątkowe popołudnie), znajdują się również bogato wyposażone sklepy z artykułami niezbędnymi do tworzenia obrazów, bądź rysunków. Z przyjemnością przemierzałam kolejne metry tej arterii, mając radosną myśl w głowie, że już niedługo zobaczę efekty pracy także mojej Koleżanki. 

Wystawie towarzyszy myśl przewodnia, która brzmi: "Sztuka Polska na czas pandemii". Dlaczego tak? Zachęcam, aby pojawić się TUTAJ i zapytać samych Artystów - są do dyspozycji każdego, kto ma chęć zyskania wiedzy lub zwyczajnej rozmowy.
Mnie ogromnie ucieszyła pogawędka z Koleżanką - znaleźć Ją można na facebook'u jako: Art Oryszyn.

Art Oryszyn we własnej osobie - Wystawa w DAP; 17 lipca 2020

Minęło kilka miesięcy od naszego spotkania i choć internetowa przestrzeń daje możliwość zachowania kontaktu z Ludźmi, to jednak nie ma nic lepszego, niż bezpośrednia relacja. Przynajmniej dla mnie, to bardzo ważne. Pierwszy raz miałam też okazję przekonać się, jakie dzieła tworzy Agata.
Mam nadzieję, że nie zdradzę zbyt dużo - na serio POLECAM z całego serca rozmowę z każdym z Artystów - ale Jej obrazy (przynajmniej te, które ja dziś ujrzałam na wystawie), łączy pewna historia. Całkiem wciągająca opowieść, którą dobrze poznać, choć Autorka prac wciąż pozostawia Odbiorcy dowolną interpretację tego, co zobaczy. Ja ujrzałam coś trochę innego i zachęcona otwartością mojej Koleżanki, mogłam snuć własną opowiastkę. To oczywiście było przyczynkiem do ... kolejnych ciekawych rozmów, które mnie osobiście dały dużo satysfakcji.

Przy tym obrazie zatrzymałam się na dłużej, urzeczona opowieścią Agaty

A potem Agata poznała mnie z panem Radkiem, z którym przemierzałam odległe krainy Grafiki

Ta grafika wyjątkowo mnie urzekła, choć ... byłam pod urokiem też kilku innych

aby później - na chwilę zakotwiczyć się obok stanowiska pani Victorii (interpretacja pisowni imienia moja własna = subiektywne spojrzenie na Artystkę ...), która okazała się ... HA! Lekarzem ...

Artystka przy pracy

Skojarzenie z Zespołem Muzycznym grającym na otwarciu Galerii Bruklin 5 = świat JustyAny od Aniołów, wydało mi się ... mimowolne 😉 i sprawiło, że poczułam nieoczekiwanie, sympatię do nowej Znajomej. A Ta, szybko okazała się niezwykle Otwartą i Sympatyczną Osobą.

Wracając powoli ulicą Świętokrzyską - ma fajny obecnie klimat, dzięki roślinności - myślałam o tym, że to był Świetnie spędzony wczesny, piątkowy wieczór. Wspaniałe preludium nadchodzącego weekendu.

Aktualną wystawę można będzie oglądać w Domu Artysty Plastyka - ul. Mazowiecka 11 A w Warszawie do dnia 25 lipca 2020 (jeśli dobrze zapamiętałam).

Godziny otwarcia:
Wtorek – Piątek 12-17
Sobota – Niedziela 12-18

 

 

... moje prywatne INSPIRACJE

Odkryłam Ją dla siebie, jesienią. W tym roku miną dwa lata naszej znajomości, a ja zaczynam rozumieć sens słów pewnej piosenki: 

"... im więcej Ciebie, tym mniej ..."

Być może Ci, którzy - podobnie jak ja i Super Ekipa z Piotrkowa Trybunalskiego (Kochani: Marta, Wera, Mat, Ania i Żenia) Wielkie Podziękowania dla Was za ten wspólny, lipcowy wypad w Małopolskę) - odwiedzają to miejsce częściej, będą skłonni przyznać mi rację.
Im częściej tu przyjeżdżam, tym większy pozostaje we mnie ... niedosyt.
Tutaj można odnaleźć niemal wszystko to, czego człowiek potrzebuje do ... zachowania w życiu - Równowagi.

... ja odszukałam tu m.in. (o reszcie przydałaby się osobna opowieść 😉) ... Wenę - moją rozkapryszoną towarzyszkę i ... napisało się coś takiego:

*****

Wiosną – zaskakujesz
feerią zapachów natury
ożywiasz ptaków śpiewem
i świat przestaje być ponury

Latem – urzekasz
intensywnością odmian zieleni
których widok cieszy oczy i duszę
w blasku słonecznych promieni

Jesienią – zachwycasz
tęczy na liściach odcieniami
i mgieł delikatnych welonem
nostalgicznymi wieczorami

Zimą – uspokajasz
leniwym bieli widokiem
i obecnością Anielskich postaci
wyglądających przez szyby okien

- ale …
i wyznam to otwarcie:

możesz być i skąpana w słońcu
lub opleciona mgieł pajęczynką
czy kryć się pod śnieżną pierzynką
lub nawet być orzeźwiona deszczem …

czuję, że kocham Cię
coraz mocniej i mocniej

więc szeptem proszę:
- oczekuj mnie, Lanckorono
ja przecież … tu wrócę jeszcze …

Lanckorona/Warszawa, lipiec 2020

foto: Romuald Kokociński

 PS. Romualdzie, dziękuję Ci bardzo za użyczenie tego zdjęcia i mam nadzieję, że Twój pierwszy pobyt w Lanckoronie latem, nie będzie ostatnim ...