sobota, 1 stycznia 2022

... doprawione imaginacją

– Bierzesz to zlecenie, czy odpuszczasz? – zanim do jej uszu dotarł głos, wiedziała kto się zbliża. Miał wokół siebie wyjątkową aurę, której nie dało się pomylić z żadną inną, jej znaną. Westchnęła cicho. Nie była pewna, co ma mu ostatecznie powiedzieć. Na szybko próbowała zebrać myśli, które dotyczyły tego tematu. 

– A jak myślisz? – skierowała na niego spojrzenie i ich oczy spotkały się w pół drogi. Zieleń dotknęła bursztynu, a może odwrotnie.

– Obawiam się, moja droga Wiedźmo, że strach cię obleciał ... – jakiś figlarny ognik pojawił się na moment w jego oczach, lekko zmieniając ich odcień. Kąciki niezbyt szerokich ust uniosły się nieco, w żartobliwym uśmiechu. Nic nie mógł poradzić, że lubił się z nią droczyć. Prowokować i obserwować, jak się zachowa w danej chwili. Choć znali się dość długo, wciąż potrafiła go czymś zaskoczyć. Może właśnie to ten jej wyjątkowo trudny do okiełznania charakter sprawiał, że świetnie odnajdowała się w realizowaniu zadań, które były obciążone pewnym ryzykiem. Potrafiła improwizować i to pozycjonowało ją w gronie tych najlepszych z tzw. 'wolnych strzelców'. Dawno minął czas, gdy przyjmowała każde zlecenie. Podziwiał ją, choć starał się jej tego aż tak jawnie nie okazywać. Miał swoje prywatne powody. 

– Strach?! – prychnęła teatralnie i wbiła w niego wzrok. – Czego według Ciebie się niby boję, co? – zapytała, wciąż nie spuszczając z jego twarzy oczu. Próbowała z całych sił, przeniknąć do jego głowy i znaleźć odpowiedź na swoje pytanie. Sama nie była w stanie jej odszukać w swojej. Może on coś wiedział? W końcu był jej Mentorem. Obiecał jej swoją pomoc, gdy podejmowali decyzję o współpracy. 

– Jakie jest prawdopodobieństwo, że go spotkasz ponownie? – Niepotrzebnie zadał to pytanie. Igrał z jej ogniem, którego zarzewie już rozpalało jej serce.

– Ty mi powiedz. Zawsze byłeś lepszy w ... – wysyczała, niczym rozdrażniona już lekko, dzika kotka. Gdyby tylko wiedziała, jak on kochał ją prowokować i podziwiać zachodzące w niej przemiany, tudzież ekscytować się wewnętrznie jej wolną naturą, pod której był urokiem od chwili, gdy ... 

– Czy wystarczy, jak powiem krótko, acz zrozumiale dla ciebie, moja Piękna – uśmiechał się, ale dojrzała jednak w jego źrenicach te znajome, złośliwe chochliki. Tańczyły sobie beztrosko, bez żadnego skrępowania, przyciemniając - prawie niedostrzegalnie - ich barwę ... – Ryzyko jest minimalne.

– Jednak, jak mniemam ... jakieś jednak jest. Chcę wiedzieć, jakie – wydęła usta, prychając jawnie już teraz, jak rozzłoszczona czarna pantera. Znał ją i czuł, że wszystko wewnątrz jej ciała, gotuje się wręcz w obecnej chwili. Lubił na nią patrzeć. Uwielbiał wysyłać jej sygnały od siebie. Były, jak przemyślane strzały, które dążyły w obrany cel. Miał ją na muszce. Sprawiało mu to przyjemność i uspokajało w tajemniczy dla niego sposób.

– Dobrze wiesz, że ... zawsze jakieś! - jak to określasz - tam jest .. Choć, wiesz co? Może wreszcie?! przyznam ci się do pewnych rozważań ... – zawiesił na moment głos, niczym wytrawny lub doświadczony aktor, budujący wśród publiczności odpowiednią dla danej chwili, atmosferę. – Niekiedy zastanawiam się, jak to możliwe, że dostałaś tę posadę tutaj. Drugie pytanie, krążące mi wokół głowy brzmi: Co sprawia, że nadal tu jesteś? – urwał ponownie wypowiedź, mrużąc przy tym swoje, obecnie pociemniałe - tęczówki. Przemieścił się z gracją wokół jej biurka i oparł się - niebezpiecznie blisko - o mebel. Niby niechcący, dotknął przy tym opuszkami palców, skórę jej nagiego ramienia. 

W pomieszczeniu chodziły wiatraki, ale miały pewne trudności z ochłodzeniem nagrzanej przestrzeni. Temperatury powietrza zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz wysokiego biurowca skłoniły ją do tego, aby wreszcie przejrzeć uważniej, posiadaną garderobę. Częste wyjazdy sprawiały, że na niektóre sprawy brakowało jej czasu, a może tylko - chęci. Niekiedy wybrane kwestie nie wydawały się jej, aż tak! istotne. Od paru dni jednak, zdecydowała się przychodzić do biura w sukienkach. Pozwalały jej na pewną swobodę i przyjemnie otulały prawie gołe - nie licząc skąpej bielizny - ciało. 

– Hej, tam ... Śniąca księżniczko. Jestem tutaj ... a ty, gdzie przebywasz tym razem? – nagłym, ale zawierającym skrywaną umiejętnie delikatność, dotknął jej szyi. Tylko przelotnie. Był pewien, że to wystarczy, aby rozpocząć proces przemian w jej ciele. Znowu nabrał ochoty, aby wziąć ją w ramiona i sięgnąć po raz kolejny gwiazd. Przełknął ślinę i nie zwlekając dłużej, oderwał się od blatu i stanął za jej fotelem. Oparł opuszki swoich silnych, ale wypielęgnowanych dłoni na linii jej smukłych i dość wysportowanych barków, niczym artysta siedzący przed fortepianem. Och, tak ... odczuwał teraz przemożną chęć, aby wygrać znaną im obojgu melodię. Zamarzyło mu się, aby wydobyć z niej te określone, tak ulubione dźwięki. Niekiedy patrzył na nią, jak na instrument. Podziwiał i brał w posiadanie, ofiarowując w zamian emocje, które na zawsze pozostawały we wspomnieniach. Schylił się i ukrył nos w jej ciemnych włosach. Pachniały znajomo i wzbudzały w nim dodatkową ekscytację. – Wracając do podjętego tematu ... Nie wiem, jak po tylu szkoleniach możesz nadal ładować się w takie "kłopoty". Jeszcze bardziej intryguje mnie, jaką magiczną, tajemną wiedzę zgłębiłaś, że wychodzisz z nich w miarę 'obronną ręką" ... Tak sobie więc myślę, że ty .... masz chyba niezłe plecy, złotko ... – wyszeptał w jej lekko kręcące się loki, które często wiły się w różnych kierunkach i nadawały jej lekko demoniczny wygląd. Podniecała go coraz mocniej - bliskość i to bijące z niej ciepło, za którym się tak bardzo stęsknił. – Może byśmy przeszli do mojego gabinetu, co? – gorące powietrze jego oddechu owionęło nagle jej ucho, a ona poczuła lekki uścisk jego zębów ...

– Może innym razem ... – prychnęła gniewnie, strząsając z siebie jego chciwie już błądzące ręce. – Tak! Lepiej będzie, jak przejdziemy do głównego wątku. Celu twojego nagłego pojawienia się tutaj. Chyba nie czekałeś na mnie? A może 'odwalasz nadgodziny'? – syknęła jeszcze, zmuszając go, aby pospiesznie oddalił się na większą odległość. Potulnie stanął ponownie za jej biurkiem. Jego wysoka i atrakcyjna wizualnie dla wielu kobiet sylwetka, górowała nad jej monitorem oraz nią samą. Wszak sama siedziała nadal na fotelu, przysunięta do blatu jego siłą. Odrzuciła - niczym filmowa gwiazda - lekko głowę, pozwalając włosom na chwilową wolność i zmianę. Ten króciutki moment pozwolił jej odzyskać jakąś cząstkę spokoju po dreszczu, który jeszcze - niczym wzburzona wiatrem tafla jeziora - rozchodził się szerokimi kręgami. Spojrzała na niego - z ukosa, przybierając odpowiedni wyraz twarzy i zrobiła delikatny 'dzióbek', aby chwilę później przesłać mu jednego ze swoich uwodzicielskich w założeniu i kokieteryjnych całusów. "Cmoknij mnie ... wiesz, gdzie .. " – pomyślała, mrużąc swoje zielone oczy, podkreślone umiejętnie kosmetykami ulubionej firmy. 

Wiedziała, że on zrozumie tę jej wiadomość. Znali się przecież wystarczająco dobrze, aby ... odczytywać zaszyfrowane komunikaty. Dość niedawno - jak się jej zdawało ... obchodzili piątą rocznicę swojego ... trochę zagmatwanego związku. Dwie istoty, niczym dwa magnesy ... Przyciągali się i odpychali, w zależności od tego, jak długo pozostawali w oddaleniu i co ono w sumie oznaczało. Oboje ciągle w różnych, niekiedy trwających tygodnie - podróżach. Mijali się, ale ... gdy mieli okazję - jak teraz - znaleźć się ponownie niemal 'sam na sam', powracały emocje ... i były tak silne, jak te, których doświadczali na początku odkrywania własnych ... sekretnych mocy.

Niczym prawdziwy, dziki i niezwykle łowny kot, doskoczył do niej - jak gdyby biurko nie było dla niego żadną przeszkodą. Przykucnął przed nią, delikatnie objął jej twarz swoimi wypielęgnowanymi rękoma i skierował jej usta w swoją stronę. Zanim zdążyła zatrzepotać długimi, gęstymi rzęsami ... skradł jej całusa, po czym - jak gdyby nigdy nic, powoli odsunął się na poprzednią pozycję. Jego dźwięczny śmiech podskakiwał wesoło, odbijając się od różnych powierzchni ... 

– Dasz sobie radę! Jestem o tym przekonany. Chciałbym mieć co prawda pewność, że przy okazji tego zlecenia, obejdzie się bez ... nazwijmy to "niepotrzebnej improwizacji" – podniósł na moment znacząco jedną brew, sprawdzając jednocześnie, czy zdążyła się już wyzwolić spod czaru jego warg. Lubił się jej przyglądać. Szczególnie wtedy, gdy nie była tego świadoma. Jego śnięta księżniczka ... utalentowana aktorka ... najlepsza kochanka, jaką miał.

– Niczego nie obiecuję. Wiesz, jak jest – skrzywiła się delikatnie, dając mu tym samym do zrozumienia, że doszła już do siebie. Zaskoczył ją. A nie powinien przecież. W biurze starała się w jego obecności zachować pewną czujność, gdyż ... dobrze wiedziała, na co go było stać, gdy wyczuł zapach rywalizacji ...

– Oczywiście ... jak zawsze .. Respektuję ustalone reguły gry, którą rozpoczynam. Nie jestem chłopcem, Dziecinko ... w pewnych sytuacjach na pewno już nie – roześmiał się ponownie. – Do rzeczy jednak, jak sobie tego zażyczyłaś. Tu masz materiały dotyczące tej sprawy. – Podał jej zgrabnym ruchem teczkę, opatrzoną znajomą, podłużną pieczęcią w kolorze purpury, na której widniały czarne znaki. Machinalnie przejęła dokumenty, wpatrzona w barwę, która - niczym plama na czystym obrusie, przyciągała wzrok. Pochwycił kierunek jej wzroku i odchrząknął. – Nie chciałem, abyś zbyt wcześnie się dowiedziała. A to, co usłyszałem od ciebie rozbudziło na nowo moje wątpliwości, czy ... ostatnie treningi asertywności pozwolą ci wykonać to zlecenie. Jak widzisz sprawa ma swoją ustaloną odgórnie rangę. Ty wiesz o nim najwięcej. Może i nadszedł czas, aby rozliczyć się z pewnym fragmentem obrazu przeszłości .. lub też może? Zamknąć pewien rozdział ... nie wiem, czy to najlepszy sposób, ale ... obawiam się, że nie ma raczej ... innego wyjścia awaryjnego ...

^^

Znowu tutaj był. Jak zwykle, w ustalonych - w miarę jasno - ramach czasowych. Zostały w zasadzie określone przez nią, już na początku. Pierwszy i ostatni piątek każdego miesiąca w godz. 19.00 - 21.00 odkąd ... "Kiedy to było?" – zamyślił się na moment, próbując odszukać wśród dawnych i lekko już zakurzonych wspomnień dzień - konkretną datę - gdy ... narodził się w pewnym sensie, na nowo. On, doświadczony życiem i jego humorami facet, z pokolenia tych, którzy powoli ... ale jednak! odchodzili w zapomnienie. Wiadomo, że pewne wzorce wynosi się z rodzinnego domu. Innymi nasycamy się poprzez kontakt z - jak się mawiało u niego - Starszyzną. Dobrze znał historię swojego Rodu. Z chwilą pojawienia się na tym świecie ... miał pełną świadomość swojego pochodzenia. Wiedział, jakie zadania ma do wykonania. Miał zaplanowane - jak zawsze - poszczególne kroki, które należało wykonać. Lubił mieć wiele kwestii dopiętych na ten przysłowiowy guzik. Gdy był zmuszony, potrafił improwizować - przeszedł przecież odpowiednie szkolenie i był jednym z najlepszych na swoim roku. Dlaczego więc krążył ponownie po dobrze znanej, a wciąż zaskakującej go zmianami, przestrzeni? Czego oczekiwał? Cudu? Nie wierzył w nie. Ufał wyłącznie własnym mocom. Wytrenowanym, zawsze gotowym - niczym ta właśnie czarna, dzika pantera - do skoku. Ataku. Walki. Rywalizacji. Wygranej. 

Zagubiona kropla dotknęła niespodziewanie jego niegolonego od kilku dni, policzka. Może spadła z nieba, a może tylko z drzewa. "Czy była znakiem, sygnałem, impulsem? Do czego niby?" – zadał sobie po raz nie wiadomo który, te same pytania. Uparcie powracały do niego za każdym razem, gdy rozważał rezygnację ze swoich trochę jednak dziwnych "rytuałów". – "Jak długo można było lub ... warto było je odprawiać? Może należałoby zmienić lekko strategię? Pozwolić odejść tej ... może i Niezwykłej, ale jednak .. Przeszłości? Zacząć żyć na nowo i zupełnie inaczej, niż dotychczas ... To kusząca wizja, jednakże ..." – uśmiechnął się do siebie i nieoczekiwanie poczuł się fantastycznie. Jakiś spokój przeniknął do jego żył, wywołując kolejną falę przyjemności. Kąciki ust ponownie podniosły się w górę ... tak, jakoś spontanicznie i naturalnie ... Uchwycił - niczym kadr - obraz szybującego po niebie ptaka. Miał białe pióra, nieznacznie tylko przetykane czernią i odcieniami szarości. A one, były niczym dzieci - tej, tak różniącej się od siebie, pary. "Czy faktycznie 'przeciwieństwa' się tak bardzo przyciągają?" – kolejne pytanie nadpłynęło ... próbując znaleźć bezpieczną przystań, choćby na jedną noc. 

Oderwał wreszcie wzrok od skrzydlatej postaci, przypominającej mu sylwetką te słynne Anioły, o których wiele znanych mu osób opowiadało historie. Kolor jadeitu, rozbłysł od iskierek ognia, zawartego w jakimś niesfornym promyku ukrytego za chmurami słońca. Dotykał z ciekawością dziecka, jednej z barw. Trwało to może sekundę czasu ziemskiego .. krócej, niż mrugnięcie rzęs .. prawie zapomniany impuls objął - niczym przyjaciel - każdą komórkę jego ciała. Poczuł się oszołomiony. "Czyżby?!" – serce nie mogło się zdecydować, jak chce zareagować. To przyspieszało, wybijając jakieś szaleńcze rytmy .. to zwalniało, czy wręcz zamierało ... czuł jego kołatanie, którego dawno nie doświadczał. – To niemożliwe! – zdecydował się wypowiedzieć myśli na głos, aby ... odgonić od siebie cienie wspomnień. Tym razem ostatni piątek danego miesiąca przypadał w ... Sylwestra. Miał plany odnośnie tego wieczoru. Zamierzał wejść w Nowy Rok, jako ktoś Odmieniony. Przygotowywał się do tej chwili przez ostatnie tygodnie. Pomagała myśl, że ... ma dla kogo się zmienić. Sophie była przy nim niemal każdego dnia od trzech miesięcy. Z wyjątkiem tych pierwszych i ostatnich piątków, gdy ... pojawiał się w "ich krainie". Tak nazwała to miejsce wtedy, gdy byli oboje szczęśliwi. A na pewno tak czuł się on. Wierzył, że mogą stworzyć wyjątkowy związek. Mag i Wiedźma. Podwojenie Mocy, która ... mogłaby zaowocować czymś Nowym, okazją do odkrywania. Niestety cała ta Cudowna wizja z jego wyobrażeń zniknęła .. wraz z nią. Nie spodziewał się takiego obrotu sprawy. Nie po niej. Nie po tym, czego wspólnie doświadczyli. Czuł się niczym "zbity pies" ... poraniony, ale wciąż lojalny ...  

– Do diabła! Co ty kur-a wyprawiasz, Wszechmocny Prezesie? Kolejna twoja sztuczka? Żarcików ci się znowu zachciało? Kiepski moment. Serio!" – odezwał się półgłosem, zwalniając kroku. Wbrew temu, co w tej chwili wyprawiało jego serce. Pośród bezlistnych o tej porze krzewów bowiem ... wyłowił wyjątkowy i tak dobrze sobie znany cień kształtu . "Czy ... czy to możliwe? Czy to moja zwariowana wyobraźnia podsuwa obrazy z moich snów lub wspomnień?" – przystanął nagle, nie mogąc złapać oddechu. "Tyle lat minęło odkąd ..." – stał i patrzył na nieruchomą, bo tradycyjnie zadumaną - sylwetkę nieznajomej, a tak jednak znanej mu kobiety. Owszem, z pewnością wyglądała teraz inaczej, niż z czasów, gdy się poznali. Czas nie zwalniał tutaj. Musiała być więc starsza ... a jednak pozostała w niej ta rozczulająca go, dziewczęca nieporadność. Spoglądała gdzieś przed siebie, a jej twarz - ozdobioną drobniutkimi kreseczkami, wymalowanymi przez uśmiechy ... pieściły delikatnie ... odblaski ze stojących tu dość gęsto, latarni. Przypomniał sobie, że kilka godzin wcześniej - robiąc z Sophie ostatnie zakupy - dostrzegł coś, co wywołało uśmiech na jego twarzy. Nieoczekiwanie bowiem ... - choć tylko na krótki moment ... zimowe i leniwe teraz dość słońce, przebiło się przez gęste i ciężkie od deszczu chmury, które jakby - przyczaiły się na niebie. Ogniki, mające źródło w elektryczności, tańczyły na rozwianych przez psotny wiatr kosmykach jej włosów. Pamiętał wciąż ich aksamitny dotyk. Chciał poczuć pod opuszkami - jak dawniej - hebanowy dywan, łagodnie otaczający jej jakże! smukłą i wrażliwą szyję, którą tak ... Zwilżył językiem usta i skarcił się w duchu za ten gest. Zawczasu zaakceptował nowe srebrne niteczki pośród ciemności. Nie ujrzał jednak bieli i czerni na jej włosach. Lśniły w miejskich reflektorach, ale ... kolorem futerka wiewiórki. Wyglądała jeszcze bardziej zjawiskowo. Rude barwy cudownie podkreślały głębię zieleni jej Wiedźmowych tęczówek, a te odwzajemniały się tym samym. Fala niespodziewanego gorąca zawładnęła na krótką chwilę jego ciałem. Chciał i nie chciał, aby spojrzała na niego ... Pragnął delektować się jej widokiem jak najdłużej, a równocześnie nasycić też swoje spragnione jej ciała, dłonie. "Wróciła! Do mnie!" – pomyślał i wreszcie odetchnął, odzyskując spokój, za którym tak tęsknił ... chwilę potem przebywał już w innym, bardziej przyjaznym dla siebie świecie. Znowu wieczory były ciepłe i upojone magią świateł, zapachów, smaków i ... Wyobrażeń oczywiście ...

^^

#piszęBoLubię ... #WiedźmowaSeria #CyklzWiedźmą #podZnakiemWiedźmy

zdj. materiały od Kabardini.pl

 - z Serdecznościami i w podziękowaniu za inspirację ... DEDYKUJĘ, moim Przyjaciołom ze świata ... 😈😁😎

sobota, 18 grudnia 2021

Tropem niebezpiecznych marzeń ...

Każdy z nas miewa własne fascynacje. Dotyczą one odmiennych obszarów i mają różne natężenie. Niekiedy są tak ogromne, że nie wahamy się zaryzykować, aby osiągnąć to, o czym marzymy. Stajemy przy stole i czekamy na swoje karty, niczym wytrawni gracze ...

Tak było chyba poniekąd z autorem książki, której tytuł brzmi: "Na przemytniczych szlakach. Podróże przez Azję i Europę". Pan Dariusz Hieronim Stobiecki napisał bowiem na początku swojej publikacji:

"(...) Byłem na urlopie dziekańskim, a zawsze chciałem polecieć do Indii i Nepalu na nieco dłużej. Studiowałem etnologię i zajmowałem się buddyzmem tybetańskim, interesowałem się także hinduizmem, a ponadto etnografią i historią tych rejonów Azji. Co więcej, jak okazało się trochę później, lubiłem tam przebywać, zwłaszcza w samym Nepalu. Żeby lepiej i głębiej poznać ten świat, zdecydowałem się na dosyć karkołomne przedsięwzięcie - mianowicie zostałem przemytnikiem (...)"

Przyznacie, że to dość zaskakujący sposób, aby realizować swoje marzenia. Tym niemniej okazuje się, że możliwy, jeśli ma się ku temu pewne - powiedzmy 😉 - predyspozycje oraz umiejętności. A tych naszemu rodakowi wszak nie brakuje. Wraz z nim wkraczamy na ścieżki, których raczej nigdy byśmy nie wypróbowali, jak sądzę. Któż z nas by się odważył na tego rodzaju eksperymenty? Kto miałby wystarczające 'psychiczne przygotowanie' - aby sprostać wyzwaniom, wiążącym się ze stresem, wynikającym z podejmowanego ryzyka? Może to jednak ta fascynacja wschodnią religią okazała się pomocna? Chęć zgłębienia tajemnic, które na pozór są na wyciągnięcie ręki, ale ... pozostają wciąż pewnym sekretem .. Oczywiście, możliwym do odkrycia, jeśli wykażemy się wystarczająco dużą ciekawością, bądź motywacją do eksplorowania nowych dla nas obszarów? Chociażby tego ... związanego z medytacją i osiągnięciem pewnego 'oświecenia'? Nie potrafię na tę chwilę znaleźć odpowiedzi na te pytania ... tym niemniej - wracając do wątku 😁 ..

Poznajemy - w zasadzie z pierwszej ręki - 'przemytniczy fach' oraz sposoby radzenia sobie w różnych sytuacjach. Niewątpliwie spryt, kreatywność oraz dobra znajomość języka angielskiego były podczas tych podróży bardzo przydatne dla głównego bohatera opowieści. Trzeba było przecież znaleźć rozwiązanie na bezpieczne przewiezienie określonych towarów - a to była zarówno elektronika, jak i złoto oraz haszysz. Omg! Różne 'towary' i drogi, aby dostarczyć je na miejsce przeznaczenia. Przeważnie nie tak proste, jak by się wydawało, mimo że ... "przemytnicza siatka" miała pewne wypracowane własne sposoby oraz testowała te nowe. Nie zawsze jednak dało się wszystko przewidzieć i zaplanować. Niekiedy  - to się zdarza - niespodziewane okoliczności miały wpływ na określone zdarzenia. Takim okazała się pewna wybrana trasa, która doprowadziła Autora do ... ???

Jeśli zerknąłeś Czytelniku na udostępnione zdjęcie, zapewne to wiesz .. nawet jeśli jeszcze nie przeczytałeś książki. Tak! ... do Centralnego Więzienia Tihar .. 

"(...) 'Kiedyś musiało tutaj być zupełnie inaczej' - pomyślałem, gdy po wszystkich procedurach administracyjnych związanych z przyjęciem nas do więzienia zostaliśmy już doprowadzeni do celi. Nie była to jakaś ciasna klitka, lecz stosunkowo duże pomieszczenie na dodatek z dosyć długim i szerokim przedsionkiem. Mieszkałoby się tu całkiem dobrze jak na więzienie i to jeszcze w Indiach, gdyby nie panujące tutaj spore przeludnienie: na powierzchni około piętnastu metrów kwadratowych przebywało już czterech więźniów. Razem z nami zrobiło się tłoczno (...)"

Szczęśliwie dla bohatera tej opowieści, nie był to taki straszny czas .. nawet jeśli trwał ? rok, jeśli dobrze pamiętam .. ha, ha .. Nie pierwszy raz spotykam się z tezą, że nawet tracąc jakąś cząstkę wolności, możemy zachować w jakimś stopniu niezależność. W tym przypadku jednak nie chodziło zupełnie o nauki Wschodu, czyli osiąganie 'nirwany'. Choć zdarzało się tego doświadczać także mieszkańcom więzienia. Okazuje się, że - jak lubił przytaczać Autor z pewnym rozbawieniem zazwyczaj ... "Anything is possible in India" ... Jeśli oczywiście mamy trochę tego wspomnianego farta, czyli .. koneksje, znajomości, możliwości .. 

Intrygujące są  - cóż! każdy z nas może mieć własne #fascynacje 😎 - dla mnie motywy działania innych osób. Podejrzewam, że ja ... 😁 po takich doświadczeniach, dałabym sobie spokój z 'przemytniczym fachem'. Być może ... ??? część z Was też. Autor jednak miał inne spojrzenie na ten proceder. Niewykluczone, że potraktował go wyłącznie, jako nowe doświadczenie. Coś, co przyniosło mu pewną wiedzę o obowiązujących w tym świecie zasadach. Nie zrezygnował ze swoich poczynań. Szukał alternatyw i .. znalazł je, jak się okazuje - o czym można dowiedzieć się na kolejnych stronach wspomnianej książki. 

Doceniam - jako Czytelnik i .. osoba zauroczona magią słów - sposób narracji .. Opowieść jest bowiem przetykana nie tylko wiedzą o kontynencie niby mi bliskim .. Europa wszak styka się z Azją .. ma w sobie też trochę humoru lub pewnej interesującej ironii, mającej - jak podejrzewam - swoje źródło z poczynionych obserwacji otoczenia. Możemy bowiem zwiedzać świat, jako turyści i widzieć tylko wybrane aspekty danej przestrzeni. Jak dowiadujemy się z publikacji .. choćby Indie mają różne oblicza. Miasta i zabytki historyczne posiadają własną magię i urok, ale! ... istnieje też  - inne życie 😈 - ukryta prawda o tym kraju. Nędza, brak możliwości wyrwania się z tzw. "zaklętego kręgu".

"(...) Koło muru wzdłuż P D'Mello Road, na której znajdowało się biuro adwokata, oglądałęm slumsy podobne do tych z Kalkuty (...) Po drugiej stronie istniał już inny świat. Przy długim murze masa bezdomnych prowadziła codzienne życie pod plandekami chroniącymi tych biedaków przed deszczem i słońcem. Myli się obok ulicy, a to przy pompach, a to polewając na siebie wodę z plastikowych pojemników, później pichcili coś nad małymi ogniskami. Sceneria rodem z filmów katastroficznych (...)"

Autor tejże niezwykle ciekawej historii urzekł mnie swoim poczuciem humoru. Były momenty, gdy uśmiechałam się, czy też spontanicznie wybuchałam śmiechem. Jego opowieść jest naprawdę niesamowita. Dodatkowy plus - ja akurat doceniam ten pomysł - za umieszczenie zdjęć, zrobionych przez Pana Dariusza w trakcie jego podróży. Są czarno-białe, ale posiadają pewien magiczny klimat lub wymiar. Rzadko spotyka się książki, w których oprócz słów, znajdują się także fotografie. Tego jednak nie wyczytacie z okładki, która jest zaprezentowana na poniższym zdjęciu. 

Owszem, wśród innych Partnerów Medialnych widać na niej mojego Motyla - co niewątpliwie jest dla mnie pewną nobilitacją. Nie o to jednak chodzi. Opisy są wyłącznie jakąś tylko cząstką tego, co kryje w sobie dana opowieść, zapisana literami na kartkach. Mogą wzbudzić zainteresowanie daną publikacją oraz zachęcić do zapoznania się z nią. Jednak to ci, którzy mieli okazję przeczytać całość, mają wiedzę na jej temat. Mogą - w zależności od własnych odczuć - polecać, czy też rekomendować. Ja chciałabym zrobić to, choć oczywiście jest to wyłącznie moje subiektywne odczucie. Cieszę się, że #WydawnictwoAlterNatywne po raz kolejny wyszło z propozycją, abym objęła patronatem medialnym książkę, która nosi ich znak. To było dla mnie interesujące, czytelnicze doświadczenie. Napiszę więcej .. ta publikacja stanie oczywiście obok innych, na półce mojego regału. Z przyjemnością jednak, sięgnę po nią za jakiś czas, aby na nowo odkryć w niej coś dla siebie oraz będę czekać na kontynuację. Cóż! mam pewien osobisty "niedosyt", jako odbiorca treści. Ostatnie zdania bowiem brzmią tak:

"(...) Byłem w drodze do Singapuru, który miał się stać moim domem na kilka następnych lat. Ponownie leciałem ku swojemu nieznanemu przeznaczeniu."

Przypomnę jeszcze może najistotniejszej informacje:

Tytuł: "Na przemytniczych szlakach. Podróże przez Azję i Europę."
Autor: Dariusz Hieronim Stobiecki
Wydawnictwo: WydawnictwoAlterNatywne
Pierwsza korekta: Aleksandra Bernecka
Druga korekta: Karolina Hamkało

#piszęBoLubię .. #książki #opowieści #przygody .. oraz czytanie na oraz pod .. ha, ha .. kocykiem 😁

UWAGA! Uwaga! .. gdyby Ktoś z Czytelników niniejszej publikacji miał chęć zdobyć ... może nie złoto, ale tę oto książkę, to .. Polecam zajrzeć na mój fanpage 

 

sobota, 11 grudnia 2021

The song should have ... ???

Some years ago i invent new cultural project. It was called "Play with song" = #ZabawaZpiosenką in Polish. Not all our ideas can realized in chosen time. Sometimes we should hide them .. and be more patient. It's smart to wait for good moment. Maybe it's coming .. ??

Keep yours fingers, please .. for dreams ...

 

😁😁😁😁😁😁😁😁😁

i saw the squirrel … la, la
some people think that
it means .. luck … like -
we could get sign of happyness ...

i saw the black cat … la, la
some people say that
it means … bad luck … like -
colour could be so important ...

i saw the beginers … la, la ..
some persons think that
they have some … more luck … like -
it could be gift for inside motivation

i saw the old people .. la, la
some of them are alone and poor
they have rather bad live … like -
couldn’t diserve for something good

i saw myself finally .. la, la ..
and some changes at my face
do i have luck or maybe not? … i’d like
to say .. sometimes … it depends .. 

Warsaw, 11.12.2021


 

#piszęBoLubię