... nie igraj z ...

Teraz już oczywiście, trudno byłoby jej umiejscowić w kalendarzu, tamten pamiętny dzień. Nawet jeśli dla niej okazał się przełomowy. Na swój sposób. Podskórnie jednak czuła, że ... nadszedł trochę może za późno. A może to tylko czas jakoś tak nagle! - od bliżej nieokrślonego momentu - nabrał innego zupełnie wymiaru. Biegł zupełnie inaczej. "Meta" była tak blisko przecież.

To był z pewnością! Jeden z najlepszych okresów w jej życiu. Nie przypuszczała, że ten plener może okazać się tak fantastyczny. To miejsce. Tak! Wyczuła jego magię. Tchnęła z każdego niemal zakamarka. Czasem czaiła się wśród roślinności. Niekiedy nadpływała z pobliskiego jeziorka, które oczarowało ją od chwili, gdy stanęła na jego brzegu. Lśniło w promieniach słońca. Szeptało coś. Miało jakieś własne tajemnice, które zapragnęła poznać. Zakochała się w tafli wody, która żyła. Zmieniała się każdego dnia. Była niemal jak ... przysłowiowa Kobieta. Kusiła i odpychała. Czarowała i uwodziła, by nieoczekiwanie pokazać zupełnie inne oblicze. Mroczną głębię, która mogła wciągnąć na zawsze tych, co byli zbyt nieostrożni bądź też ... łatwowierni. Bądź zbyt pewni siebie. Jeziorko stało się jej ulubionym miejscem. Przesiadywała tam często, delektując się jego widokiem o różnych porach dnia. Nie była jednak gotowa, aby na jego brzegu postawić swoje sztalugi. Szczęśliwie dla niej, tematyka prac była dowolna. Mieli inspirować się otoczeniem i "po prostu malować". Choć oczywiście były to niejednokrotnie próby odtworzenia własnych, wewnętrznych odczuć. Tego, co w danym momencie zobaczyli. Najciekawsze było dla niej jednak to, że ten plener niczego nie narzucał uczestnikom. Nie było określonej liczby prac, jakie mieli stworzyć i z których niejako, należało się potem "rozliczyć", jeśli chciało się uzyskać zaliczenie. Gdy zrozumiała zasady, poczuła wdzięczność do swojego promotora. A zarazem wstyd. W pamięci wciąż bowiem tkwiło - jak zadra - wspomnienie tamtej ich rozmowy. Jakże wtedy była wściekła! 

Poczuła nagle, że ponownie zaczynają ją "palić" lekką czerwienią uszy. Jakże dziecinne było jej zachowanie. Panowanie nad wewnętrznymi emocjami jednak, nigdy nie było jej mocną stroną. Tliło się w niej jakieś 'zarzewie buntu'. Czyżby urodziła się jakąś ... wojowniczką?! Może tak właśnie było, gdyż ... od początku musiała walczyć o swoje życie. Nie była niestety wyczekiwanym dzieckiem. Bywa, że Los drwi sobie z naszych planów życiowych. Odsunęła na bok myśli, które wkraczały na inne tory. Kiedyś przyjdzie czas, że się nimi zajmie. Nie dziś jednak. W ogóle nie była na to gotowa. Czuła się wystarczająco zagubiona. Cieniutkie nitki wspomnień zaczęły się splątywać w coś, czego nie zamierzała tworzyć. Wciąż uczyła się asertywności. Także wobec siebie samej. Skupiła się na wątku, który potrzebowała przemyśleć. Wiedziała, że musi uporać się z pewną partią swoich uczuć. Przepracować je. Oswoić. To była szansa, aby ... co? by mogła znowu odzyskać spokój duszy i skupić się na tym, o czym zawsze marzyła. Malowaniu.

 

– Jak pan mógł mi to zrobić?! – nie bacząc na osoby stojące przed jego pokojem, ani te w środku, wtargnęła jak burza do jego gabinetu. Zwykle działała spontanicznie - czyli pod wpływem określonego impulsu, natychmiast przechodziła do działania. Próbowała ? z tym walczyć, ale ... może nie miała jednak wystarczającej motywacji, aby chcieć wyrobić w sobie pewne przydatne nawyki. – Dlaczego dowiaduję się o tym po fakcie? Może mam inne plany? Są wakacje w końcu, a ja zaliczyłam sesję bez potknięć! – wrzeszczała, nie przejmując się wyrazem twarzy osób, będących aktualnie w pokoju. Wypełniała ją po brzegi niemal - wściekłość.

– Czy może nas pan zostawić na kilka minut? – zwrócił się do oniemiałego studenta, próbującego uzyskać właśnie zaliczenie z przedmiotu. Jego twarz pozostała pogodna, jakby zupełnie nie przejął się jej wybuchem.

– O ... o-oczywiście ... – zdołał z siebie wydusić młody człowiek, po czym odwróciwszy się żwawo na pięcie, pognał w stronę drzwi. Zamknęły się niemal dwie sekundy później, z cichym trzaskiem. Raczej ze względu na swój wiek, mimo wysiłków ekipy konserwatorskiej.

– Co to było? Erupcja wulkanu? Czy zapowiedź nowej klęski żywiołowej? Hę?! – zerknął na nią z delikatnym uśmiechem. Nie rozumiała, jak może zachować spokój i pogodę ducha w obecnej sytuacji. Po chwili pojęła, że wygłupiła się po raz kolejny. Nie chciała dawać mu powodów do tego jego kpiarskiego spojrzenia. Nie była dzieckiem. Nawet jeśli jej spontaniczne i może nazbyt emocjonalne zachowanie by o tym świadczyło.

– Dlaczego? Czy moje zdanie zupełnie się dla ... pana nie liczy? – wydukała, czując jak czerwień wypływa na jej policzki. Starała się nie okazywać emocji, ale w jego towarzystwie było to zbyt trudne. Wciąż nie potrafiła odpowiedzieć sobie na pytanie, jakie uczucia właściwie wzbudza w niej człowiek, którego wybrała ... na swojego przewodnika po świecie sztuki. Może lepiej było się nad tym za długo nie zastanawiać. Mogłaby dojść do dziwnych wniosków, a tego wolała uniknąć.

– Ma pani rację. Nie skonsultowałem tego, gdyż ... sprawa była dość pilna. Uznałem jednak, że pani obecność wśród kilku innych studentów naszej Akademii będzie pożądana. Nie tylko jednak perspektywa korzyści dla uczelni zaważyła na mojej decyzji. Uważam, że ... to będzie świetna okazja, aby rozwinęła pani w sobie kreatywność, talent ale i wrażliwość. Domyślałem się jednakże, że ... – uśmiechnął się do niej, błyskając mimowolnie bielą zębów oraz tym swoim urzekającym ognikiem w oczach – ... będzie czekała mnie taka 'rozmowa' z panią. Przygotowałem się na nią. Jeśli uzna pani, że udział w tym plenerze jest jednakże niemożliwy z ... hmm ... prywatnych względów, które szanuję oczywiście, bo każdy ma prawo do własnego życia ... proszę o tym powiedzieć. Poinformuję organizatora o zmianach.

Patrzył na nią tym swoim wzrokiem, któremu z trudem się opierała. Nie rozumiała zupełnie, dlaczego tak na nią działał. Czyżby to był jakiś ... syndrom czegoś tam? Jej przyjaciółka pewnie znalazłaby jakieś wytłumaczenie. Ona jednak miała znikomą wiedzę na temat psychologicznych aspektów duszy ludzkiej. Potrafiła mimo wszystko, wczuć się w atmosferę chwili. Wrodzona Empatia? Cokolwiek to było, działało. Na jej zmysły. Magia? Poczuła nagle, że jej skóra reaguje na aktualne myśli. Kolejny rumieniec ozdobił jej ciało. Zadrżała lekko, choć był upalny dzień. 

Tak samo było wtedy. Podczas pleneru, gdy kolejne godziny upływały im na malarskich eksploracjach, tudzież inspiracjach w gorących promieniach słońca. Rozstawiali własne sztalugi przed śniadaniem, na które mieli przeznaczone półtorej godziny. Szwedzki stół. Wygodna forma. Pozwalająca na wybór. Oni decydowali o tym, gdzie danego dnia będą oddawać się swojej pasji i uwalniać wrażliwość. Taki był w zasadzie cel tego wyjazdu, co było dla niej pewną niespodzianką. Prezentem. Czuła się tam wolna i niczym nieskrępowana. Czy tak działała - zupełnie inna, niż w mieście - Pani Natura, czy to może obecność ... barwnej postaci właścicielki lub też współwłaścicielki tej posiadłości tak na nią wpływał? Nadal szukała odpowiedzi na to pytanie. Jak również na wiele innych, które nagle otoczyły ją w jakimś magicznym kręgu. Czuła, że ten wyjazd będzie jakimś ... kolejnym, ważnym etapem w jej życiu. Cóż, nie myliła się. W tej kwestii, bądź - tym razem - z pewnością nie. 

Jego obecność - tak zaskakująco bliska, bo do tej pory nie mieli okazji malować w takim niewielkim oddaleniu - podziałał na nią, jak ... żadne ze skojarzeń nie brzmiało wystarczająco dobrze, w jej artystycznym odczuwaniu. Istotne było w zasadzie, że to było jak jakiś impuls. Teraz nazwałaby to 'trzęsieniem ziemi'. Tak właśnie było. Nagle świat zadrżał w posadach. Pochłonął coś, inne zniszczył. Nadał nowy wymiar. Była ciekawa, jak będzie wyglądał jego obraz tego samego miejsca, na które oboje patrzyli. Czy będzie podobny? Może jednak będzie się różnił? Czym? Co on dostrzegał w tym samym niemal widoku? Malowała i rozmyślała. Pędzel, napędzany jej dłonią, kreślił kolejne kształty, szczegóły, kolory. Tworzyła w jakimś zapamiętaniu, ale nie było tam ognia ... raczej ... rozmarzenie.

Długo potem rozmawiali o swoich obrazach. Może tamto doświadczenie tak bardzo ich zbliżyło? Poczuła z nim jakąś niewytłumaczalną dla siebie - bliskość. To było jak "zespolenie duszy". Tak to czuła. Przynajmniej wtedy. Ale ... może ta magia działała tylko tam? Pod wpływem snutych wspomnień lub kłębiących się w głowie myśli, sięgnęła po leżący niedaleko ... pamiętnik. Odkopała go niedawno w jednym z dawno zapomnianych pudeł, upchniętych w zakamarkach mieszkania. Znowu stał się powiernikiem jej emocji. Ujęła w palce jeden z miękko piszących długopisów, karnie stojących w pojemniku na biurku i zaczęła pisać.

& & & & & & & & &

Co to właściwie było?
Dlaczego już się skończyło?
Czy w ogóle się zdarzyło?
A może tylko się przyśniło?
lub spontanicznie wymarzyło?
że … mogłoby być nawet miło –

utonąć tak nagle i na dłużej …
zapaść się miękko i bezpiecznie …
w tych twoich szerokich ramionach …

– Niebezpiecznie igrać z wyobraźnią
bo, gdy głowa w chmurach
serce znowu zaczyna … konać 

Warszawa

 

Warsaw's evening - 27.08.2021

#piszęBoLubię ... #WIEDŹMowASeria 

... na wirażach życia ...

– Czy ... na serio nie było innego rozwiązania? – spojrzał na nią z widoczną troską, pomieszaną lekko z czułością, ale też i podstępnie czającym się już w głosie, wzburzeniem. Coraz mniej rzeczy mu się podobało w ich domu. Czy faktycznie był on wciąż „ich”? Zaczynał mieć coraz więcej wątpliwości. Odnośnie wielu spraw, których do tej pory może nie zauważał. A może tylko nie chciał widzieć …

– Nie! – padła krótka odpowiedź, po czym jej cudownie miękkie usta, które tak uwielbiał … zamieniły się w cienką, poziomą kreseczkę. Raczej nie wróżyła niczego dobrego. Czuł to, choć często mężczyzn obwinia się o brak wrażliwości na emocje, których doświadczają osoby dookoła nich.

– Przemyślałaś wszystkie możliwości? – zadał kolejne pytanie, starając się, aby ton wypowiedzi pozostał neutralny. Udawanie obojętności, gdy w środku już zaczynał się tlić zalążek gniewu, nie było proste. Uspokajał się jednak w duszy, aby nie powiedzieć czegoś, z czego ona nigdy go ... nie rozgrzeszy. Poznał jej charakter. Potrafiła być taka porywcza i pamiętliwa! Wiedział, że była w stanie wybaczyć wiele innym ludziom. Dawała czasem nie tylko jedną szansę. On na razie zachował wszystkie. I wolał, aby tak właśnie pozostało. Ta ‘gra’, toczyła się o zbyt dużą stawkę, aby ulec zbyt łatwo emocjom. Zachowanie na zewnątrz ‘pokerowej twarzy’ miał opanowane perfekcyjnie. Niestety przy niej - czy to mu się podobało, czy nie - nie zawsze był pewien swoich umiejętności. Działała na niego w taki sposób, że … godził się czasem, aby ... ‘oddać stery’ lub też może ‘władzę nad sobą’. Musiał to dobrze rozegrać.

– Nie było takiej potrzeby … – odwróciła się gwałtownie od niego, kierując swoją twarz ku ogrodowi. Tkwiła tak - odległa i obca - przez kilka uderzeń serca. Jego - odliczał je skrupulatnie. Zaskoczyła go ponownie, tak samo szybko stając znowu tuż przed nim. – Nie zamierzam jej do niczego zmuszać. Nie będę jej niczego narzucać. Szanuję jej wybór. Chcę, żeby została tutaj tak długo, jak ona tego zechce. Nic nie zmieni mojej decyzji. Nic! – podniosła głos, choć on słyszał w nim już inne tony. Kochał tę jej swoistą waleczność. Wiedział, że chce być silna. Dla tej kobiety, która była obca dla niego. Może dla siebie samej, bo … udał, że nie dostrzega .. ani tych wyższych dźwięków zwiastujących „nadchodzące załamanie pogody”, ani tych kropelek, które zaczęły się zbierać w kącikach jej oczu. Tęczówki, które potrafiły przybrać przepiękny, bursztynowy i zwodniczy kolor, były teraz niemal przezroczyste. Jakby każda uroniona łza, wypłukiwała z nich barwę. Zabierała energię. Poczuł ostre ukłucie w obrębie serca.

„Gdzie jednak ja jestem w tym wszystkim? Jaka właściwie jest moja rola? Czy ona jeszcze liczy się z moim zdaniem?” – kolejne pytania zaczynały się pojawiać, jedno za drugim. Ustawiały się w kolejce w jego głowie, oczekując na swoją odpowiedź. Nie znajdował na razie żadnej, więc utworzył się już dość niezły ‘ogonek’ zdań, które zamiast kropek, miały na końcu - same znaki zapytania …

– A co będzie jeśli … – zawiesił na moment głos, bojąc się dokończyć swoją myśl. Wiedział jednak dobrze, że kiedyś ten temat musi zostać podjęty. Wyjaśniony. Jeśli ona zadecydowała o pewnych sprawach za niego, to … miał chyba prawo się do tego odpowiednio przygotować. Chciał mieć choć namiastkę poczucia, że jest w stanie kontrolować sytuację i reagować na czas. W najlepszy, możliwy sposób. Wyciągnął do niej rękę i skierował ją ku jej włosom. Miał ochotę poczuć w dłoniach, choćby odrobinę - jej. Mógł się zadowolić, choćby kosmykiem jej włosów. Na początek. Włożył w ten dotyk najwięcej czułości, na jaką było go stać w tym momencie. Kochał ją przecież. Obdarzył ją tym uczuciem kilka lat temu i wciąż było ono niezmienne - za to, jaka była .. a może mimo to …

– Jeśli! zamierzasz mnie swoimi „czarnymi scenariuszami” straszyć, to … lepiej będzie … jeśli – spojrzała na niego nagle, z jakimś nowym błyskiem, który zabarwił na moment jej tęczówki granatem – zakończymy tę rozmowę. Nie przyniesie ona nic dobrego. Ani tobie, ani mnie, ani jej. Nikomu zresztą, kto przebywa z nami tutaj. Dobrze wiesz, o czym mówię. Proszę, dajmy sobie trochę czasu. – Raptownie podniosła na niego wzrok. Dostrzegł w nim znowu zmianę. Pojawiły się już tam odcienie zieleni, jakby jej wewnętrznie obudzona nadzieja - że on uszanuje jej prośbę - odbijała się od razu w jej oczach.

„Może faktycznie … oczy bywają zwierciadłem duszy” – pomyślał, a potem - spontanicznie - może pod wpływem tego jej spojrzenia, a może zupełnie czegoś innego - przyciągnął do siebie stojącą przed nim kobietę, władczym gestem, by tulić delikatnie jej ciało w swoich silnych ramionach. Tak długo, jak mu na to mogła pozwolić …

– Ja … ja … – usłyszał tuż przy swoim uchu cichy, urywany szept. – … ja nie wiedziałam, że ona jest … tak bardzo chora! – dokończyła z trudem, po czym jej ciałem zaczęły wstrząsać łkania, których jeszcze długo nic nie mogło uspokoić. Przeszłość wymieszała się w jej umyśle z teraźniejszością. Czy była gotowa, aby … przejść tę samą drogę, co kiedyś? Znów to poczuła … tę obrzydliwą …

 

BEZSILNOŚĆ 

... próbując odzyskać spokój

odpalam papieros od papierosa

nieświadoma tego, co robię ...

 

... otaczam się chmurą dymu,

by zagłuszyć głośne kołatanie serca,

by odgonić stada czarnych myśli

choć na chwilę ...

 

... samotna wśród otaczających mnie Ludzi

staram się zmierzyć z Kapryśnym Losem

i przyjąć ten cios z podniesionym czołem ...

 

... przyklejam więc wesoły uśmiech do twarzy,

uciszam natychmiast skowyt swej duszy

i zakładam maskę Spokojnej i Zrównoważonej Matki

choć na jakiś czas ...

 

... gdy jednak wracam do swego domu

nie mam już siły, by wciąż grać swoją rolę,

bezsilna rozklejam się zupełnie ...

 

... przeraża mnie ta przytłaczająca pustka

i ta wyzierająca zewsząd dziwna cisza

a najbardziej boli wspomnienie widoku

mego ... dziecka w szpitalu ...

 

Warszawa

photo: part of Poland called: 'Ponidzie'; may of 2019

 

#piszęBoLubię #WIEDŹMowASeria