... nie bój się ...

Prawie miesiąc upłynął od ... moich potencjalnych świeczek na torcie. Wczoraj natomiast świętował jeden z moich Przyjaciół, którego lubię nazywać Komturem 😁

Może to, a może dłuUugaśne { w rzeczy samej ...} rozmowy z Osobami dla mnie Ważnymi sprawiły, że znowu roztańczyły się wokół mnie ... refleksy - niczym rozszczepione na cienkie kreseczki odpryski słońca. Kolory ... podobnie jak nasze sny na jawie, mogą dodać barw naszemu życiu. Nie musimy być żadnymi SUPER-Bohaterami, możemy wieść tzw. "zwyczajne życie", zamiast istnieć w świadomości mas. Nasz wybór. Zastanowił mnie jednak fakt, dlaczego zwykło się przypominać Solenizantowi, aby przed zdmuchnięciem świeczek pomyślał sobie marzenie, potem zgasił wszystkie jednym oddechem najlepiej ... by następnie - pod żadnym !!! pozorem i z nikim - nie dzielił się swoim marzeniem. Nie wypowiadał go na głos. Podobno wtedy ono .. znika .. rozpływa się .. niejako marnuje ...

Intryguje mnie ten wątek obecnie. Zastanawiam się ... może niekiedy nad - zbyt wieloma kwestiami ... jednocześnie. Te moje 'słynne' powiedzenie o łapaniu 7 srok za ogon ... Może więc lepiej wybrać opcję ... ?

#9żyćKOTa

😸 & 😸 & 😸 & 😸 & 😸 & 😸 & 😸 & 😸 & 😸

Obudziła się przed dzwonkiem budzika. Rzadko się jej to ostatnio zdarzało. Zazwyczaj "na ślepo" próbowała wcisnąć przycisk drzemki ustawionej na 5 minut. Odwlekała moment wysunięcia bosej stopy spod ciepłej, pachnącej pościeli. Tym razem tylko jej skórą. Jego znowu nie było. Praca, praca, praAaca !!! ... dom .. i ona. Na końcu tego dziwnego łańcucha. To nie było jej DNA. Co ją zatem wciąż przy nim trzymało? Wygoda? Przyzwyczajenie? A może jednak ... obawa?

"Też mi coś! Obawa!?" - prychnęła do swoich własnych myśli. - "Czego niby mam się obawiać?" - pytanie zawisło na dłuższą chwilę w powietrzu. Jakby zastanawiało się, do której jej "Ja" skierować się w pierwszej kolejności. Tak. Były dwie. Idealne połówki. Dobra i Zła. Biała i Czarna. Anioł i Diabeł - niczym na ilustracjach książeczek dla dzieci. Kupiła taką ostatnio swojemu bratankowi.

 

- "Może tego, że zostaniesz "starą Panną z KOT-em .. ha-ha-ha .. Cza-ru-ją-ce !!!" - odezwała się nagle w jej głowie ta .. tak, ciemniejsza strona. Była nieubłagana .. kąsała ją złośliwościami równie mocno, co tych, którzy narazili się ... jej. 

- "Myślę, że nie byłoby to takie złe, czy głupie. Koty są ciepłe, eleganckie, potrafią cudnie mruczeć, pochłaniać 'złą energię' = leczą czasem i ... są niezależne. Nie naprzykrzają się swoim towarzystwem. Wymarzony towarzysz życia ..." - jej jaśniejsza strona, nieoczekiwanie szybko 'odbiła cios'. W tym samym momencie ogarnął ją jakiś .. przyjemny spokój. Odprężenie.

DRRRrrrrrrrr !!! - komórka zawibrowała wydając z siebie głośne dźwięki. 

- "... no-ooo i po rumakowaniu ..." - odezwała się półgłosem, cytując fragment jednego ze swoich ulubionych filmów. Następnie, zdecydowanym ruchem położyła palec na wyświetlającym się prostokąciku z napisem "stop". Przymknęła na chwilę oczy, policzyła do ... dziewięciu - często robiła coś inaczej, na przekór, wbrew ustalonym zasadom - po czym energicznie wstała. Dokładnie w chwili, gdy miała wybrzmieć pierwsza para cyfr. Czyżby podświadomie - nawet w taki dziwny sposób - ujawniał się jej strach przed ... bliskością?! Nie chciała się nad tym zastanawiać. Nie teraz. Może nie dziś. Miała inne plany. Nagle poczuła się zdecydowanie lepiej. Uśmiechnęła się - najpierw samymi ustami, a potem oczami. Wspomnienie przyjemnie ją łaskotało. Wiadomość. Od N.iego. 

Podeszła do okna, delikatnie odsuwając zwiewną firankę. Lubiła ten widok. Szczególnie wtedy, gdy słońce wesoło ją witało. Dawało jej znaki, by jak najszybciej wpadła w jego ramiona. Ogrzała się. Nabrała nowej energii. Odwagi do życia, które chciała prowadzić.

– MMMmmmm ... – podobne do kociego mruczenie, wyrwało się jej z ust. Nie potrafiła nad tym panować. Gdy stała na widoku rozpalonego słońca, poddawała się zupełnie jego woli. Jakby te gorące dotknięcia - nawet przez szybę okna - mogły hipnotyzować jej ciało. Lubiła to uczucie. Przechyliła na bok kształtną głowę, naprężając mięśnie szyi. Powtórzyła czynność i ... kolejne, przeciągłe dźwięki zawibrowały w senności poranka. Podniosła dłonie i rozpoczęła automasaż karku. Coraz częściej dochodziła do wniosku, że ukończenie tego kursu było dobrą decyzją. Trzeba było sobie radzić .. 

"Tak ... taka już ze mnie .. "Zosia-SAMosiA" ... od dziecka" - pomyślała coraz bardziej odprężona, przenikającym ją ciepłem. Chciała go jeszcze więcej. Więcej .. czuła się trochę tak, jak pod gorącym strumieniem wody z prysznica. Powolutku się roztapiała. Stawała się nie pojedynczą cząstką, ale czymś więcej. Może osiągała wreszcie ... jedność ze światem?

{ fragment }

 

STAN NIEWAŻKOŚCI

 

gdy...
już w swym biegu codziennym
na chwilę się zatrzymam -

gdy...
już swe zmysły napięte
na moment choć - uciszę

gdy...
wreszcie swe oczy zmęczone
na dłużej mogę przymknąć -

to wtedy...

zapadam się miękko
w przyjazną dla mnie

Ciszę...

Ciszę od myśli nerwowych,
Ciszę od działań nieskładnych,
Ciszę od pośpiechu i stresu,
Ciszę od słów niezbyt ładnych...

ogarnia mnie
wtedy -

cudownej Nirwany wrażenie
powoli się odprężam
czując to dziwne
z Naturą zespolenie...

dając odpocząć swej głowie,
wyłączam logiczne myślenie,
próbując zaakceptować rzeczy,
których nie umiem zmienić...

bo...

kiedy już się odważę
zapanować nad zmysłami,

to...

zaczynam wreszcie dostrzegać
kolejną prawdę
o sobie samej...

{ "Stany Emocjonalne"; 2008 }

... a listy poniesie ...

Jak sądzicie? Co dzieje się w sytuacji, gdy ktoś posiada ... "duszę Odkrywcy"?

Prawdopodobnie macie rację. Życie takiej osoby może być wypełnione różnymi eksperymentami. Okazji, by sprawdzić coś naocznie, dotknąć, odnaleźć - nie brakuje .. nawet w naszej zwyczajnej może - "szarej rzeczywistości". Możemy nadać jej sami kolorów - takich, jakie lubimy najbardziej. Co nas ogranicza? Niektórzy twierdzą, że wyłącznie my sami to robimy. Wszystko bowiem jest w naszej głowie ... Aż trudno w to uwierzyć ... że tyle może się tam zmieścić ...

💤 💤 💤 💤 💤 💤 💤 💤 💤 💤 💤 💤 💤 💤 💤 💤

Poland; 08.2007

Hej,

Na wstępie od razu się do czegoś przyznam. Nie pisałem listów odkąd ... skończyłem szkołę podstawową. To było naprawdę bardzo dawno. Nie będę Cię straszył datami, bo ... jeszcze naprawdę uciekniesz. I tym razem nie wrócisz. To może dziwnie, czy też zarozumiale zabrzmi, ale ... ja Ciebie znam. Wiem o Tobie dużo więcej, niż inni ludzie. Nieważne, że znamy się tylko ? z pisania. Nie prosiłem Cię o żadne zdjęcie, które przedstawiałoby twoją osobę. Szczęśliwie w tej przestrzeni nikt nie wstawia swoich fotek. Zmieniamy może swoje obrazki przy pseudonimach, jeśli najdzie nas taka ochota. Tylko w taki sposób wyrażamy nasze obecne samopoczucie. Czy też tak robisz? Podejrzewam, że tak. Wskazówką jest ten nowy obrazek przy loginie. Pamiętam tę bajkę. Często identyfikowałem się z Filipem, który stara się być mentorem i przewodnikiem. Czasem wyrazi swoją dezaprobatę na poczynania głównych bohaterów. Kim mógłbym być teraz? Chciałbym przybrać postać Gucia. Nie dlatego, że bardzo mi się on podoba, czy podzielam jego cechy. Wyjaśnienie jest zupełnie inne. Proste, a zarazem ... skomplikowane na swój sposób. Może się domyślisz, o czym piszę. Może zechcesz zrozumieć. Skorzystać ze wskazówek, które jak klucze - mogą pewne drzwi otworzyć, a inne zamknąć. Jestem - znowu pewnie będzie nieskromnie - niezłym ślusarzem. Poniekąd mistrzem w tworzeniu kopii. Czy może od-tworzeniu czegoś, co było pierwsze. Masz rację, że nie lubię 'zdradzać' własnych tajemnic. Nauczyłem się tego. Zrozumiałem, że czasem tak jest lepiej - zostawić pewne słowa i myśli wyłącznie dla siebie. Owszem, można to robić z obawy, czy też ze strachu, że ktoś nas zawiedzie. Wyda bez pokwitowania nasze sekrety, które szybko ktoś później roztrwoni. Nie pozostanie z nich nic. 

Co stało się z Twoimi? Czy tak bardzo ktoś Cię zawiódł, że teraz drżysz przy najlżejszym podmuchu? Oddechu Wiatru? Jestem pewien, że kiedyś był Twoim Przyjacielem. Czas jednak coś zmienił w tej relacji. Niekoniecznie tak, jak byś sobie pewnie tego życzyła. Skąd to wiem? Hmmm ... tu już wkraczamy w moją przestrzeń. Mogę jednak o tym otwarcie napisać. Szczerość to jedna z cnót, którą nauczyłem się doceniać. Może też dlatego, że wymaga jednak odwagi. Ta z kolei może świadczyć o naszej dojrzałości. Oczywiście myślę o tym w innych kategoriach. Zupełnie nie przeszkadza mi fakt, że czasem przypominasz w swoich reakcjach ... małą dziewczynkę. Rozkapryszoną z niewyspania, przemęczenia, czy zawodu. Wyobrażam sobie Ciebie w takich sytuacjach i zaczynam się śmiać. Zawsze wyglądasz dokładnie tak, jak bym tego chciał. Nic nie przeszkadza mi w tworzeniu Twojego obrazu. Nie wiem przecież, czy kiedykolwiek Cię spotkałem. Niby to możliwe. Nie mieszkamy przecież na dwóch krańcach tego świata. Ten sam kraj, tylko inne miasta. Przyjeżdżam do Twojego bardzo często. Trochę ze względu na pracę, a poniekąd też dlatego, że lubię chodzić uliczkami tego zabytkowego miasteczka. Mam tam także paru Przyjaciół, którzy ... no, w razie czego mogą mnie przenocować. Mógłbym sobie pozwolić na kupno jakiegoś małego mieszkania, ale ... nie do końca widzę w tym sens. Nie chcę, aby stało puste przez większość dni roku. Wynajęcie go z kolei uniemożliwiłoby mi nocowanie i ... wracamy do punktu wyjścia. Przynajmniej teraz tak temat się prezentuje. Może kiedyś przywdzieje zupełnie inne szaty. W snach widzę to bardzo dokładnie. Na jawie natomiast ... cóż, spróbuję to wyjaśnić w taki oto sposób ...

---

powoli przysiadłem na małym stołeczku

wsłuchując się w odgłos jadących pojazdów

czytając, co dziewczę pisało na koniec

wzdrygnąłem się czując jej smutek

 

choć było to słów kilka

i każde mi znane

lecz smutkiem owiane

i cicho pisane

 

Imieniem nie własnym, przeze mnie  zmyślonym

tak mocno do serca się cisnąć zaczyna

czy mogę pozwolić, aby mą pustkę

wypełnić mogła nieznana dziewczyna?

----

 

{ N.ieznajomy } 

obrazek: NET

{ fragment }

 #9żyćKOTa