czwartek, 19 sierpnia 2021

... na wirażach życia ...

– Czy ... na serio nie było innego rozwiązania? – spojrzał na nią z widoczną troską, pomieszaną lekko z czułością, ale też i podstępnie czającym się już w głosie, wzburzeniem. Coraz mniej rzeczy mu się podobało w ich domu. Czy faktycznie był on wciąż „ich”? Zaczynał mieć coraz więcej wątpliwości. Odnośnie wielu spraw, których do tej pory może nie zauważał. A może tylko nie chciał widzieć …

– Nie! – padła krótka odpowiedź, po czym jej cudownie miękkie usta, które tak uwielbiał … zamieniły się w cienką, poziomą kreseczkę. Raczej nie wróżyła niczego dobrego. Czuł to, choć często mężczyzn obwinia się o brak wrażliwości na emocje, których doświadczają osoby dookoła nich.

– Przemyślałaś wszystkie możliwości? – zadał kolejne pytanie, starając się, aby ton wypowiedzi pozostał neutralny. Udawanie obojętności, gdy w środku już zaczynał się tlić zalążek gniewu, nie było proste. Uspokajał się jednak w duszy, aby nie powiedzieć czegoś, z czego ona nigdy go ... nie rozgrzeszy. Poznał jej charakter. Potrafiła być taka porywcza i pamiętliwa! Wiedział, że była w stanie wybaczyć wiele innym ludziom. Dawała czasem nie tylko jedną szansę. On na razie zachował wszystkie. I wolał, aby tak właśnie pozostało. Ta ‘gra’, toczyła się o zbyt dużą stawkę, aby ulec zbyt łatwo emocjom. Zachowanie na zewnątrz ‘pokerowej twarzy’ miał opanowane perfekcyjnie. Niestety przy niej - czy to mu się podobało, czy nie - nie zawsze był pewien swoich umiejętności. Działała na niego w taki sposób, że … godził się czasem, aby ... ‘oddać stery’ lub też może ‘władzę nad sobą’. Musiał to dobrze rozegrać.

– Nie było takiej potrzeby … – odwróciła się gwałtownie od niego, kierując swoją twarz ku ogrodowi. Tkwiła tak - odległa i obca - przez kilka uderzeń serca. Jego - odliczał je skrupulatnie. Zaskoczyła go ponownie, tak samo szybko stając znowu tuż przed nim. – Nie zamierzam jej do niczego zmuszać. Nie będę jej niczego narzucać. Szanuję jej wybór. Chcę, żeby została tutaj tak długo, jak ona tego zechce. Nic nie zmieni mojej decyzji. Nic! – podniosła głos, choć on słyszał w nim już inne tony. Kochał tę jej swoistą waleczność. Wiedział, że chce być silna. Dla tej kobiety, która była obca dla niego. Może dla siebie samej, bo … udał, że nie dostrzega .. ani tych wyższych dźwięków zwiastujących „nadchodzące załamanie pogody”, ani tych kropelek, które zaczęły się zbierać w kącikach jej oczu. Tęczówki, które potrafiły przybrać przepiękny, bursztynowy i zwodniczy kolor, były teraz niemal przezroczyste. Jakby każda uroniona łza, wypłukiwała z nich barwę. Zabierała energię. Poczuł ostre ukłucie w obrębie serca.

„Gdzie jednak ja jestem w tym wszystkim? Jaka właściwie jest moja rola? Czy ona jeszcze liczy się z moim zdaniem?” – kolejne pytania zaczynały się pojawiać, jedno za drugim. Ustawiały się w kolejce w jego głowie, oczekując na swoją odpowiedź. Nie znajdował na razie żadnej, więc utworzył się już dość niezły ‘ogonek’ zdań, które zamiast kropek, miały na końcu - same znaki zapytania …

– A co będzie jeśli … – zawiesił na moment głos, bojąc się dokończyć swoją myśl. Wiedział jednak dobrze, że kiedyś ten temat musi zostać podjęty. Wyjaśniony. Jeśli ona zadecydowała o pewnych sprawach za niego, to … miał chyba prawo się do tego odpowiednio przygotować. Chciał mieć choć namiastkę poczucia, że jest w stanie kontrolować sytuację i reagować na czas. W najlepszy, możliwy sposób. Wyciągnął do niej rękę i skierował ją ku jej włosom. Miał ochotę poczuć w dłoniach, choćby odrobinę - jej. Mógł się zadowolić, choćby kosmykiem jej włosów. Na początek. Włożył w ten dotyk najwięcej czułości, na jaką było go stać w tym momencie. Kochał ją przecież. Obdarzył ją tym uczuciem kilka lat temu i wciąż było ono niezmienne - za to, jaka była .. a może mimo to …

– Jeśli! zamierzasz mnie swoimi „czarnymi scenariuszami” straszyć, to … lepiej będzie … jeśli – spojrzała na niego nagle, z jakimś nowym błyskiem, który zabarwił na moment jej tęczówki granatem – zakończymy tę rozmowę. Nie przyniesie ona nic dobrego. Ani tobie, ani mnie, ani jej. Nikomu zresztą, kto przebywa z nami tutaj. Dobrze wiesz, o czym mówię. Proszę, dajmy sobie trochę czasu. – Raptownie podniosła na niego wzrok. Dostrzegł w nim znowu zmianę. Pojawiły się już tam odcienie zieleni, jakby jej wewnętrznie obudzona nadzieja - że on uszanuje jej prośbę - odbijała się od razu w jej oczach.

„Może faktycznie … oczy bywają zwierciadłem duszy” – pomyślał, a potem - spontanicznie - może pod wpływem tego jej spojrzenia, a może zupełnie czegoś innego - przyciągnął do siebie stojącą przed nim kobietę, władczym gestem, by tulić delikatnie jej ciało w swoich silnych ramionach. Tak długo, jak mu na to mogła pozwolić …

– Ja … ja … – usłyszał tuż przy swoim uchu cichy, urywany szept. – … ja nie wiedziałam, że ona jest … tak bardzo chora! – dokończyła z trudem, po czym jej ciałem zaczęły wstrząsać łkania, których jeszcze długo nic nie mogło uspokoić. Przeszłość wymieszała się w jej umyśle z teraźniejszością. Czy była gotowa, aby … przejść tę samą drogę, co kiedyś? Znów to poczuła … tę obrzydliwą …

 

BEZSILNOŚĆ 

... próbując odzyskać spokój

odpalam papieros od papierosa

nieświadoma tego, co robię ...

 

... otaczam się chmurą dymu,

by zagłuszyć głośne kołatanie serca,

by odgonić stada czarnych myśli

choć na chwilę ...

 

... samotna wśród otaczających mnie Ludzi

staram się zmierzyć z Kapryśnym Losem

i przyjąć ten cios z podniesionym czołem ...

 

... przyklejam więc wesoły uśmiech do twarzy,

uciszam natychmiast skowyt swej duszy

i zakładam maskę Spokojnej i Zrównoważonej Matki

choć na jakiś czas ...

 

... gdy jednak wracam do swego domu

nie mam już siły, by wciąż grać swoją rolę,

bezsilna rozklejam się zupełnie ...

 

... przeraża mnie ta przytłaczająca pustka

i ta wyzierająca zewsząd dziwna cisza

a najbardziej boli wspomnienie widoku

mego ... dziecka w szpitalu ...

 

Warszawa

photo: part of Poland called: 'Ponidzie'; may of 2019

 

#piszęBoLubię #WIEDŹMowASeria

wtorek, 17 sierpnia 2021

... w szponach ... ??

Obserwował ją spod przymrużonych powiek. Coraz częściej znikała z jego świata. Wymykała mu się. Nie mógł sobie z tym poradzić. Nawet jeśli znał ją tak dobrze. Bywała jak … Woda. Przepływała, lekko tylko muskając jego palce. Niekiedy ogrzewała jego skórę. Trwało to jednak stanowczo za krótko. Według niego oczywiście. Był taki spragniony … jej. Zazdrosny o czas - każdą minutę, gdy nie była z nim i dla niego. Czy naprawdę musiała sprowadzać do ich domu coraz to nowsze osoby? Ciągle ktoś się obcy kręcił w pobliżu. Tak przynajmniej odbierał to on. Zupełnie nie pojmował, jak ona mogła każdego tak przyjaźnie traktować. Nie mieściło mu się w głowie, że można iść sobie na spacer po własnym terenie, spotkać kogoś obcego i zaprosić go w gościnę. Co prawda kobieta, która prowadziła już chyba ostatkiem sił swój rower nie wyglądała odpychająco, ale … czy na serio trzeba jej było oferować nocleg i dłuższy pobyt? Można było przecież zaproponować krótki odpoczynek, coś do picia lub przekąszenia, ale … zachowanie jego Partnerki trudno mu było zrozumieć. Nie wspominając o akceptacji takiego postępowania. Tyle, że jego ‘pretensje’ oraz uwagi odbijały się od jej percepcji, nie mącąc jej w żaden sposób. Jego słowa ledwo chyba obmywały brzegi jej umysłu. Spływały leniwie kaskadami, niczym ta przysłowiowa „woda po kaczce”. Ona była poniekąd, jak ptak. Gotowy do odlotu w każdej niemal chwili, jeśli poczuje taką potrzebę. Uniesie się wysoko i zniknie z pola widzenia. A wtedy można już tylko czekać i mieć nadzieję, że pojawi się znowu - jak bociany, powracające o stałych porach roku. Niestety jakakolwiek prawidłowość nie cechowała kobiety, w której się zakochał. Może to właśnie sprawiło, że stracił dla niej głowę? Wariował. Inaczej chyba tego nie dało się nazwać. Nawet w tej chwili to odczuwał.

Co z tego bowiem, że teraz siedziała obok na fotelu. W zasadzie w zasięgu jego ręki. W dłoniach jednak trzymała książkę, a jej wzrok biegał po kolejnych stronach. Jakby coś musiało się w niej ciągle poruszać, nawet gdy ciało siedziało. Fizycznie więc z nim była, ale … nie mógł jej poczuć tak całkowicie. Dotknąć wnętrza. Zagłębić się w niej. Zawładnąć nią. Och! Tak. Lubił to. Nawet przed samym sobą nie chciał przyznać, jak bardzo. Wyczuwał w niej nie tylko tę eteryczność. Drzemała w niej też pewna przyciągająca go, dzikość. Ona bowiem bywała też jak … Ogień. Uwielbiał to jej roziskrzone spojrzenie, pełne żaru, gdy ... przełknął odruchowo na widok tej wizji. Wspomnień. Jej tęczówki nagle wtedy zmieniały kolor i zaczynały płonąć jakimś … niemalże diabolicznym, kuszącym blaskiem. Trudno było się oprzeć temu hipnotyzującemu spojrzeniu. A do czego ono prowadziło, miał okazję przekonać się wielokrotnie. Nie tylko za drzwiami sypialni. Jej wyobraźnia nie miała jakby granic, gdy … no, właśnie! Chodziło o oto, aby przykuć jej uwagę. Zaintrygować. Uwieść. Rozpalić na nowo ukryty w niej żywioł. Dla niego. Tylko dla niego.

Myśli krążyły mu w głowie. Coraz szybciej i coraz bardziej odważnie zajmowały kolejne obszary umysłu. Nagle! Poczuł wręcz przemożną pokusę, aby znowu zawładnąć jej ciałem i duszą. Zatęsknił całym sobą do chwil, gdy oboje przywdziewali postacie feniksa. Wspólnie płonęli, spalali się i … odradzali na nowo. Tak! Potrafił niemal w każdym momencie przywołać z pamięci to uczucie. Ekscytacji lotem, a potem … Odprężenia. Zadowolenia. Chciał ponownie zanurzyć się w tych emocjach. Razem z nią.

I może by nawet zdecydował się przerwać jej obecną czynność, gdyby nie … Spontanicznie zaproszeni goście, stanowiący w sumie dość ciekawą ‘mieszankę’ - jak z lekkim przekąsem myślał o towarzystwie nieznajomych sobie w sumie ludzi. Bywało, że opuszczali swoje pokoje, bądź też inne zajmowane przez siebie przestrzenie na terenie ich posiadłości, wkraczając do tej, którą zajmował on razem z nią. Tak, jak teraz. A jeszcze przed chwilą byli sami w salonie. Fakt, że to pomieszczenie było niejako uznawane automatycznie, jako „strefa wspólna” - jakoś umknął mu w tych rozważaniach. Z delikatną, umiejętnie skrywaną niechęcią, zerknął na przybysza, który - w jego mniemaniu oczywiście - pokrzyżował mu plany. Sięgnął szybkim ruchem po leżącego na stoliku pilota. Przynajmniej w tej kwestii postanowił pozostać "panem sytuacji" i ubiec ‘intruza’, który zajął miejsce niedaleko. Płynnie przeskakiwał po kanałach, spoglądając z ukosa nie tyle na to, co wyświetlał telewizor, ile na reakcję tegoż. Mężczyzna jednak, pozostawał zupełnie obojętny na jego poczynania. Wzrok miał utkwiony bowiem, zupełnie gdzie indziej.

Podążył niecierpliwie za jego spojrzeniem i ... zamarł. Chwilę później poczuł, że coś w nim się zmienia. Nie chciał się nią dzielić. Z nikim. I nieistotne było to, że tak naprawdę to … ona była też trochę jak Wiatr. Jak można byłoby go „uwięzić”? Nie było to możliwe. Nawet dla niego, co wywoływało w nim pewną frustrację. On przecież lubił mieć kontrolę. Częściej niż ona stał twardo na ziemi. Był zwierzęciem lądowym, a nie wodnym lub powietrznym … Owszem, też miał w sobie pewną Moc - podobnie, jak ona. Ta jego jednak, była zupełnie inna. Pochodziła od żywiołu, który dał początek jego Rodowi. Ziemia całkiem nawet nieźle „dogadywała się” z Wodą oraz z Ogniem. Powietrze natomiast było jak niebo. Dalekie. Łączyła je zaledwie cieniutka linia horyzontu. Zbyt mało, jak na jego potrzeby. Zdecydowanie pożądał czegoś więcej. Tylko? jak miał jednak osiągnąć obrany cel? Powoli ześlizgnął swój wzrok z 'rywala' i skupił go na siedzącej wciąż w fotelu postaci. "Jego Wiedźma" - jak często ją nazywał, wyglądała teraz jak barwny, delikatny owad, który przysiadł sobie na chwilę, by odpocząć. Jak cudownie kolorowy, rozwinięty pąk jakiegoś kwiatu. Ogarnęło go dziwne uczucie, nad którym trudno mu było zapanować. Poczuł się zaskoczony, a potem ... z lekko rozchylonych ust, wraz z jego oddechem - popłynęły słowa:

Naprężam i rozbudzam
swoje zmysły
pod tym Twoim
gorącym spojrzeniem
energią namiętnych ust
dotykiem delikatnych palców

Mam świadomość tego
że już przez moje ciało
przechodzi impuls
stroszący niemal
wszystkie moje
włoski ...

Chcę wtedy wyłącznie
- wraz z Tobą -
unosić się wysoko
coraz wyżej
i wyżej
wyżej!

… nie mam jednak
Twoich skrzydeł -
aby zostać tam dłużej…

Warszawa; listopad 2018

Photo: Evening in Lanckorona; may of 2019


#piszęBoLubię #WIEDŹMowASeria