niedziela, 7 listopada 2021

Give & Got ...

Some of you maybe know that ... ha, ha .. i have some 'problems' with inventing titles. It's crazy sense of humor or it's laugh from universe when ... if you can imagine situation ... i invented one good but ... Omg! it's not in suitable language. I'm trying to use English because of its universal character. Most of us know that and can to communicate in that way. Yeap! I do too ... lol .. if it's simple sentences but ... I feel better in my family language. So that story will be only in Polish. Sorry, friends from wolrd .. i didn't want to disappoint you ... if you want you can ask for help translator ... sorry for joke ...

^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^

Od dziecka kochała słowa. Chłonęła je z jakąś niezwykłą ciekawością. Najchętniej te, które były zamienione w drobne znaczki. Połączenia liter przenosiły ją w inne miejsca. Pobudzały wyobraźnię, motywowały do ciągłych poszukiwań. Była sobą ... ale! jednocześnie mogła być kimś zupełnie innym. Książki. Były najlepszymi towarzyszami, gdyż rzadko ją zawodziły. I były zawsze blisko. Gotowe na jej dotyk. Zainteresowanie. Panie ze szkolnej biblioteki tylko przyjaźnie kiwały głowami, gdy pojawiała się znowu w drzwiach. Czasem podsuwały informację o nowościach, które udało się pozyskać. Placówka była mała. Istniała sobie gdzieś na uboczu wielkiego świata. Nikt ważny nie zaprzątał sobie głowy tym, czy i jak funkcjonuje. Dopóki nie było większych problemów z wychowankami, było dobrze. A to ... czy mają warunki do indywidualnego rozwoju? Czy mogą odkrywać własne talenty? Może niewiele osób wierzyło, że dziatwa z małej wioski, mogłaby mieć jakiś potencjał. Życie tutaj, toczyło się własnym rytmem. Wyznaczały go - cóż! - godziny zwykłych obowiązków w gospodarstwie. Ludzie byli przyzwyczajeni do rodzinnych tradycji, nie oczekiwali od życia zbyt wiele. Ważne było zaspokojenie podstawowych potrzeb. Rozrywka? Nawet jeśli, to nie miała ona wiele wspólnego z kulturą. Jeśli odbywały się tutaj jakiekolwiek wydarzenia, to miały charakter raczej dostosowany do aktualnych okoliczności, a aktorami byli w większości uczniowie szkoły. 

Była znudzona szablonami scenariuszy. Starała się więc trzymać raczej obrzeży i nie rzucać specjalnie w oczy. W klasie 'gwiazd' lub pretendentek do takiego "tytułu" było wystarczająco dużo. Niemal każdy chciał mieć swoje własne "5 minut". Tym właśnie czasem żyło się potem przez następne, leniwie płynące dni. Ona nie cierpiała jednak nudy. Może dlatego tak często uciekała. Do światów, które oferowały jej właśnie książki. Mówiły do niej. Przywoływały niejako. Gdy chadzała między regałami w szkolnej bibliotece - uwielbiała te swoje wędrówki - starała się wyostrzyć zmysły. Dotykała różnych egzemplarzy. Przyglądała się okładce. Czytała opis na ostatniej. Niekiedy otwierała, aby zatrzymać wzrok na wybranej przypadkowo stronie. Zielone tęczówki przybierały żywszy kolor, gdy tekst okazywał się intrygujący. Zamykała wtedy książkę i podejmowała decyzję. Brała lub odkładała na miejsce. Wiele zatem zależało od ... wewnętrznych odczuć. 

Ta miłość do książek miała pewne atuty, z których nie do końca zdawała sobie sprawę. Cóż, żyła często w tak odmiennych przestrzeniach. Prawie każdy miał prawo się w nich pogubić. Mimo, że trzymała się obrzeży swojej klasowej społeczności - nadano nawet jej pewien 'przydomek' - nikt jej nie dokuczał. Akceptowano i ... nierzadko korzystano w sumie, z jej umiejętności. Dzieliła się nimi chętnie, mając z tego prawdziwą radość. Większość kolegów bowiem, była szczególnie zainteresowana znajomością z nią, gdy na lekcji języka polskiego pracą domową miało być, wypracowanie. Nie było istotne w sumie, czy temat był dowolny, czy w jakiś sposób narzucony odgórnie. Bawiło ją to w jakimś stopniu. Siadała więc przy swoim biurku, otwierała zeszyt lub brała nową luźną kartkę i ... nagle stawała się kimś innym. Patrzyła na pewne sprawy oczami swoich koleżanek i kolegów. Znała ich dość dobrze z obserwacji. Analizowała skrycie, zasłyszane na korytarzu lub w szatni rozmowy. Kolekcjonowała w swojej głowie informacje wierząc, że kiedyś okażą się przydatne. Nadchodziły takie chwile. A ona czuła się wtedy szczęśliwa. Mogła sobie samej 'rzucić wyzwanie' i potem sprawdzać, jakie przynosiło efekty. Gdyby tak kiedyś komuś wpadło do głowy, aby ... zachować te wszystkie napisane przez nią teksty, mogłaby powstać z tego intrygująca pozycja wydawnicza. Większość piszących osób bowiem, chce zachować swój indywidualny styl. Chcą być po nim rozpoznawalni. Ona nie miała takich aspiracji. Wręcz odwrotnie. Sztuką było dla niej napisanie tekstu, który nie sugerowałby od razu, kto jest jego autorem. Może dlatego właśnie ich ówczesna nauczycielka - mimo tak wielu lat doświadczenia w zawodzie - nie zorientowała się, że autorką tekstów jest jedna osoba.

Zachichotała cichutko na to wspomnienie z dawnych bardzo lat. Poczuła to samo rozbawienie, które odczuwała kiedyś. Tak, to był naprawdę niezwykły dla niej czas. Znowu ją zobaczyła. Tę dziewczynę z przeszłości, która ... faktycznie! była tak odmienna od swojego otoczenia. Och! No, dobra! OK! Z pewnością różniła się od tej na zdjęciu, na którym skupiła wzrok. 

– Byłaś Niezwykła! Tak bardzo za tobą tęsknię ... Nie pozwól czekać na siebie dłużej. Wróć do mnie, proszę ... Siostro, Wiedźmo – wyszeptała cicho. Potem z kieszeni wydobyła kartkę, zapisaną jakimś tekstem. – Wiem, że Ty .... zawsze kochałaś czytać i otrzymywać zaskakujące prezenty. Ten jest ode mnie – dodała, po czym przeżegnała się szybko, wsunęła 'upominek' pod bukiet z kwiatami i odeszła. Jakiś ciekawski promień słońca spoczął na tafli płyty. Och! Tak ... kamień potrzebował jego ciepła ...

*** *** ***

Listopadowa nostalgia
tudzież zaduma
ogarnęła dziś świat
wokół mnie

Niebo otuliło się
szarymi chmurami,
z których spływa
delikatna mgła i deszcz

Kolorowe wciąż drzewa
łapią w pozostałe im liście
drobne kropelki, by potem
podarować je ziemi

Powietrze pachnie wilgocią
i tylko jeszcze temperatura
przypomina mi, że wczoraj
była piękna złota jesień

Czy jeszcze wróci?

 

Warszawa, 03.11.2018


photo: Żuławy 2020; place named Nowy Dwór Gdański ... on Tuga River
[ Amazing moments of summer freedom ]



#piszęBoLubię
#Witch #story

#GG new interpretation ??

 



piątek, 5 listopada 2021

Who is ... VAKHO ?

Yes, that's true. I love books from a child and even if i'm more older now, they are still important for me. I wrote some time ago that i currently prefer these which can bring me some relax and laugh. In generally i could say  - "common literature" mostly.
When i got propose from Publishing House called #WydawnictwoNowoCzesne of taking care as a Media Partner on book titled in Polish: "VAKHO. Wilcze szczenię" i was wondering again. I was watching at received information and i couldn't decide. From one side i was seriously curious. From the other .. thoughts about terryfiing aspect of wars - even if it's historical for me time luckily - was a bit scarrying me. I heard so much about cruelty the Bolsheviks. I had to make choice. Curiousity won .. ha, ha .. and you know .. i don't regret my decision.

It was incredible time for me. I don't remember situation when from the begining of reading i felt like hero of story. Suddenly i changed into young man named Janek. I observed as him what was happening with people from country side when the Bolsheviks arrived. I've still have some 'goose bumps" when i remember some of describtions. It's so hard to believe that people can be so wild .. worse than animals because they do it with full of awareness and cruely pleasure.
Part of text - sorry in Polish only but .. that book was published in US market too - title: "VAKHO. The wolf's cub", so you can read that, friends from world 😉

"Patrzył, nie dowierzając zmysłom. To nie był sen, zwidy czy bajania starego gawędziarza przy ognisku, ani też jedna z wielu przerażających opowieści dziadka o wyczynach Moskali po powstaniu czy stryja Vakhtanga o walkach na Kaukazie (...) Kilka chat płonęło. Po całej wsi szwendali się pijani sołdaci, szukając zaczepek z chłopami, wpadając do chat, wyciągając z nich przerażone kobiety i zmuszając je, aby z nimi piły, tańczyły i swawoliły (...) Kilku pijanych ciągnęło broniącą się i wołającą o pomoc Hapkę (...) Czwarty z kompanii poluźnił troki swych spodni, demonstracyjnie je opuścił i przy wtórze kpin pozostałych kompanów legł na niej (...) Trzymali mocno, a gdy zaczęła wyć jak potępiona, wcisnęli jej w usta bluzkę (...) Gdy kolejka skończyła się, rozpoczęli od początku (...) Gdy nadal nie reagowała, wyciągnął wolno z kabury Mausera i jak gdyby nic, bez żadnego wahania, strzelił jej między piersi, co wywołało kolejną salwę szyderczego śmiechu pozostałych (...)"

These horrible decribtions of chosen 'activities' of soldiers are several in that book later too, but .. luckily they are not so many and not so scaring. The story of changing young boy to responsible man are very exiting. His inside fight with fear, feeling of lonelyness, awakening courage and need to taking care not only of his life is described in amazing way. I was him and tried to survive in winter time, to find food, safe place in forest where lived real dangerous animals like bears or boars. I was worry about (his) family and friends. I fighted and i killed first time to save own life and close to me people. At last i became a lider who recruited others to own wolf's team to fight with enemy. I tried to think solutions for saving lifes different persons who mostly were simple humans and had Polish, Ukraine and Russian roots. I leaded war activities, learnt to live in currently place even if it was so terryfing ...

Text is so interesting written that historical facts, names of unknown for each of us liders of army are not tiring. It's seriously amazing book full of surprising moments and keeping in some stress. And ... it's wonderful example that .. we can be more brave and smart than we think.

I recomend you that book. It's worth yours time to know situation which was our past. We in Poland remember time when we didn't have own country and had to fight for our language, culture, freedom of own opinion. I'm very curious future of Janek. We "broke up" our relation in such exiting moment  - before famous Warsaw's Battle of 1920.

If you want to have that book, look HERE 😊
I will have kind of contest soon so you can got one publish for yourself.

Some important informations:

Title: "Vakho. Wilcze szczenię".
Author: Marek Boszko Rudnicki
Wydawnictwo NowoCzesne 2021 

pic from: Wydawnictwo NowoCzesne


niedziela, 24 października 2021

roz ... MARZENIE

Niewielkie stadko gawronów lecących nad drzewami, rozproszyło się nieoczekiwanie. Ptaki obsiadły okoliczne drzewa. „Małe, czarne plamki pośród kolorów jesieni …” – pomyślała, przyglądając się przez warstwę szkła, z odległości wysokiego piętra biura, skrzydlatym stworzeniom. Przez uchylone okno doleciało ją echo ich krakania. Brzmiało to jak wspólna pieśń, może modlitwa. Nie znała zwyczajów gawronów. Niespecjalnie ją interesowało ich życie, zasady, troski i radości. Była przekonana, że miały takie emocje - żyły przecież i czuły, jak każde inne stworzenie na tej planecie. Dlaczego miałyby nie doświadczać, podobnych do ludzkich - uczuć?

Z lekką niechęcią odwróciła wzrok od kolorowych wciąż jeszcze drzew, ozdobionych czernią. Czekało ją mnóstwo pracy, a czas jakoś nie miał chęci zwolnić. „Dokąd tak bardzo się spieszył? Niby do czego? A może do kogo? Czyżby Pan Czas miał swoją wybrankę? Kim ona mogłaby być?” – myśli zatańczyły jej w głowie, wywołując delikatny uśmiech rozbawienia swoją abstrakcyjną postacią. „Ależ! Droga 😁 Pani Prawniczko .. czy to wypada interesować się aż tak ... prywatnym życiem innych?” – zapytała sama siebie, po czym parsknęła dźwięcznym śmiechem. Takim prosto ‘od serca’. Mogła sobie na to pozwolić. Gabinet miała tylko do własnej dyspozycji. Gdy ktoś czegoś od niej potrzebował, zawsze uprzedzał o zamiarze wejścia, pukaniem. Teraz była jednak sama. Podobnie, jak w życiu. Ale tak już wybrała i ... była zadowolona z podjętych decyzji. Czuła, że jest wreszcie gotowa, aby „wziąć stery we własne dłonie” i utrzymać je. Niekoniecznie czując bliskość, silnego męskiego ramienia. To ostatnie zbyt mocno się zacisnęło wokół niej. Nie chciała więcej doświadczyć tego stanu. Pragnęła zawdzięczać tylko sobie niektóre sukcesy. Zrozumiała - na szczęście! że ma wystarczająco dużo siły, aby je osiągnąć. Samodzielnie. Bez zobowiązań. Pokochała tę myśl o ... niezależności. Właśnie dlatego postanowiła walczyć. Tak długo, jak wystarczy jej wewnętrznej mocy. Jak również wiary w to, że … naprawdę może osiągnąć zamierzony cel. Co nim było? Właśnie to poczucie prawdziwej wolności, pewnej formy zgody na własne „ja”. Takiej, która sprawia, że człowiek czuje ... naturalne i wypełniające go po brzegi szczęście. Nie musi niczego udawać. Ani przed sobą, ani przed innymi. Momenty, w których dostrzega błahe na pozór drobiazgi i wywołują one w nim jakąś - dziecięcą może radość. Tak rzadko ją czuła przez ostatnie lata.

Zatęskniła nagle za chwilami, gdy była małą dziewczynką i spędzała wakacje u swojej dalekiej ciotki Matyldy. Koligacje rodzinne bywały niekiedy zawiłe, choć próbowała pewne informacje uporządkować sobie w głowie. Łatwiej było jednak nazywać tę dużo starszą od niej kobietę, ciotką. Oczywiście za jej plecami, bo ona sama wściekała się słysząc to określenie swojej osoby. Kazała jej wręcz! mówić sobie po imieniu, choć … mogło to być nieco dziwne i może nawet „mało wychowawcze”. Miała wtedy zaledwie kilka lat. Czas z Matyldą był dla niej zawsze magiczny. Uwielbiała spędzać długie godziny z książkami, wyszukanymi jakoś jednak spośród innych, stojących na wysokich pod sufit, regałach. Czasem siadywała z wybraną - w ogromnym fotelu ustawionym przy oknie pomieszczenia zwanego nie bez kozery, biblioteką. To było królestwo Matyldy, a wspomniany mebel obity karminowym i przyjemnym w dotyku pluszem, należał właśnie do ciotki. Nie zawsze był więc dostępny dla niej, jako gościa. W takich sytuacjach biegła z książką do ogrodu, który otaczał dom. Miejsc, w których można było się ukryć, była niezliczona niemal ilość. Ona najchętniej korzystała z tego, w którym pośród drzew, mienił się kolorami - hamak. Czasem leniwie wisiał, prawie bez ruchu. Niekiedy pozwalał sobie jednak na delikatne tańce  - z młodymi, wesołymi wietrzykami, które sfruwały z nieba, aby połaskotać znudzone liście. A jednocześnie czekał. Na co? Na kogo? Może właśnie na nią. Gramoliła się więc nieporadnie do środka, aby z przyjemnością i delikatnym sapnięciem ulgi, zapaść się w jego objęciach. Czuła się trochę, jak przeciętna gąsienica w swoim kokonie, bezpiecznie oczekująca na urzeczywistnienie swych marzeń. To tu kreowała swoje najpiękniejsze sny. Tkała je powoli, tak bez pośpiechu, na rozpostartych nad nią, przyjaznych gałęziach drzew. Szumiały akceptując jej poczynania.

Dźwięk oznaczający nadejście nowej wiadomości, wyrwał ją ze wspomnień. Zatrzepotały lekko długie rzęsy, pogrubione niebieskim tuszem. Lubiła ten kolor nieba. Podkreślał zresztą odcień jej tęczówek i sprawiał, że …

- Jak się masz dzisiaj, moja droga? Czy jadłaś już lunch? A może byś tak pozwoliła sobie …ha, ha .. na małą przerwę? – odczytała na komunikatorze słowa i mimowolnie się uśmiechnęła. Tak, ona – podobnie, jak Matylda oraz autorka pytań – zaczęła mieć świadomość własnej … 
 
#piszęBoLubię
#myDREAMof ... ??? #Seven days to ...
^^
#poSłonecznejStronieMocy😎   ALWAYS💕🎶
 
 
foto: materiały własne #KreatoraSłówKraina
 

poniedziałek, 18 października 2021

... z dedykacją: dla M.

i znowu palę, bo ...
Tak! łatwiej rozmyślać
- lecz ... wciąż!
nie mam pojęcia
czy jest Pan ... ?
- do wzięcia ...
czy może tylko?
- do wynajęcia
A jeśli tak, to ...
na jaki czas?

ok, mogę powiedzieć to ...
Tak zwyczajnie i wprost
- bez większego zadęcia
że podoba mi się Pan
- na tych zdjęciach
coś! Sympatycznego
w uśmiechu Pan ma ...

... po raz kolejny
nabrałam więc chęci
aby wyrzucić z pamięci
- choć na ten właśnie czas
dawne swoje doświadczenia
i ot, Tak - bez ... uprzedzenia
stanąć nagle! w Pana drzwiach

... na kogo teraz?
"padł blady strach"? 😁



foto: net

poniedziałek, 27 września 2021

... a na Północy ...

Pewnego dnia znalazłam w swojej skrzynce mailowej, dość intrygującą wiadomość od Wydawnictwa, z którym ostatnio współpracuję. Była to propozycja recenzji drugiej części książki z cyklu 'Mistrz Gry'. Przyznam, że byłam lekko zaskoczona, gdyż ... nie miałam okazji poznać pierwszej. Okazało się jednak, że jest proste rozwiązanie tej sytuacji. Mogłam bowiem - w przypadku wyrażenia zgody - otrzymać plik w .pdf z tekstem debiutanckiej powieści. Informacje o publikacji były na tyle interesujące, że - jak łatwo się pewnie domyślić - zgodziłam się 😁

Czas oczekiwania na swój recenzencki egzemplarz, postanowiłam oczywiście wykorzystać na przeczytanie rozpoczynającej serię, opowieści pt. "Gwiazda Północy, Gwiazda Południa". Bardzo szybko doszłam jednak do wniosku - po przewinięciu kilkunastu stron - że muszę mieć! papierową jej wersję. Historia bowiem tak mnie wciągnęła, że nie wyobrażałam sobie już, aby na półce stała tylko ta druga część. Inna sprawa, że może prezentuję 'klasyczne' podejście Czytelnika - książkę lubię poczuć w dłoniach, a lekki szmer przewracanych kartek tworzy ten specyficzny nastrój, któremu ... lubię 'ulegać' .. ha, ha .. Może dlatego właśnie, żadne czytniki mnie nie przekonują i nie sądzę, abym zmieniła swoje nastawienie ... 😉

Wiem .. powtórzę się, ale to Prawda! Książki w tej 'namacalnej' = papierowej wersji towarzyszą mi od dziecka. Są jak Przyjaciele .. niekiedy są, jak nowa przygoda. Uwielbiam, gdy od pierwszych zdań niemal .. wciągają mnie do swojego świata. Chwytam tę wyciągniętą do mnie 'dłoń' z radością, ciekawością, ekscytacją i .. wieloma innymi emocjami. Z przyjemnością 'ulegam' tym specyficznym 'zaklęciom', rzucanym przez Autorów - czyli sposobie, bądź stylowi pisania. Nie jestem Ekspertem w obszarze Literatury ... Zdarza mi się recenzować wybrane - ostatnio najczęściej oferowane przez Wydawnictwo AlterNatywne - książki .. Decyzje podejmuję bardzo często pod wpływem aktualnych uczuć oraz prywatnych zainteresowań. Jeśli zatem Ktoś - Dzięki, Anna .. oferuje mi możliwość poznania publikacji bliskich mojemu sercu = Fantasy, to ... trudno mi jest odmówić. Najfajniejsze jest to, że ... to jak przysłowiowe 'strzały w dziesiątkę'. Co mi tam! Napiszę to otwarcie i publicznie: jestem zaUROCZonA postacią Aline i jej siłą. Byłam niezmiernie ciekawa, jak potoczy się jej dalsze życie. Pierwsza, wspomniana już wcześniej część bowiem, pt. "Gwiazda Północy, Gwiazda Południa" pozostawiła chyba w moim prywatnym odczuciu - pewien ... niedosyt. Szczęśliwie dla mnie .. miałam możliwość poznania niemalże od razu - mój recenzencki egzemplarz wszak tylko czekał na ten moment - przyszłych losów głównej bohaterki. A byłam naprawdę bardzo ciekawa, jak zakończy się i czy w ogóle? ... ta historia.

Nie będę 'zdradzać' fabuły oraz niespodzianek od Autorki. Z przyjemnością jednak tu nadmienię, że ... także druga część obfituje w to, czego ostatnio najczęściej szukam - w opowieściach innych osób. Oczekuję zaskoczeń na różnych polach. Niespodzianek. Rozbawienia. Zaintrygowania mnie. Doceniam zatem ideę, wyobraźnię, jak również - umiejętność doboru słów. Lubię też ... niekiedy 😎 - razem z postaciami danej książki - odkrywać. Jestem fanką różnych zagadek. Tych jest kilka, a rozwiązanie dopiero pod koniec .. ha, ha .. Podobnie, jak wątków romantycznych lub lekko erotycznych może scen, które poruszają. Ja przynajmniej tak się poczułam. Pięknie zostały ujęte emocje poszczególnych bohaterów, związane z Przyjaźnią i Miłością.. Ci, którzy lubią książki z gatunku 'przygoda', też znajdą tu coś dla siebie - sama lubię sięgać po publikacje, gdzie akcja płynie wartko. Tak! Sądzę, że mogę tu oficjalnie to napisać - co czynię poniżej 😉

Druga część cyklu pt. "Mistrz Gry" odpowiedziała w pełni na moje potrzeby.

Jestem autentycznie ciekawa, czy będzie kontynuacja tej opowieści ... Z wielką chęcią poznałabym dalsze dzieje Kobiety, która mnie oczarowała swoją osobowością od samego początku. Podziwiam jej wewnętrzną siłę, która - może dopiero później? na tej 'Dzikiej Północy' ujawniła własną Moc. Zdarza mi się, cóż! To fakt .. "identyfikować" z wybranymi postaciami z przeczytanych publikacji. W przypadku lektury "Pan Kamienia Wschodu" miało to podobną formę. Znowu, wspólnie z Aline doświadczałam .. różnych Emocji .. Zaskoczeń .. mierzyłam się w duszy z efektami podejmowanych wyzwań. Może już nie szpiegowskich, jak było gdy .. "pracowała" dla Królestwa, ale .. obfitujących w równie niespodziewane, zwroty akcji. 

To był dla mnie naprawdę cudowny czas, za co chciałabym ... PODZIĘKOWAĆ ..
Autorce - pani Joannie oraz Wydawnictwu.

&&&&&&&&

Przydatne informacje może jeszcze:

Tytuł: "Pan Kamienia Wschodu"
Autor: Joanna Lampka
Wydawnictwo: Wydawnictwo AlterNatywne
Redakcja: Kinga Szelest
Pierwsza korekta: Dominika Ładycka
Druga korekta: Kinga Dolczewska

^^

#Recenzja #piszęBoLubię #czytamBoChcę

 

foto: materiały od Wydawnictwo AlterNatywne